Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Ανώτερη Δραματική Σχολή Δήμου Αγίας Βαρβάρας. Παράσταση Αποφοίτων (Ιούνιος 17')


"Ο καιρός των ανθρώπων
Νέοι συνάδελφοι.
Αγωνιστείτε για αγάπη αναζήτηση γνώσης και θλίψη για τα βάσανα των ανθρώπων. Αναμετρηθείτε με την συνείδησή σας. Αποκηρύξτε την αρπαγή, τον δόλο, το στέγνωμα της αγάπης. Γίνετε διαλαλητές της αλήθειας μα και κριτές!
...γιατί η Τέχνη γενικά και το θέατρο ειδικά είναι ο δρόμος για να νικηθεί η θλίψη και ο θάνατος. Μιλήστε μέσα από την τέχνη σας. Δώστε ελπίδα και προοπτική στη ζωή, διαδηλώνοντας: "άμμες δε γ' εσόμεθα πολλω κάρρονες".

Τα λόγια του διευθυντή της Ανώτερης Δραματικής Σχολής Δήμου Αγίας Βαρβάρας, Δημήτρη Παπαγιάννη γραμμένα στο πίσω μέρος του προγράμματος της εξαιρετικής παράστασης των αποφοίτων της Σχολής καρφώνονται σαν πρόκες στη μνήμη ενός γνήσιου καλλιτέχνη, αλλά και κάθε ευαίσθητου ανθρώπου.

Το εμβληματικό έργο "ΚΑΖΙΜΙΡ ΚΑΙ ΚΑΡΟΛΙΝΑ" του Έντεν φον Χόρβατ ενθουσίασε με την υποδειγματική ερμηνεία 25 νέων ανθρώπων που γέμισαν το θέατρο με την ζωντάνια τους και το ταλέντο τους.

(Στις φωτογραφίες από την παράσταση σε πρώτο πλάνο η συνεργάτιδά μου Κλέλια Φελεσάκη)


Χάρης Κανάκης

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Παρουσίαση-κριτική για το ρεσιτάλ Χάρη Κανάκη (Σπύρος Καβακόπουλος , Ηλεκτρονικός Τεχνολόγος Μηχανικός με ειδίκευση σε θέματα ήχου)


Τελευταία παρακολούθησα δύο ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις Τζαζ. Το φεστιβάλ Τζαζ στο Γκάζι και το ρεσιτάλ πιάνου του Χάρη Κανάκη στο Πνευματικό Κέντρο της Ν. Φιλαδέλφειας.
Το φεστιβάλ παρακολουθώ σχεδόν δέκα χρόνια, γράφτηκαν πολλά, δεν χρειάζεται και γω. Όμως για το ρεσιτάλ αυτοσχεδιασμών και δημιουργημάτων πάνω στη Τζαζ του Χάρη Κανάκη, θεωρώ υποχρέωσή μου να γράψω.
Ο πιανίστας της Τζαζ, Τελόνιους Μονκ είχε πει ότι "Η Τζαζ είναι Ελευθερία". Και πράγματι την ελευθερία αυτή την εξέφρασε με τον καλύτερο τρόπο ο Χ. Κανάκης. Μία μουσική φράση από γνωστούς σκοπούς αποτελούσε την αφορμή για την δημιουργία εκπληκτικών παραλλαγών και ολόκληρων συνθέσεων.
Η γνώση, εμπειρία και ωριμότητα του Χ. Κανάκη, φθάνει πλέον σε σημείο που τον κάνουν έναν από τους εκλεκτούς της Τζαζ του τόπου μας. Οι μουσικές φράσεις, οι κλίμακες, συγχορδίες, ρυθμοί, αρμονίες, ακόμη και τα διάφωνα διαστήματα, που στροβιλιζόντουσαν στο μυαλό του, του έδιναν μουσικές ιδέες που απελευθέρωνε στα πλήκτρα του πιάνου και γινόντουσαν θαυμάσια ακροάματα σε μια πραγματικά προσωπική έκφραση και σ’ ένα διάλογο με τον εαυτό του και το κοινό.
Και βέβαια δεν είναι μόνο οι συνθέσεις, είναι ακόμη το πάθος του στο παίξιμο, από το πιο απαλό πιανίσιμο μέχρι και το πιο δυνατό φορτίσιμο. Και ακόμα η τεχνική, δεξιοτεχνία και εκφραστικότητα του, που δεν είναι κάτι το συνηθισμένο.
Παρόλο που ασχολείται με το πιάνο, ο Χ. Κανάκης δεν σταματά να αναζητά παντού την έμπνευση. Ένα δείγμα και οι θεατρικοί του μονόλογοι, που μεσολαβούσαν στα έργα του και απέδωσε πολύ όμορφα ηθοποιός Κλέλια Φελεσάκη.
Κρίμα στους Φιλαδελφειώτες που συνάντησα στο φεστιβάλ Τζαζ και δεν ήρθαν στο εξαιρετικό ρεσιτάλ Τζαζ Πιάνο, του Χ. Κανάκη. Φαίνεται ότι ο συντηρητικός χώρος του Πνευματικού Κέντρου, η σεμνότητα – διακριτικότητα του Χ. Κανάκη και η αδυναμία να κρατάς ένα «μπυρόνι», δεν συμβαδίζουν με την σημερινή νοοτροπία ακρόασης μουσικής Τζαζ. Κρίμα.
Τέλος μπράβο στον πρόεδρο της Ένωσης Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Φιλ/φειας-Χαλκ/νας, Αλέκο Γούλα, που οργάνωσε την εκδήλωση και το πιο σημαντικό να τιμήσει μ’ αυτήν τον εκλεκτό συμπολίτη μας.

Σπύρος Καβακόπουλος

Δελτίο Τύπου της Ένωσης Γονέων & Κηδεμόνων Φιλ/φειας-Χαλκ/νας για το ρεσιτάλ ΧΑΡΗ ΚΑΝΑΚΗ της 31ης Μαίου 2017.



ΕΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ

ΝΕΑΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ – ΝΕΑΣ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑΣ

                                                                ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων υποδέχτηκε στις 31 Μαΐου  το καλοκαίρι, ξεκινώντας  έναν κύκλο εκδηλώσεων αφιερωμένο σε γονείς συμπολίτες μας, που έχουν διακριθεί για το μουσικό, καλλιτεχνικό, εικαστικό, ποιητικό ή συγγραφικό  τους έργο.

Η πρώτη εκδήλωση αφορούσε  ρεσιτάλ πιάνου του συμπολίτη μας  Χάρη Κανάκη, ενός καλλιτέχνη, που βάζει το δικό του  λιθαράκι στο μουσικό γίγνεσθαι, μέσω μιας απόπειρας που ξεφεύγει κατά πολύ από τα όρια του τοπικού.

Μουσική, ιστορία της μουσικής,  θεατρική έκφραση, σκηνική   παρουσία, αφηγηματικές και ερμηνευτικές τεχνικές συνυπήρχαν μέσω του συνθέτη πιανίστα  Χάρη Κανάκη και της νεαρής και πολλά υποσχόμενης ηθοποιού Κλέλιας Φελεσάκη, που απήγγειλε τους θεατρικούς μονολόγους του Χάρη Κανάκη.

Οι  πιανιστικοί  αυτοσχεδιασμοί  του Χ. Κανάκη  φανέρωσαν έναν ευφυή σολίστ, που διαθέτει άριστη τεχνική, υψηλή μουσική αντίληψη και μουσικότητα.

Στην εκφραστική  αυτή παράσταση, ο  Χάρης Κανάκης ερμήνευσε  έργα Ελλήνων και ξένων συνθετών και  ταξίδεψε το κοινό με  μουσικές  νότες που πλημμύρισαν την αίθουσα εκδηλώσεων του πνευματικού κέντρου της Νέας Φιλαδέλφειας. Ο ίδιος, μέσω των πιανιστικών αυτοσχεδιασμών,  έδωσε το μελωδικό του  στίγμα  που  απελευθερώνει τη φαντασία, ξεκινώντας με  ακούσματα  της περιόδου του μεσοπολέμου (Kurt Weil) περνώντας μεταξύ πολλών άλλων στον πρόδρομο της σύγχρονης Jazz (Bill Evans) αλλά και στον πρωτοπόρο της  σύγχρονης Jazz στην Ελλάδα (Μίμη Πλέσσα) και έκλεισε την εκδήλωση με μια  μουσική επιλογή  από τον  παγκόσμιο κινηματογράφο, το «Άρωμα γυναίκας» , ένα κομμάτι  γεμάτο συναισθήματα και συμβολισμό , γεγονός που δείχνει πως δεν υπάρχουν περιορισμοί στην εκρηκτική πιανιστική   δεινότητα του Χ.  Κανάκη!  Η βραδιά ολοκληρώθηκε λαμπερά με μια παλλόμενη από ευφορία εκτέλεση του γνωστού, εκτός προγράμματος, θρακιώτικου τραγουδιού «Μαύρη Θάλασσα».

Το κοινό καθηλωμένο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο άκουσμα, χάρισε στον συμπολίτη μας  το πιο ζεστό χειροκρότημα και τον συνεχάρη στη λιτή  δεξίωση που ακολούθησε.



Μεταξύ των πολλών συμπολιτών μας , που τίμησαν με την παρουσία τους  την εκδήλωση ήταν η Αντιδήμαρχος Παιδείας Ευτυχία Παπαλουκά , ο δημοτικός σύμβουλος και επικεφαλής της  δημοτικής  παράταξης «νέο» Γιώργος Αράπογλου , ο  δημοτικός σύμβουλος  και γραμματέας  του δημοτικού συμβουλίου Λευτέρης Πλάτανος  και ο  συνθέτης και μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών Κωνσταντίνος Λυγνός.

Η  Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας –Νέας Χαλκηδόνας ευχαριστεί θερμά τον συμπολίτη μας συνθέτη πιανίστα Χάρη Κανάκη , τόσο  για το απολαυστικό ρεσιτάλ που μας  χάρισε όσο και για την τιμή που μας έκανε να αποδεχτεί την πρόσκληση μας και να ξεκινήσει  τις καλοκαιρινές του εμφανίσεις από το Δήμο μας.

                                    Για το Δ.Σ.

     Ο Πρόεδρος                                Ο Γ. Γραμματέας



Αλέξανδρος Γούλας                          Νίκος Τσορβάς

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Ο Χάρης Κανάκης για μια μοναδική εμφάνιση στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας


Για μια μοναδική εμφάνιση, σε ρεσιτάλ πιανιστικών αυτοσχεδιασμών οργανωμένο από την "Ένωση Συλλόγων Γονέων και κηδεμόνων του δήμου Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας". 

Την Τετάρτη 31 Μαίου 2017 και ώρα 7:00 μμ στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Νέας Φιλαδέλφειας (Νίκου Τρυπιά 45 Ν. Φιλ/φεια).



ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΡΕΣΙΤΑΛ.


 Ρεσιτάλ πιάνου Jazzy, Free-Style αυτοσχεδιασμών του πιανίστα-συνθέτη ΧΑΡΗ ΚΑΝΑΚΗ με την συμμετοχή της ηθοποιού ΚΛΕΛΙΑΣ ΦΕΛΕΣΑΚΗ (Storytelling τεχνική).


Ο Χάρης Κανάκης που με το ιδιαίτερο αυτοσχεδιαστικό του στυλ και ιδίωμα έχει αποσπάσει θετικότατες κριτικές από εξέχοντες καλλιτέχνες του χώρου (όπως οι πρωτοπόροι της σύγχρονης Τζαζ στην Ελλάδα  Μίμης Πλέσσας και Μάρκος Αλεξίου),  μάς συστήνει εκ νέου, γνωστά ελληνικά και ξένα μουσικά θέματα, μέσα από μια άλλη ματιά με όχημα τον μαγικό κόσμο της αυτοσχεδιαστικής Jazzy, Free-Style μουσικής αλλά και του θεατρικού λόγου.




Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Γιαννης Αυγερινός. Κλειστό σεμινάριο μουσικής 20ου αιώνα. Απρίλιος 2017


Κλειστό σεμινάριο (για περιορισμένο αριθμό συμμετεχόντων) με τον καθηγητή σύνθεσης ΓΙΑΝΝΗ ΑΥΓΕΡΙΝΟ.


Με αφορμή την ανάλυση ενός εμβληματικού έργου του 20ου αιώνα της Συμφωνίας op. 21 του WEBERN επαναπροσδιορίσαμε την επαφή μας με τις απαρχές της ατονικής και δωδεκάφθογγης μουσικής σε ένα μαγευτικό χώρο γεμάτο γνώση που ξαναθύμισε στους παλαιότερους από εμάς πόσο τυχεροί πρέπει να αισθανόμαστε σπουδάζοντας κοντά σε έναν τέτοιο δάσκαλο. Μυσταγωγία!







Χάρης Κανάκης
Συνθέτης-Πιανίστας

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Η WANDA LANDOWSKA ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ ΤΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ ΤΟΥ ΤΣΕΜΠΑΛΛΟΥ (της Κάτιας Καλλιτσουνάκη)


ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΙΝΩ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
Κυριακή 19-03-17 17.00-18.00 στο Τρίτο πρόγραμμα 90.9
Παραγωγή-Παρουσίαση : Κάτια Καλλιτσουνάκη

Η WANDA LANDOWSKA ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ ΤΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ ΤΟΥ ΤΣΕΜΠΑΛΛΟΥ

Η διαπρεπής Πολωνή τσεμπαλλίστα σπούδασε στη Βαρσοβία,στο Βερολίνο και στο Παρίσι, όπου έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της, πριν εγκατασταθεί στο Κονέτικατ, περιόδευσε στην Ευρώπη, στη Ρωσία και στις ΗΠΑ, και απέκτησε παγκόσμια φήμη ως ερμηνεύτρια, καθηγήτρια και μελετήτρια της παλαιάς μουσικής.

Παράλληλα, συνέδεσε το όνομά της με τα πρώτα σύγχρονα έργα για τσέμπαλλο, παραγγέλνοντας η ίδια στο Παρίσι το 1926 το Κοντσέρτο για τσέμπαλλο και πέντε όργανα στον Manuel de Falla, και το 1927 το Αγροτικό Κοντσέρτο για τσέμπαλλο και ορχήστρα στον Francis Poulenc.Τα δύο κοντσέρτα παίζουν οι νεώτεροι σολίστ Tony Millan και Trevor Pinnock ενώ η Wanda Landowska ακούγεται στα έργα La Dauphine του Jean Philippe Rameau, Les barricades mysterieuses του François Couperin και Φαντασία σε ντο ελάσσονα του J.S.Bach
webradio.ert.gr/trito

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

"Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός..." (του Αντώνη Αρκά 16-3-17)


Στα ήσυχα μονοπάτια της καταπράσινης εξοχής της Κορνουάλλης πέρα από τους διαβάτες, που πάντα σε χαιρετούν και σε καλημερίζουν με χαμόγελο, συναντάς και κάποια παράξενα μνημεία του παρελθόντος. Σχεδόν σε κάθε πεζοπορική διαδρομή και μάλιστα στα πιο απομονωμένα, ήσυχα και όμορφα σημεία της, που μπορεί να είναι πάνω στην όχθη μιας λίμνης, μέσα σε ένα δάσος ή σε μια απόκρημνη ακτή που αντικρίζει την μανία και την αειθαλή ζωντάνια του ωκεανού, υπάρχουν μικρά ξύλινα παγκάκια. Αυτά τα μικρά μνημεία είναι ενθυμήματα σε αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν από τη ζωή. Κάθε ένα εξ αυτών, αντί για ταυτότητα, έχει στη ράχη του μια μικρή χρυσή ταμπέλα χαραγμένη με μια αφιέρωση σε λατρεμένους συντρόφους που έφυγαν, σε εραστές της θάλασσας που τους πήρε για πάντα στην σκοτεινή αγκαλιά της, σε παιδιά που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν αλλά αγαπήθηκαν πολύ και σε γονείς που άφησαν μια γλυκιά ανάμνηση κι ένα δυσαναπλήρωτο κενό στις καρδίες των απογόνων που τους το αφιέρωσαν.



Κάθε φορά που συναντάς ένα τέτοιο ταπεινό παγκάκι γεμίζεις με ανάμικτα συναισθήματα δέους, συγκίνησης και θλίψης που κάνουν την πεζοπορική σου διαδρομή να αποκτήσει έναν υπερβατικό χαρακτήρα. Ξαφνικά το σιωπηλό μονοπάτι γεμίζει από αόρατους διαβάτες του παρελθόντος που βρίσκονται στο ίδιο σημείο που βρίσκεσαι κι εσύ και ατενίζουν την ομορφιά του ίδιου τοπίου, η μόνη διαφορά του οποίου είναι ότι κάποτε εκεί δεν υπήρχε αυτό το παγκάκι. Τότε συνειδητοποιείς ότι η θέα αυτού του ξύλινου μνημείου δεν είναι το τοπίο αλλά το επέκεινα.



Ίσως το πιο περίεργο συναίσθημα είναι ότι από τον φόβο βεβήλωσης της μνήμης αυτού στον οποίο είναι αφιερωμένο, το πλησιάζεις με δισταγμό μην μπορώντας να περάσεις τον αόρατο τοίχο και να θαυμάζεις το τοπίο καθισμένος πάνω στις ξύλινες μνήμες άλλων ανθρώπων. Είναι αυτός ο σεβασμός που σε κάνει, όταν πια πάρεις την απόφαση να το τολμήσεις, να κάτσεις με την ίδια ευλάβεια που κάθονται οι θρησκευόμενοι στα στασίδια της εκκλησίας. Όμως ακόμα και τότε μια ασυνείδητη προσταγή σε εμποδίζει να κάτσεις στο μέσον τους. Πάντα η θέση που διαλέγεις είναι στην άκρη τους για να αφήσεις χώρο να κάτσουν παρέα σου εκείνος που έφυγε και δίπλα του τα αγαπημένα του πρόσωπα που με τόσο συναισθηματικό νόστο και αγάπη έδωσαν στους διαβάτες μια ευκαιρία να ξεκουραστούν και να αναλογιστούν την ίδια τους τη μοίρα μέσα από ένα ταξίδι στο χρόνο μέσω του χώρου. Ακούς σιωπηλά τις μνήμες που έδεσαν τις ζωές αυτών των ανθρώπων και οι ψίθυροι τους σε κάνουν να μπορείς πλέον να ατενίζεις σε τέσσερεις διαστάσεις και μαζί με το χώρο και το τοπίο το οποίο τον απαρτίζει, να μπορείς να βλέπεις και στις δυο κατευθύνσεις του χρόνου.



Είναι τέτοιες στιγμές που σε παροτρύνουν να κάνεις την επικίνδυνη διανοητική ακροβασία και το σχεδόν σίγουρο επιστημολογικό ατόπημα, να περάσεις από το μοντέλο μιας μεγαλειώδους φυσικής θεωρίας, στην ερμηνεία της. Στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας αυτό που υφαίνει το πολύπλοκο υφαντό της Πραγματικότητας είναι οι κοσμικές γραμμές κάθε ύπαρξης. Είναι χαραγμένες πάνω στην απέραντη στασιμότητα του χωροχρονικού συνεχούς και το μόνο που μπορεί να δώσει συντεταγμένες σε αυτό το χάος είναι το γεγονός της συνάντησης δυο τέτοιων κοσμικών γραμμών. Η συνάντηση σου με αυτά τα παγκάκια είναι σαν μικροί σηματωροί φάροι σε μια, κατά τα άλλα, παγωμένη και απέραντη θάλασσα γεγονότων. Οι συντεταγμένες, τα ονόματα και τα επώνυμα δεν στοιχειωθετούν ταυτότητες αλλά σηματοδοτούν τετριμμένους διαχωρισμούς συνδιασμών ποιοτήτων που είναι νομοτελιακά αναπόφευκτα αποκυήματα της τυχαιότητας. Η χρονική διαδοχή τους είναι μια απλή ψευδαίσθηση του θεατή που παρακολουθεί μια ταινία το μοντάζ της οποίας δεν έγινε «κάποτε» αλλά ήταν πάντα η πεμπτουσία μιας ύπαρξης που δεν πέρασε ποτέ από μια διαδικασία γέννησης.


   
Στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο Ludwig Wittgenstein που ήταν ο κύριος εκφραστής του Λογικού Θετικισμού, του Γνωσιολογικού ρεύματος του Κύκλου της Βιέννης, προσπάθησε με το μνημειώδες έργο του Tractatus Logico Philoshophicus, να αποκρυσταλλώσει κανόνες για την ορθή χρήση της γλώσσας με σκοπό την εξασφάλιση της ορθότητας της συμπερασματολογίας που βασίζονταν σε αυτή. Το ποιο συγκλονιστικό αυτής λογικό-φιλοσοφικής πραγματείας ήταν το τέλος της που σαν το φίδι που τρώει την ουρά του, ουσιαστικά αποδομούσε όλη την προηγούμενη ανάλυση. Σε πολύ ελεύθερη μετάφραση το έργο του Wittgenstein τελείωνε με την φράση: «Αυτό που Είναι πραγματικά δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια».



Η δύναμη της Τέχνης είναι ότι μπορεί μέσα από τους ήχους και τις εικόνες να μιλήσει στο μαζικό ασυνείδητο που είναι άλαλο αλλά όχι ά-λογο και να ξεπεράσει τους περιορισμούς στους οποίους αναφέρεται ο Wittgenstein. Γι’αυτό αν κάποιος με ρωτούσε γι’αυτά τα ξύλινα παγκάκια το πρώτο που θα σκεπτόμουν να του πω θα ήταν οι στίχοι από το υπέροχο τραγούδι του Γιάννη Αγγέλακα «Καινούργια Ζάλη»:
Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει
Μα εσυ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιοι άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη.
Θέλεις ξανά ν’αποτελειώσεις μοναχός
‘Ένα ταξίδι που ποτέ δεν τελειώνει
Κάτω από τα ρούχα σου ξυπνάει ο πιο παλιός θεός
Μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι.
https://www.youtube.com/watch?v=cGzdTQUiX04
… γιατί τελικά δεν είμαστε ταξιδιώτες στο Χρόνο αλλά θεατές του Χρόνου.

Αντώνης Αρκάς (Κορνουάλλη Μ. Βρετανία 16-3-17)

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

SURVIVOR 17' - The Original Music Theme Τranscribed for Piano.

SURVIVOR 17' - The Original Music Theme Τranscribed for Piano.



I heard this beautiful dynamic theme to the TV and spontaneously played the piano.

This loved my daughter and just for fun uploaded it and share it with you.

Enjoy and thank you for your time.

H. Kanakis

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Hari Kanakis: "Close Square" for Orch. & Choir, (Sibelius Prog.)



Μοιράζομαι μαζί σας την τελευταία ανάρτηση έργου μου στο κανάλι μου στο YouTube.
Πρόκειται για το έργο που έγραψα στην διπλωματική εξέταση Σύνθεσης το 1999 ολοκληρώνοντας τις σπουδές μου στο ωδείο "Μουσικός Σύνδεσμος Αθηνών" με Άριστα και ειδικό Βραβείο της επιτροπής για το σύνολο των υποβληθέντων  έργων.

Όπου ακούγεται φωνητικό μέρος, στην παρτιτούρα οι χορωδοί τραγουδούν στίχους του ποιήματος "Κλειστό Τετράγωνο" του Άρη Αλεξάνδρου.
Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από τις δύσκολες μέρες της εξορίας του ποιητή.  
Η κλιμακούμενη ένταση που συνοδεύει τους αγωνιώδεις στίχους κορυφώνεται στο τέλος με ένα εφιαλτικό φινάλε και μια διάφωνη εμπλουτισμένη συγχορδία.

Η εκτέλεση δεν μπορεί, όπως είναι φυσικό, να αποδώσει τα εκφραστικά ηχοχρώματα και τις δυναμικές μιας εκτέλεσης από πραγματικούς μουσικούς.

Το έργο έχει σταλεί και στο εξωτερικό, αποσπώντας πολύ εγκωμιαστικά σχόλια.


Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας

Χάρης Κανάκης
Συνθέτης-Πιανίστας
Μέλος ΕΕΜ

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Κοτσύφια. Οι προάγγελοι της Άνοιξης!


Οι προάγγελοι της Άνοιξης, τα αρσενικά κοτσύφια έχουν αρχίσει εδώ και λίγες μέρες το τραγούδι τους. Το ξημέρωμα δεν είναι πια μοναχικό, έχει ήχο, μαζί με την μυρωδιά της Άνοιξης που έρχεται πίσω από τα βουνά.


Το αρσενικό το οποίο είναι και εκείνο που κελαϊδάει, είναι ολόμαυρο, με εξαίρεση το κίτρινο ράμφος και τον κίτρινο δακτύλιο γύρω από τα μάτια, ενώ το ενήλικο θηλυκό και τα νεαρά πουλιά έχουν σκούρο καφέ φτέρωμα. Αυτό το είδος αναπαράγεται στους κήπους ή στα δάση, κατασκευάζοντας μία τακτοποιημένη, καλυμμένη με λάσπη και με σχήμα μπολ φωλιά.

Είναι παμφάγο, τρώγοντας μία μεγάλη ποικιλία από έντομα, γεωσκώληκες, καρπούς και φρούτα. Έχει μήκος 23 με 29 εκατοστά, μακριά ουρά και βάρος 80 με 120 γραμμάρια. Το αρσενικό έχει πολλά διαφορετικά μελωδικά καλέσματα. Στη φωτογραφία κατανομή του κότσυφα στον παγκόσμιο χάρτη. Στην Αυστραλία εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια.



Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

«Γκέμμα» του Δ. Λιαντίνη. Σκέψεις για ένα εμβληματικό βιβλίο. (του Χάρη Κανάκη)



Πως μπορεί να συνυπάρξει σε μια πρόταση, σε μια σελίδα ενός βιβλίου, ο Οδυσσέας του Ομήρου, με τον Αινεία του Βιργιλίου, ο Χριστός από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο με τον Δάντη της Θείας Κωμωδίας και εκεί κάπου στριμωγμένος ο Φρόυντ με τον Νίτσε να κρυφοκοιτάζουν ηδονικά την Κίρκη, τη Σίβυλλα, τη Μαγδαληνή και την Βεατρίκη! Δεν είναι καθόλου δύσκολο αν ο συγγραφέας λέγεται Δημήτρης Λιαντίνης.

Διαβάζοντας το εμβληματικό του σύγγραμμα με τίτλο «ΓΚΕΜΜΑ», αισθάνεσαι πως ένας τυφώνας ρητορικής με θεματική ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, της Τέχνης και της φιλοσοφίας, από την «Γένεση» έως τις θεωρίες των κβάντων και της σύγχρονης επιστήμης,  σε έχουν κτυπήσει ανελέητα καθώς οι σελίδες διαδέχονται η μία την άλλη σε ένα βιβλίο που άνετα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε «ποταμό».

Ο λόγος και η γλώσσα του συγγραφέα ακροβατούν μεταξύ του ποιητικού λόγου, της λογοτεχνίας αλλά και του επιστημονικού δοκιμίου. Ύφος λεξιλόγιο και τεχνικές γραφής εναλλάσσονται με μαεστρία και δυναμισμό κάνοντας το τελικό αποτέλεσμα μια αναγνωστική εμπειρία. Τα ερωτήματα που θέτει ο συγγραφέας στον αναγνώστη είναι τα περισσότερα χωρίς απάντηση και οι απαντήσεις που δίνει ο ίδιος τελικά είναι αφορμή για νέα χαοτικά ερωτήματα.

Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τον Λιαντίνη από τον συγγραφικό του οίστρο που σε πολλά σημεία αγγίζει τον πνευματικό και διαλεκτικό παροξυσμό. Στο οπισθόφυλλο τελικά δικαιώνονται οι σημειώσεις αντί βιογραφικού, αναφέροντας, «Το ερώτημα που του τέθηκε (ενν. το συγγραφέα)  στο δρόμο, κάτι σαν το αίνιγμα της Σφίγγας στις Θήβες, εστάθηκε το ακόλουθο: Καθώς κοιτάς το μηδέν στα μάτια δύνεσαι να μην αποκαρτερήσεις; (Ο συγγραφέας) Αποκρίθηκε: Ναι!

Εν κατακλείδι ο Λιαντίνης δεν διστάζει να αποδομήσει ένα ένα τα ιστορικά γεγονότα και γιατί όχι να ξαναγράψει την ιστορία με τον δικό του μοναδικό τρόπο, δημιουργώντας ένα ακόμη, δικό του αυτή τη φορά, παράλληλο σύμπαν, που λες και έρχεται από τα πιο μακρινά σημεία του σύμπαντος. Δεν ξεχνάει όμως σαν γνήσιος σύγχρονος διανοητής που σέβεται την πορεία του να απαρνηθεί σταθερές αξίες και δομές της φιλοσοφίας αλλά και της θρησκειολογίας θέτοντας τον εαυτό του στην πλευρά των γνήσιων αιρετικών, που ακόμα όμως κι αν διαφωνείς μαζί τους δεν μπορείς να μην τους ακούσεις. Πόσο μάλλον να ακούσεις έναν θαρραλέο αυτόχειρα που σαν άλλος σύγχρονος Σίσυφος έζησε την περιπέτεια της ύπαρξης ως το τέλος.




Δημήτρης Λιαντίνης

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Γαβριέλλα Ουσάκοβα. Η...«πλανεύτρα των Αθηνών»


Η Γαβριέλλα Ουσάκοβα είναι η μοναδική πόρνη στην ιστορία του Ελληνικού κράτους που πέρασε επισήμως την πόρτα του Προεδρικού Μεγάρου για να λάβει τιμητική διάκριση για τις υπηρεσίες της στη χώρα κατά της διάρκεια της Κατοχής.

Στην Κατοχή ο οίκος ανοχής της Ουσάκοβα γνώρισε μέρες ευημερίας λόγω των συχνών επισκέψεων από στρατιώτες και διοικητές. Η θρυλική πόρνη εκμεταλλευόταν τις στενές της επαφές με τις ναζιστικές αρχές και αποκάλυπτε τα μυστικά τους στα μέλη της Αντίστασης.

Η... «πλανεύτρα των Αθηνών» όπως την αποκαλούσαν, μπορεί να ήταν διάσημη για τα κάλλη της στον αντρικό πληθυσμό της περιοχής, έγινε όμως κυρίως γνωστή για το ήθος, τον χαρακτήρα και το φιλανθρωπικό της έργο, στοιχεία που έκαναν τους γείτονές της να τη λατρέψουν μέχρι τέλους.

Ο στρατηγός των Ναζί ερχόταν στον οίκο ανοχής και η γειτονιά πλημμύριζε Γερμανούς αξιωματούχους. Μόλις έφευγαν η Γαβριέλλα έβγαινε από το σπίτι κρατώντας τσάντες γεμάτες τρόφιμα, τις οποίες άφηνε στις πόρτες των γειτόνων της.

Βοήθησε πάρα πολλά παιδιά να πάνε σχολείο και πλήρωνε τα ιατρικά έξοδα των φτωχών γειτόνων της. Ήταν από αριστοκρατική οικογένεια της Ρωσίας με καλή μόρφωση και μιλούσε 5 γλώσσες. Όπως η ίδια γράφει στη βιογραφία της "Έγινα πόρνη διότι εγεννήθην έτσι".


Από ανάρτηση του Κώστα Μαλιώρα στο FB

Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

"Το πείραμα του Όθωνα απέτυχε" (του Νίκου Δήμου).



Ήρθε εδώ, νέος, ιδεαλιστής, αναθρεμμένος με οράματα της αρχαίας ελληνικής τελειότητας – να πετύχει την σύνθεση: να εξευρωπαΐσει και ταυτόχρονα να εξελληνίσει (αρχαιο-ελληνίσει) τους Ρωμιούς. Έφερε νομομαθείς, ιστορικούς, αρχιτέκτονες, αρχαιολόγους, να μεταμορφώσουν την Ελλάδα.

Και συνάντησε αντίσταση σαν να ήταν Τούρκος. Όχι μόνο τους ξένους δεν ήθελαν οι Ρωμιοί. Ούτε καν τους ίδιους τους συμπατριώτες τους, που είχαν ζήσει, ανατραφεί και σταδιοδρομήσει στα ξένα. Η διένεξη «αυτοχθόνων» και «ετεροχθόνων» νομίζω πως δεν έχει προηγούμενο σε άλλη χώρα.

Έκανε λάθη ο Όθωνας; Πολλά και σημαντικά. Τριάντα χρόνια βασίλεψε! Ήταν αφελής και ρομαντικός (πέθανε με το όνομα της Ελλάδας στα χείλη του). Αλλά έχω την αίσθηση πως, ακόμα κι αν δεν έκανε τόσα λάθη, το αποτέλεσμα δεν θα διέφερε και πολύ.

Οι Ρωμιοί δεν έγιναν ευρωπαίοι, ούτε αρχαίοι Έλληνες (παρόλη την καθαρεύουσα που τους επέβαλλαν για ενάμιση αιώνα). Έγιναν ένας λαός αντιφατικός, μικρόψυχος και μεγαλόψυχος,  φθονερός, διχασμένος, κατακερματισμένος σε φυλές, οικογένειες, φατρίες, κόμματα και συνδικάτα,  που υπονομεύουν ο ένας τον άλλο. Και που θεωρούν ότι τους υπονομεύουν όλοι οι υπόλοιποι λαοί της γης. Βλέπουν τον κάθε ξένο όπως είδαν τον Όθωνα: με βαθύτατη καχυποψία – εκτός αν είναι τουρίστας και πληρώνει.

(Περίεργη η σχέση των Ελλήνων με τους ξένους: δυσπιστία αλλά και προσκόλληση. Ξέρει κανείς κάποιαν άλλη χώρα, όπου να υπήρξαν κόμματα που ονομάζονταν: γαλλικό, ρωσικό και αγγλικό όπως στην Ελλάδα το 19ο αιώνα; Γερμανικό πάντως, η Βαυαρικό, δεν υπήρξε ποτέ).

Κάθε φορά που επιστρέφω από την (υπόλοιπη) Ευρώπη ανακαλύπτω με έκπληξη πόσο διαφέρουμε. Και τώρα, τελευταία, πόσο απομακρυνόμαστε.

Με τους μόνους που συμπίπτουμε είναι οι εθνικιστές μας με τους εθνικιστές τους. Διότι έχουν τους ίδιους στόχους: έξω οι ξένοι και ο κάθε λαός για τον εαυτό του. Η αποθέωση του αντιευρωπαϊσμού.

Μακρινή και ξένη ήπειρος πια η Ευρώπη. Και δεν είναι πλέον ούτε αστείο: επειδή δεν μας πάει καθόλου (ιδιαίτερα στους τελευταίους μας κυβερνήτες) προσπαθήσαμε εμείς, το 2%, να την …αλλάξουμε.


Φυσικά αποτύχαμε. 

Αλλά και εκείνοι, το ίδιο! Ούτε οι Βαυαροί - ούτε η Τρόικα.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Διάκριση Χάρη Κανάκη. Ηχογραφήσεις επιλεγμένων έργων με θέμα το χιούμορ(USA)



Αυτό είναι το link των 10 επιλεγμένων κομματιών σε project με θέμα το χιούμορ, όπου διακρίθηκε έργο μου το 2016 στην Αμερική ανάμεσα από εκατοντάδες συμμετοχές από όλο τον κόσμο και εκτελεσμένα και ηχογραφημένα από τον καθηγητή και πιανίστα

                                              Samuel Stokes

Composer, Playwright, Pianist

B.M. - Jazz-Commercial Music, M.A. - Music Composition, M.M. - Music Theory
Ph.D. - Music Composition, Louisiana State University

Όλα τα κομμάτια έχουν ενδιαφέρον, σε διαφορετική τεχνοτροπία το κάθε ένα και είναι σε τυχαία σειρά, το κομμάτι μου είναι το Νο. 4. Τα σχόλια σχετικά με κάθε έργο κάτω από κάθε ηχογράφηση είναι του πιανίστα Samuel Stokes.


Χάρης Κανάκης
Συνθέτης-Πιανίστας

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Νικόλας Βογιατζής, πιανίστας-ενορχηστρωτής (1965-2016)


Ο Νικόλας Βογιατζής γεννήθηκε στην Αθήνα τον Μάιο του 1965 και απεβίωσε τον Ιούλιο του 2016.
Σπούδασε πιάνο (τάξη Ειράγδας Τουρναβίτη) και ανώτερα θεωρητικά (τάξη Μιχάλη Ροζάκη) στο Εθνικό Ωδείο. Εργάστηκε για χρόνια ως καθηγητής, ώσπου το 2000 ξεκίνησε τη συνεργασία του με τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηναίων ως μόνιμος ενορχηστρωτής.

Αγαπούσε πολύ τη τζαζ και σε όλη τη διάρκεια της μουσικής του καριέρας έπαιζε τζαζ πιάνο με διάφορα μουσικά σχήματα στην Αθήνα και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας. Παράλληλα συνεργαζόταν με πολλούς γνωστούς και καταξιωμένους Έλληνες τραγουδιστές και συνθέτες, άλλοτε ως πιανίστας και άλλοτε ως ενορχηστρωτής, σε θεατρικά έργα, συναυλίες και περιοδείες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η τελευταία του συνεργασία ήταν με τον συνθέτη Γιώργο Κατσαρό στη συναυλία του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Φεβρουάριο του 2016.

Ήταν παντρεμένος από το 1996 με την, επίσης μουσικό, Λουΐζα Αντύπα και μαζί απέκτησαν μία κόρη, την Άννα, το 2006.
Σε όλες τις συνεργασίες του οι συνάδελφοί του εκτιμούσαν το έργο του και τη μουσική του προσφορά, αλλά και τον ίδιο ως άνθρωπο. Διακρινόταν πάντα για το ήθος, την ευγένεια, την καλοσύνη και τη συναδελφικότητά του.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

"Ο ήλιος ο ηλιάτορας...."



Έτσι χωρίς λόγο απόψε αποφάσισα να κάνω ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στον υπέροχο ήλιο!
Αυτόν τον υπέροχο πλανήτη που χαρίζει ζωή αλλά και μας μοιράζει απλόχερα ομορφιά εδώ και εκατομμύρια χρόνια! Σε ένα μυστηριώδες παιχνίδι χρωμάτων σχημάτων και μορφών που εντυπωσιάζει!
Κυρίες και κύριοι, η αυτού μεγαλειότης....."ο Ήλιος ο Ηλιάτορας" που λέει κι ο Οδυσσέας Ελύτης!






Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Τα Άγια Θεοφάνεια


Τα Άγια Θεοφάνεια είναι μία από τις αρχαιότερες εορτές της εκκλησίας μας η οποία θεσπίσθηκε το 2ο αιώνα μ.Χ. και αναφέρεται στη φανέρωση της Αγίας Τριάδας κατά τη βάπτιση του Ιησού Χριστού. Η ιστορία της βάπτισης έχει ως εξής: Μετά από θεία εντολή ο Ιωάννης ο Πρόδρομος εγκατέλειψε την ερημική ζωή και ήλθε στον Ιορδάνη ποταμό όπου κήρυττε και βάπτιζε. Εκεί παρουσιάσθηκε κάποια ημέρα ο Ιησούς και ζήτησε να βαπτισθεί.

Ο Ιωάννης, αν και το Άγιο Πνεύμα τον είχε πληροφορήσει ποιος ήταν εκείνος που του ζητούσε να βαπτισθεί, στην αρχή αρνείται να τον βαπτίσει ισχυριζόμενος ότι ο ίδιος έχει ανάγκη να βαπτισθεί από Εκείνον. Ο Ιησούς όμως του εξήγησε ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού και τον έπεισε να τον βαπτίσει. Και τότε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θεατών διαδραματίσθηκε μία μοναδική και μεγαλειώδης σκηνή, όταν με την μορφή ενός περιστεριού κατήλθε το Άγιο Πνεύμα και κάθισε επάνω στο βαπτιζόμενο Ιησού, ενώ συγχρόνως ακούσθηκε από τον ουρανό η φωνή του Θεού η οποία έλεγε: «Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα» («Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου»).

Από τότε και το Βάπτισμα των χριστιανών, δεν είναι «εν ύδατι», όπως το βάπτισμα «μετανοίας» του Ιωάννη, αλλά «εν Πνεύματι Αγίω». Ο Κύριος με το να βαπτιστεί αγίασε το νερό, το έκανε νερό αγιασμού και συμφιλίωσης με το Θεό. Έτσι η Βάπτιση του Κυρίου άνοιξε τη θύρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος. Με την καθαρτική χάρη του αγίου Βαπτίσματος ο παλαιός αμαρτωλός άνθρωπος ανακαινίζεται και με την τήρηση των θείων εντολών γίνεται κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών.

Πηγή: "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ"