Ζαν-Πωλ Σαρτρ 21 Ιουνίου του 1905 - 15 Απριλίου 1980 - Αφιέρωμα. (Της Χριστίνας Κωστή).

 

Αν αισθάνεσαι μοναξιά όταν είσαι μόνος, έχεις κακή παρέα.

Στην Αγάπη, ένα κι ένα κάνουν ένα.

Ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του.

Η ζωή αρχίζει στην άλλη πλευρά της απελπισίας.

Η κόλαση είναι οι άλλοι.

Θάνατος είναι η συνέχιση της ζωής χωρίς εμένα.

Όταν οι πλούσιοι κάνουν πόλεμο, είναι οι φτωχοί που πεθαίνουν.

Δεν υπάρχουν αθώα θύματα.

Μισώ τα θύματα που σέβονται τους δήμιους τους.

Ο άνθρωπος είναι αυτό που θέλει ο ίδιος να είναι.

Τρεις η ώρα το πρωί είναι πολύ νωρίς και πολύ αργά για οτιδήποτε.

Ο άνθρωπος είναι αυτό που θέλει ο ίδιος να είναι.

Καταδικασμένος να είναι ελεύθερος.

Η ζωή είναι ένα περιττό πάθος.

Η ενδοσκόπηση είναι πάντα ανασκόπηση.

Ο άνθρωπος είναι απόλυτα ελεύθερος και γι’ αυτό είναι απόλυτα υπεύθυνος.

Μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα.

Η ζωή σταματά να έχει νόημα από τη στιγμή που χάνεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι αιώνιος.

Μπορεί να υπάρξουν καλύτερες εποχές, αλλά αυτή εδώ είναι η δική μας.

Αν έγινα φιλόσοφος, αν επεδίωξα τόσο επίμονα τη φήμη, που ακόμα περιμένω, όλα έγιναν βασικά για να μπορώ να ρίχνω γυναίκες.

Θέλω να διατηρήσω τον κόσμο όπως είναι, όχι γιατί μου φαίνεται καλός —αντίθετα τον θεωρώ άθλιο— αλλά γιατί ζω μέσα σ’ αυτόν και δεν μπορώ να τον καταστρέψω χωρίς να καταστραφώ μαζί του.

Ο φασισμός δεν ορίζεται από τον αριθμό των θυμάτων, αλλά από τον τρόπο που τα σκοτώνει.

Έχω συνειδητοποιήσει ότι όλα μας τα προβλήματα προκύπτουν από την αποτυχία μας να χρησιμοποιήσουμε μια απλή και ξεκάθαρη γλώσσα.

Δεν πρόκειται να είμαι μετριόφρων.

Ταπεινός, όσο θέλετε, αλλά όχι μετριόφρων.

Η μετριοφροσύνη είναι η αρετή των ξενέρωτων.

Ελευθερία δεν είναι αυτό που κάνεις, αλλά αυτό που κάνεις μετά απ’ αυτό που σου κάνουν.

Πρέπει να φοβάσαι, παιδί μου. Έτσι θα γίνεις νομοταγής πολίτης.

Μια χαμένη μάχη είναι η μάχη που νομίζεις ότι έχασες.

Όλα έχουν γίνει κατανοητά, εκτός από το πώς να ζούμε.

Όπως όλοι οι ονειροπόλοι, έκανα το λάθος να πιστέψω πως το ξύπνημα από το όνειρο ήταν η πραγματικότητα.

Μια αγάπη, μια καριέρα, μια επανάσταση.

Τόσα πράγματα που αρχίζει κανείς αγνοώντας την έξοδο.

Ο κηπουρός μπορεί ν’ αποφασίζει τι είναι καλό για το καρότο, όμως κανένας δεν μπορεί ν’ αποφασίζει τι είναι καλό για τον άλλον.

Από τη στιγμή που θα ακούσεις τις λεπτομέρειες της νίκης, είναι δύσκολο να την ξεχωρίσεις από την ήττα.

Δεν υπάρχει άλλη πραγματικότητα από την πράξη.

Ίσως είναι αναπόφευκτο, ίσως είναι υποχρεωμένος να διαλέξει κανείς ανάμεσα στο να μην είναι απολύτως τίποτα και στο να υποκρίνεται αυτό που είναι.

Δεν μπορεί να γίνει κανείς άγιος όταν δουλεύει δεκαέξι ώρες την ημέρα.

Υπάρχω, αυτό είναι όλο, και μου φέρνει ναυτία.

Είναι πάντα εύκολο να υπακούει αυτός που ονειρεύεται να διοικήσει.

Μόνο στις αποφάσεις μας είμαστε σημαντικοί.

Για να σκεφτείς καινούργιες σκέψεις πρέπει να σπάσεις τα κόκαλα στο κεφάλι σου.

Από τη στιγμή που η ελευθερία ρίξει τη φωτεινή της δέσμη στην καρδιά ενός ανθρώπου, οι θεοί είναι ανίσχυροι απέναντί του.

Οι άνθρωποι ήταν πιο ευτυχισμένοι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, όταν κάθε στιγμή διέτρεχαν τον κίνδυνο να σκοτωθούν και έπρεπε να παίρνουν συνεχώς αποφάσεις ζωής και θανάτου.

Δεν ζήτησα εγώ να γεννηθώ, επομένως δεν είμαι εγώ υπεύθυνος για τις πράξεις μου.

Οι φτωχοί δεν ξέρουν πως ο σκοπός της ζωή τους είναι να εξασκούν τη γενναιοδωρία μας.

Δεν πίστευε σε τίποτα.

Μόνο ο σκεπτικισμός της την εμπόδιζε να είναι άθεη.

Κανένα ορισμένο σημείο δεν έχει νόημα χωρίς ένα αόριστο σημείο αναφοράς.

Το Κακό είναι το προϊόν της ικανότητας του ανθρώπου να κάνει αφηρημένο αυτό που είναι συγκεκριμένο.

Μπέρδεψα τα πράγματα με την ονομασία τους. Αυτό λέγεται πεποίθηση.

Το πραγματικό δεν είναι ποτέ ωραίο.

Η ομορφιά είναι μια αξία που έχει εφαρμογή μόνο στον φανταστικό κόσμο και η οποία εμπεριέχει την άρνηση του κόσμου στην ουσιαστική του δομή.

Ζαν-Πωλ Σαρτρ

15 Απριλίου του 1980 αφήνει την τελευταία του πνοή ένας συγγραφέας, φιλόσοφος, ακτιβιστής, κριτικός, αντισυμβατικός εραστής, αναρχικός και πάνω από όλα ένας άνθρωπος καταδικασμένος να ζει ελεύθερος.

Ο Ζαν Πολ Σαρτρ γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 21 Ιουνίου 1905.

Ήταν ο βασικότερος εκπρόσωπος του υπαρξισμού τον 20ο αιώνα.

Για τον Σαρτρ, η ελευθερία του ενός ανθρώπου απειλείται διαρκώς από την παρουσία του άλλου.

Το 1964, ο Σαρτρ ανακαλύπτει ότι είναι υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Ευθύς, γράφει στη Σουηδική Ακαδημία για να τους ενημερώσει ότι επιθυμεί την άρση της υποψηφιότητάς του.

Ωστόσο, καθώς δεν ήταν δυνατόν να γίνει καμία διαβούλευση μεταξύ της Ακαδημίας και των υποψηφίων, καταλήγει να τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας στις 22 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, για το έργο "πλούσιο σε ιδέες, με πνεύμα ελευθερίας και αναζήτησης της αλήθειας" που παρήγαγε.

Δεν το παρέλαβε ποτέ.

Η πράξη του αυτή μπορεί να μείωσε τη φήμη του, αλλά ισχυροποίησε τον πνευματικό αγώνα του φιλοσόφου.

Δεν ήταν μια παρορμητική απόφαση της στιγμής - είχε τη συνήθεια να αρνείται τις επίσημες τιμές καθώς θεωρούσε ότι επισκίαζαν την ελευθερία του και πως το όνομά του θα συνδεόταν με το όργανο που θα τον τιμούσε.

Δήλωσε στον Τύπο. "Ο συγγραφέας πρέπει να αρνηθεί να μετατρέψει τον εαυτό του σε όργανο, ακόμη κι αν αυτό συμβαίνει κάτω από τις πιο τιμητικές περιστάσεις.

Αν υπογράψω ως Jean Paul Sartre, δε θα είναι το ίδιο με το να υπογράψω ως ο βραβευμένος με νόμπελ, Jean Paul Sartre".

Φυσικά δε θα μπορούσε να γραφθεί κείμενο για τον Ζαν-Πολ Σαρτρ δίχως να υπάρξει αναφορά στην Σιμόν ντε Μποβουάρ.

Πέρασαν μαζί 55 χρόνια, ώσπου ο Ζαν Πολ Σαρτρ αφήνει την τελευταία πνοή στις 15 Απριλίου 1980, χτυπημένος από πνευμονικό οίδημα.

Εκείνος που δήλωνε πως ''ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος'', ο μεγάλος υπαρξιστής διανοητής Ζαν-Πωλ Σάρτρ, θα αφήσει την τελευταία του πνοή στις 15 Απριλίου του 1980, λέγοντας : ''Σας αγαπώ, μικρέ μου κάστορα'', απευθυνόμενος στη σύντροφό του Σιμόν Ντε Μπωβουάρ.

Θάβεται στο νεκροταφείο του Μονπαρνάς, στο Παρίσι.

Συνοδεύτηκε στον τάφο με μια αντινομία, που τόσο λάτρεψε στη ζωή: "Αυτός ο γέρος ήταν ο νεαρός μας".

Η Σιμόν Ντε Μπουβουάρ έφυγε ακριβώς έξι χρόνια παρά μία μέρα μετά, στις 14 Απριλίου 1986.

Θάφτηκε στο νεκροταφείο του Μονπαρνάς, στο Παρίσι, σαν ζευγάρι. "Αυτή και μόνο αυτή", δίπλα του, στο τελευταίο ταξίδι της ζωής τους.

Την 19η Απριλίου, περίπου 50.000 άνθρωποι θα πουν το στερνό αντίο, στον άνθρωπο που σημάδεψε με τις θέσεις του την φιλοσοφία του 20ού αιώνα.

Ζαν-Πωλ Σαρτρ

21 Ιουνίου του 1905 - 15 Απριλίου 1980

Της συνεργάτιδας Χριστίνας Κωστή.

Ο τελευταίος πειρασμός (του Νίκου Καζαντζάκη)

Σήμερα 5-12-22 έπειτα από 27 ημέρες ολοκλήρωσα την μελέτη του Τελευταίου Πειρασμού του Νίκου Καζαντζάκη.

Ένα βιβλίο βαθιά θρησκευτικό και ανθρώπινο, που σε περιμένει υπομονετικά να ωριμάσεις για να αρχίσεις το μεγάλο ταξίδι.

Ένα βιβλίο κατάδυση και ένα σύγχρονο Ευαγγέλιο για εκείνον τον άνθρωπο που αναζητά απάντηση σε όλα τα μυστικά ερωτήματα που θέτει μια ανήσυχη ψυχή.

800 σελίδες μυσταγωγίας και λογοτεχνίας υψηλής αισθητικής.

Χάρης Κανάκης

Συγγραφέας-Συνθέτης -Πιανίστας

Η Μουσικολόγος Αιμιλία Βαΐτση για τους εν ζωή Έλληνες Συνθέτες.

 

Λίγα λόγια για την συνθετική μου δημιουργία και το προσωπικό μου αποτύπωμα στην τέχνη, από την ερευνήτρια και μουσικολόγο Emilia I. Vaitsi έτσι όπως παρουσιάστηκε στη διάλεξη της για τη μουσική των εν ζωή Ελλήνων συνθετών, στο 14ο Διατμηματικό Μουσικολογικό Συνέδριο των πέντε Μουσικών Πανεπιστημίων της χώρας μας, που πραγματοποιήθηκε στο Επιμελητήριο Άρτας, 26 - 27 Νοεμβρίου 2022.

Ο πλήρης τίτλος της εργασίας: "Η πολυμορφική μουσική αποτύπωση των σύγχρονων επιρροών στην νέα λόγια δημιουργία περισσοτέρων από πενήντα, εν ζωή Ελλήνων συνθετών: Η ανασυγκροτημένη εμβάθυνση στην μουσική πραγματικότητα του ελληνικού στοιχείου κατά την διάρκεια ή μετά το πέρας ήδη γνωστών λόγιων μορφών της σύνθεσης"

Την ευχαριστώ πολύ για την τιμή.

Χάρης Κανάκης

Charlie Chaplin 16 Απριλίου 1889 - 25 Δεκεμβρίου 1977 - Αφιέρωμα.

 Ένα Σάββατο, μετά το σχολείο,

έφτασα σπίτι αλλά δεν βρήκα κανέναν εκεί.

Περίμενα μέχρι πολύ μετά την ώρα του μεσημεριανού,

οπότε άρχισα να ανησυχώ.

Ίσως να με είχαν εγκαταλείψει.

Καθώς το απόγευμα περνούσε και χανόταν,

άρχισαν να μου λείπουν.

Το δωμάτιο έδειχνε τόσο ανυπόφορο,

τόσο άδειο, που με τρόμαζε.

Άρχιζα να πεινάω.

Κοίταξα στο κελάρι, αλλά δεν υπήρχε τίποτε.

Δε μπορούσα να αντέξω άλλο αυτή την αίσθηση του κενού,

κι έτσι βγήκα έξω και πέρασα το απόγευμα

τριγυρνώντας στα παζάρια που υπήρχαν ολόγυρα.

Περιπλανήθηκα κοιτάζοντας πεινασμένα

στα παράθυρα των μαγειρείων τα προκλητικά,

αχνιστά ψητά κοψίδια από χοιρινό και βοδινό,

και τις χρυσοκάστανες τηγανητές πατάτες

πνιγμένες στη σάλτσα.

Απ' εκεί εμπνεύστηκα τον πεινασμένο αλήτη

που ενσάρκωσα στις ταινίες μου.

Μπήκα σ' αυτή τη δουλειά για τα χρήματα.

Η αγάπη για την τέχνη ήρθε μετά.

Αν κάποιοι απογοητεύονται από αυτήν την ομολογία μου, λυπάμαι.

Αλλά είναι αλήθεια.

Αντιλαμβάνομαι πως οι εποχές και

οι περιστάσεις με ευνόησαν.

Ένιωσα το χάδι της συμπάθειας του κόσμου,

αγαπήθηκα και μισήθηκα.

Όποιες κακοτοπιές κι αν πέρασα,

πιστεύω πως η καλή και η κακή τύχη

περνούν απρόβλεπτα, σαν τα σύννεφα.

Τσάρλι Τσάπλιν - "Η αυτοβιογραφία μου"

Ήταν γνωστός για τις καινοτόμες τεχνικές παραγωγής των ταινιών του, αν και ο ίδιος τις κράτησε ως επτασφράγιστο μυστικό.

Είχε πει κάποτε ότι η αποκάλυψη των μεθόδων του θα ήταν παρόμοια με το spoiler ενός μάγου στην ψευδαίσθηση που έχει δημιουργήσει.

.

.

Έχει πεί:

Μια μέρα χωρίς γέλιο είναι μια μέρα χαμένη...

Η ζωή σε περιγελά όταν είσαι δυστυχισμένος.

Η ζωή σου χαμογελά όταν είσαι ευτυχισμένος.

Αλλά η ζωή σου υποκλίνεται όταν κάνεις άλλους ευτυχισμένους.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυθεντικότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ωριμότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο.

Έτσι έσφαλλα πολύ λιγότερο.

Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε μετριοφροσύνη.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε σεβασμό

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυτοπεποίθηση

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον.

Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε απλότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα.

Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”.

Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι αυταγάπη.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου.

Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου όλα συμβαίνουν.

Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω ικανοποίηση.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο.

Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο.

Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα σοφία της καρδιάς.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό είναι η ζωή!

Τίποτα δεν είναι για πάντα σε αυτόν τον κόσμο, ούτε καν τα προβλήματά μας.

Λατρεύω να περπατάω στη βροχή γιατί κανείς δεν μπορεί να δει τα δάκρυά μου....

Ο Τσάρλι Τσάπλιν γεννήθηκε στις 16/4/1889

Charlie Chaplin

16 Απριλίου 1889 - 25 Δεκεμβρίου 1977

Της συνεργάτιδας Χριστίνας Κωστή

Εκείνο έξω από την Πόρτα. Η νέα συλλογή διηγημάτων τρόμου του Χάρη Κανάκη από τις εκδόσεις Andy's Publishers.

Ξεκίνησε και επίσημα η κυκλοφορία του νέου μου βιβλίου με τίτλο "ΕΚΕΊΝΟ ΈΞΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΌΡΤΑ" από τις εκδόσεις Andy's Publishers.

Δημοσιεύω μερικά κείμενα που αφορούν το περιεχόμενο του βιβλίου μου για μία πρώτη γνωριμία.

Κείμενο του εκδότη - επιμελητή Σταύρου Κρητικού για το βιβλίο.

"Με μεγάλη χαρά παρουσιάζουμε τη νέα λογοτεχνική δουλειά του Χάρη Κανάκη, μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Εκείνο έξω από την πόρτα».

Όπως εύγλωττα προδίδει ο τίτλος, ο συγγραφέας κινείται στα γνώριμα και προσφιλή του μονοπάτια της μεταφυσικής λογοτεχνίας. Όμως η γραφή του δεν κινείται σε οικεία μέρη. Κύριο χαρακτηριστικό της ατμόσφαιρας των διηγημάτων της συλλογής είναι το ανοίκειο και το γκροτέσκο. Στοιχεία που δεν επιτυγχάνονται με βαρύγδουπες αφηγήσεις και εξωπραγματικές πλοκές γεγονότων.

Το ανοίκειο και το μυστήριο είναι βασικά δομικά στοιχεία της ατμόσφαιρας που δημιουργείται μέσα από την αφήγηση στιγμιοτύπων της καθημερινής ζωής. Ο συγγραφέας πλέκει με μαεστρία έναν ιστό κλειστοφοβικών καρέ, φαινομενικά ασύνδετων ως προς τη θεματολογία, αλλά αριστοτεχνικά σκηνοθετημένων και έτσι τοποθετημένων για την επίτευξη της υποβλητικής φαντασιακής ατμόσφαιρας μυστηρίου που διαπνέει την ανάγνωση της συλλογής".

(Και από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Είστε βέβαιοι ότι είστε οι μόνοι ένοικοι του διαμερίσματός σας; Πώς γίνεται η «Επαναφορά» και για ποιο λόγο; Τι συνέβη πραγματικά στο «Κορίτσι του Σούπερ Μάρκετ»; Ποια εφιαλτική οντότητα τριγυρνάει έξω από την πόρτα και τι είναι αυτό που ζητάει; Σας παρακαλώ, προσέχετε λίγο περισσότερο την επόμενη φορά που θα απλώσετε το χέρι σας μέσα στο σκοτάδι για να κλείσετε το παράθυρο…

Τι πραγματικά συνέβη στον «ένοικο του 102»; Ποιοι είναι οι «Immortals» και τι συμβαίνει με το «Δείγμα»; Ακούστε το μυστηριώδες κλάμα του μωρού να σκίζει την ησυχία της νύχτας και περιπλανηθείτε στον πλανήτη UNICOM και τους συμβολισμούς του.

Και μια τελευταία συμβουλή. Αν πρόκειται να διαβάσετε αυτό το βιβλίο, μην το διαβάσετε νύχτα…

166 σελ., 14Χ21 εκ., Α/Μ, Μαλακό εξώφυλλο

https://www.andyspublishers.com/index.php?act=viewProd...

Νίκος Παπάζογλου, μια όμορφη ιστορία.

Αύγουστος!

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό;

Το καλοκαίρι του 1978 η Θεσσαλονίκη γνώρισε έναν καταστροφικό σεισμό, που προξένησε τον θάνατο πολλών ανθρώπων, ενώ χιλιάδες ήταν αυτοί που έμειναν άστεγοι.

Από τον φόβο των μετασεισμών, που συνεχίζονταν για καιρό, πολλοί εγκατέλειψαν τα σπίτια τους.

Ο νεαρός -τότε- Νίκος Παπάζογλου, που ήταν ήδη παντρεμένος και είχε μια νεογέννητη κόρη, έστειλε τη σύζυγο και το παιδί του σε συγγενείς, ενώ ο ίδιος πήγε στο Πήλιο, φιλοξενούμενος του Διονύση Σαββόπουλου.

Εκεί συνάντησε μια γυναίκα, την οποία φοβήθηκε, όπως είπε αργότερα ο ίδιος:

"Φοβήθηκα, μήπως την ερωτευτώ και επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη τρέχοντας.

Κλείστηκα στο σπίτι και έγραψα τον Αύγουστο...”

Το βράδυ της ίδια μέρας τον επισκέφτηκε ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο οποίος έμενε στον πάνω όροφο.

Ζήτησε να δει τι γράφει.

Ο στίχος που διάβασε ο Χριστιανόπουλος ήταν:

“Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό, ενώ η ψυχή μου είναι σε τέτοια ανάταση, γιατί να μην γιορτάζει κι αυτή, μαζί μου εδώ στην έκσταση...”

Ο Χριστιανόπουλος πήρε ένα μολύβι και άρχισε να διαγράφει, μονολογώντας: “Έκσταση...έξαψη...τα αφηρημένα ουσιαστικά έξω!

Είναι ευκολία!”

Όταν έφυγε ο ποιητής, ο Νίκος Παπάζογλου πήρε την κιθάρα του και τελικά έδωσε στο τραγούδι την μορφή που όλοι γνωρίζουμε σήμερα:

"Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό;

Με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε

κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά,

ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε.

Φυλάξου για το τέλος, θα μου πεις...

Σε ποιαν έκσταση απάνω, σε χορό μαγικό,

μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε;

Από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως,

που μες τα δυο της μάτια πήγε, κρύφτηκε;

Κι εγώ, ο τυχερός, που το `χει δει!

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός

αστράφτει, συννεφιάζει, αναδιπλώνεται,

μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως,

φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται

και φέγγει από μέσα η φυλακή..."

Ήταν η πρώτη φορά, σύμφωνα με τον ίδιο τον δημιουργό, που έγραψε μια μουσική λόγια, ανεξάρτητα από τις rock ή τις λαϊκές καταβολές του.

Ο Χατζιδάκις παρουσίασε το τραγούδι στην εκπομπή του στο "Τρίτο Πρόγραμμα", χαρακτηρίζοντας το ως "ένα αριστούργημα!'

https://youtu.be/iR-0NuOZ818

Από ανάρτηση της συνεργάτιδας Χριστίνας Κωστή.

Νίκος Καζαντζάκης, 26-10-57. Ημέρα μνήμης. Σκέψεις για το μεγάλο δημιουργό. (του Χάρη Κανάκη)

 

Σήμερα είναι  η ημέρα επετείου του θανάτου του Νίκου Καζαντζάκη (26-10-57). Αυτού του κολοσσού της ανθρώπινης διανόησης, που ως συγγραφέας, ποιητής, στοχαστής, φιλόσοφος, επηρέασε όσο κανένας την παγκόσμια λογοτεχνία.

Εντελώς συμπτωματικά αυτή την περίοδο ξαναδιαβάζω για τρίτη φορά στη ζωή μου, όλα του "τα ταξιδιωτικά", κάνοντας αυτή τη φορά μια έρευνα και μία ανάλυση σε βάθος που έχει αρχίσει στις αρχές Σεπτεμβρίου και θα τελειώσει άγνωστο πότε.
Ως συστηματικός αναγνώστης, ποτέ μου δεν μπόρεσα να βρω διανοητή του μεγέθους του, που να μπορεί να σταθεί δίπλα του, είτε Έλληνα είτε ξένο, όσο κι αν αυτό ακούγεται υπερβολικό στα αυτιά μερικών.

Η κάθε λέξη, η κάθε παράγραφος, το κάθε σημείο στίξεως, στη γλώσσα του και στην τεχνική του, βρίσκεται με μαγικό τρόπο στο σωστό σημείο, ερεθίζοντας και ενεργοποιώντας εκείνες τις ευαίσθητες χορδές μέσα μας, χαρίζοντάς μας ανεπανάληπτες αναγνωστικές εμπειρίες και αξιοθαύμαστη εσωτερικότητα.
Το μόνο που μας ζητάει να κάνουμε ο κύριος Νίκος, είναι να καθαρίσουμε τον μαυροπίνακα της ψυχής μας και του μυαλού μας, με εκείνη την πεποίθηση που μέχρι τώρα είχε θρονιαστεί μέσα μας, να πάει για λίγο στην άκρη και να δεχτούμε με γαλήνη και πραότητα, τα ευεργετικά κελεύσματα της υπέροχης τέχνης και κοσμοθεωρίας του.

Είθε το πνεύμα του να οδηγεί τα βήματα της ανθρώπινης ύπαρξης και να μας κάνει να βλέπουμε τα πάντα γύρω μας με εκείνο τον τρόπο που τόσο αγαπούσε. Σαν να τα βλέπουμε όλα για πρώτη φορά αλλά και τελευταία.

Χάρης Κανάκης
26-10-22

Μπετόβεν. Ο τρόπος με τον οποίο κατάφερνε να καταλαβαίνει τους ήχους, ενώ ήταν κωφός.

 

Όταν ο Μπετόβεν κατέστη κωφός, δεν σταμάτησε να συνθέτει τη μουσική του, όσο δύσκολο κι αν ήταν. Ο τρόπος με τον οποίο κατάφερνε να καταλαβαίνει τους ήχους ήταν μέσω της οστικής αγωγιμότητας. 

Οστική αγωγιμότητα είναι το φαινόμενο κατά το οποίο οι δονήσεις που προκαλούνται από ένα αντικείμενο, ο ήχος δηλαδή (καθώς ο ήχος είναι δονήσεις που μεταφέρονται μέσω του αέρα), μεταφέρονται μέσω των οστών της κεφαλής κατευθείαν στον κοχλία. Αυτός είναι και ο τρόπος που ακούμε την φωνή μας, όχι μέσω του αέρα αλλά μέσω των οστών της κεφαλής μας. 

Ο Μπετόβεν λοιπόν είχε ενώσει ένα μεταλλικό ραβδί στο πιάνο του, και την άλλη άκρη του ραβδιού την έσφιγγε ανάμεσα στα δόντια του, ούτως ώστε οι δονήσεις που προκαλούσε το πιάνο να μεταφέρονται μέσω των οστών της κεφαλής του και να αντιλαμβάνεται τους ήχους.

Απόσπασμα από το βιβλίο, "ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΟΥΣΟΥΡΓΟΙ"