Hari Kanakis - Closed Square, παρουσίαση στο Πολωνικό site ERA JAZZU. Στον κατάλογο της Naxos, με top recommendation μεταξύ των 16 δίσκων της εταιρείας!

 

O Πολωνός κριτικός Dionizy Piątkowski

Μια εξαιρετικά τιμητική παρουσίαση της δουλειάς μου σε αυτό το έγκριτο μουσικολογικό Πολωνικό portal με την διεθνή αναγνώριση, επίσης στον κατάλογο της Naxos, με top recommendation μεταξύ των 13 δίσκων της εταιρείας από τον Πολωνό κριτικό Dionizy Piątkowski!!!

https://jazz.pl/hari-kanakis-closed-square-phasma-music/

Αναδημοσιεύω το κομμάτι που μιλάει για τον δίσκο μου μεταφρασμένο στοιχειωδώς από τα Πολωνικά.

«Το άλμπουμ της πρεμιέρας με τίτλο "CLOSED SQUARE" περιλαμβάνει την καταγραφή έργων του εξαιρετικού Έλληνα συνθέτη Hari Kanakis, τα οποία δημιουργήθηκαν από το 1999 έως το 2019. Το προσεκτικά επιλεγμένο ρεπερτόριο του άλμπουμ, αποτελείται από δέκα σύγχρονες μουσικές συνθέσεις που παρουσιάζονται από διαφορετικές προοπτικές.

Αυτές οι συνθέσεις δίνουν στους παραγωγούς την ευκαιρία να παρουσιάσουν μια ποικιλία τεχνικών, μια πλούσια, δυναμική παλέτα, φωνητική και οργανική με μουσικότητα, εξαιρετική εκφραστικότητα, κυρίως ειλικρινής και βαθιά συναισθήματα, που αποτελούν έκφραση πνευματικής και προσωπικής αντανάκλασης στην εκτελούμενη μουσική».

Dionizy Piątkowski

(Η Era Jazzu είναι ένας εθνικός κύκλος Club και Gala-συναυλίες με τη συμμετοχή των εξαιρετικότερων αστεριών της σύγχρονης τζαζ.

Το πρόγραμμα ERA Jazz περιλαμβάνει τόσο συναυλίες μεγάλων αστεριών όσο και μια ευρεία παρουσίαση της πιο ενδιαφέρουσας τζαζ τάσης).

https://jazz.pl/hari-kanakis-closed-square-phasma-music/...

Φεντερίκο Φελίνι 20 Ιανουαρίου 1920 - 31 Οκτωβρίου 1993

 

Φεντερίκο Φελίνι, Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου και σεναριογράφος, από τους σημαντικότερους δημιουργούς της «έβδομης τέχνης».

Γόνος μεσοαστικής οικογένειας του Ρίμινι, γεννήθηκε στα 1920, σαν σήμερα 20 Ιανουαρίου. Σπούδασε σε σχολεία καθολικών και πέρασε αρκετό χρόνο τεμπελιάζοντας και βάζοντας σε τάξη, αλλά και σε αταξία, τις παιδικές του αναμνήσεις. Καθοριστική για τη ζωή του, αλλά και ορισμένες ταινίες του θα είναι η αυστηρή εκπαίδευση του πάτερ Καρισίμι στο κολέγιο του Φανό. Γοητεύεται από ιστορίες φανταστικές πέρα από την πραγματικότητα, καθώς και από πρόσωπα και φιγούρες περιθωριακές και εκκεντρικές. Αλλωστε, είναι ενδεικτικό ότι σε πολλές ταινίες του, πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν κλόουν, νάνοι, τρελοί του χωριού.

Ο μεγάλος δημιουργός προσέγγισε τον κόσμο του κινηματογράφου μέσα από τη γελοιογραφία και το σκίτσο, από τότε που ήταν στα θρανία.

Αφού για ένα διάστημα δούλεψε στα καφενεία του Ρίμινι, φτιάχνοντας τα πορτρέτα των πελατών, εργάστηκε στη Ρώμη ως σχεδιαστής κόμικς και γελοιογράφος, ως βοηθός σε θέατρο και ως σεναριογράφος κωμωδιών, με την ταινία «Οι Βιτελόνι», που γύρισε το 1953, θα γνωρίσει την πρώτη του επιτυχία στο χώρο του κινηματογράφου.

Τα έργα του συνδυάζουν όνειρα, φαντασία και πάθος.

Στη φασιστική περίοδο, επί Μουσολίνι, ο Φεντερίκο και ο αδελφός του Ρικάρντο αναγκάστηκαν να μπουν στην οργάνωση “Avantguardista”, μια μορφή φαιοχιτώνων προσκόπων, αν και ο Φελίνι ουδέποτε προσχώρησε στη φασιστική ιδεολογία. Μάλιστα, “ξεχνούσε” συνειδητά να φοράει ορισμένα εξαρτήματα της στολής του σε ένδειξη αντίστασης στην εξουσία. Στα νιάτα του, ο Φελίνι δούλεψε σε διάφορες εφημερίδες ως αστυνομικός ρεπόρτερ κι αργότερα ως αρθρογράφος και γελοιογράφος. Απέφυγε την επιστράτευση κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και επέδειξε πολιτική απάθεια.

Το φιλμ «Λα στράντα» (1954) του χάρισε παγκόσμια φήμη.

Είναι ένα αλληγορικό φιλμ που έχει ως θέμα την απομόνωση των ανθρώπων στην αστική κοινωνία.

Οι «Νύχτες της Καμπίρια» (1956) και οι μετέπειτα ταινίες του, παρουσιάζουν μεγάλη δύναμη συγκινησιακής επίδρασης, καθρεφτίζουν τις αντιθέσεις του σύγχρονου κόσμου της Δύσης, αποκαλύπτουν σε βάθος και με λεπτότητα την ουσία της ανθρώπινης ψυχολογίας.

Το πιο αιχμηρό κοινωνικό φιλμ του Φελίνι θεωρείται η «Γλυκιά ζωή» (1959).

Ορισμένα από τα αριστουργήματά του είναι το «Οκτώμισι», η « Τζουλιέτα των πνευμάτων», το «Σατιρικόν», η «Ρόμα» και άλλα.

Το 1974 ο Φελίνι σε σενάριο που έγραψε ο ίδιος και ο Τ. Γκουέρα γύρισε το φιλμ «Αμαρκορντ», το οποίο έχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία.

Για πρώτη φορά, εξάλλου, ο Φελίνι δίνει σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά: με όπλο τη σάτιρα ξεσκεπάζει αλύπητα τον ιταλικό φασισμό, τη σκληρότητα του, τη δημαγωγική προπαγάνδα.

Ο Federico Fellini είναι ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης της Ιταλίας, ένας από τους πλέον εγωκεντρικούς σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου και η επιτομή της αισθητικής ενός ανθρώπου που χρησιμοποίησε τα προσωπικά του φετίχ, τα πάθη και τις προτιμήσεις του μετατρέποντας τις προσωπικές του εμμονές σε κάποιες από τις πιο συναρπαστικές εικόνες που έχουν παρουσιαστεί ποτέ στην οθόνη.

Ένα από τα παλιότερα πάθη του Φελίνι ήταν η “Σαραγκίνα”, μια απίστευτα παχιά πόρνη που πρόσφερε το κορμί της στους ψαράδες και εκείνοι της έδιναν της απούλητες σαρδέλες τους. Αυτός ο “φριχτός και θεσπέσιος δράκος”, όπως την αποκαλούσε ο Φελίνι, ήταν τυπικό δείγμα των παράξενων, πληθωρικών, βαριά σεξουαλικών μορφών που στοίχειωναν τα όνειρά του και θα εμφανίζονταν επανειλημμένα στις ταινίες του.

Δεν υπάρχει τέλος. Δεν υπάρχει αρχή. Υπάρχει μόνο ένα ατέλειωτο πάθος για ζωή.

Όσοι είναι πάντα συνεπείς, είναι ύποπτοι.

Εμπειρία είναι αυτό που παίρνεις όσο ψάχνεις για κάτι άλλο.

Σε κάποιο βαθμό όλα είναι ρεαλιστικά. Δεν υπάρχουν σύνορα ανάμεσα στη φαντασία και στο πραγματικό.

Η λογοκρισία είναι διαφήμιση πληρωμένη από το κράτος.

Είναι πιο εύκολο να είσαι πιστός σε ένα εστιατόριο παρά σε μια γυναίκα.

Όλη η τέχνη είναι αυτοβιογραφική. Το μαργαριτάρι είναι η αυτοβιογραφία του στρειδιού.

Κανένας κριτικός που γράφει για μια ταινία δεν μπορεί να πει περισσότερα από την ίδια την ταινία, αν και κάνουν ό,τι μπορούν για να μας κάνουν να πιστέψουμε το αντίθετο.

Ρώμη: ένα απέραντο νεκροταφείο που σφύζει από ζωή.

Αν υπήρχε λίγο περισσότερο σιωπή, αν μπορούσαμε όλοι να σιωπήσουμε… ίσως θα μπορούσαμε να καταλάβουμε κάτι.

Φρεντερίκο Φελινι

20 Ιανουαρίου 1920 - 31 Οκτωβρίου 1993

Από ανάρτηση της Χριστίνας Κωστή.

CLOSED SQUARE © Hari Kanakis, 2021.

 

CLOSED SQUARE

Genre : Classical

Catalogue: Phasma-Music 046

UPC: 660989086008

mastering: Piotr Wieczorek

graphic design: Michail Travlos production management: Iwona Glinka

texts: © Hari Kanakis, 2021

front cover: Digital Art by Michail Travlos

premiere: .......

recording and editing: tracks 1, Marcin Kowalczyk recording place: Academy of Arts in Stettin, Poland recorded in July, 2020

recording and editing: tracks 4-6, Grzegorz Stec recording place: Academy of Arts in Stettin, Poland recorded in July, 2020

recording and editing: tracks 2-3,7-9, Vangelis Sapounas

recording place: Recording Studio SUBWAYS, Greece recorded from February 2020 till June 2021

recording and editing: track 10, Andrei Lifenco recording place: Life.N.Co Records, Chisinau, Moldova recorded in April, 2021

The exceptional album CLOSED SQUARE includes premiere recordings of works by the distinguished Greek composer HARI KANAKIS, written since 1999 to 2019. The carefully selected album’s repertoire consists of ten compositions of contemporary music, presented from various perspectives. These compositions enable performers to present various techniques, a rich, dynamic palette, a vocal and instrumental musicianship, an excellent recitation, above all, honest and deep emotions, being expression of an intellectual and personal reflection on performed music. (© Michail Travlos)

Product details

01. String Quartet No. 1 [07:18]

ÉxQuartet:

Monika Sawczuk, violin I, Łukasz Górewicz, violin II

Grzegorz Sadowski, viola, Tomasz Szczęsny, cello

02. Whirlpools for clarinet and piano [05:07]

Angelos Politis, clarinet Victoria Kiazimis, piano

03. I Have Started To Say for soprano and piano [05:31]

Phillip Larkin, poetry

Sofia Papadimitropoulou, soprano and Dimitris Yakas, piano

String Quartet No. 3

ÉxQuartet:

Monika Sawczuk, violin I, Łukasz Górewicz, violin II

Grzegorz Sadowski, viola, Tomasz Szczęsny, cello

04. Moderato [06:41]

05. Adagio [03:26]

06. Allegro [02:59]

07. The Water Mill for baritone and piano [04:30]

Athina Sofianou, poetry

Kostis Konstandaras, baritone and Dimitris Yakas, piano

08. String Quartet No. 4 [16:15]

L’ ANIMA:

Stella Tsani, violin I, Brunilda-Eugenia Malo, violin II

Ilias Sdukos, viola, Lefki Kolovou, cello

09. The City in The City for soprano and piano [04:02]

Dimitris Panousakis, poetry

Sofia Papadimitropoulou, soprano and Dimitris Yakas, piano

10. Closed Square for choir and orchestra [10:18]

Mihail Agafita, conductor

The Symphonic Orchestra of the National Philharmonic „Serghei Lunchevici” of the Republic of Moldova

Ilona Stepan, artistic director and lead conductor

Doina Academic Choral Chapel

Total time: [66:12]

Λέοναρντ Κοέν: "Η ποίηση είναι απλώς η απόδειξη ότι υπάρχει ζωή". (Από δημοσίευση της Χριστίνας Κωστή)

 

"Υπάρχει μια γενικευμένη συνωμοσία εναντίον των εραστών επειδή οι άνθρωποι πραγματικά δεν θέλουν να βλέπουν άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους.

Η ποίηση είναι απλώς η απόδειξη ότι υπάρχει ζωή.

Αν η ζωή σου καίγεται καλά, η ποίηση είναι απλώς η στάχτη.

Σε όλη μου τη ζωή με δυνάστευε μια αδυσώπητη κατάθλιψη.

Ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω από πού προερχόταν.

Ποτέ δεν κατάφερα να την αποτινάξω.

Δοκίμασα να απαλλαγώ από αυτήν.

Με ένα καλό κρασί, μια γυναίκα, ένα τραγούδι,

μια θρησκεία, ένα φάρμακο, αλλά δεν τα κατάφερα.

Μεγαλώνοντας αρχίζουν να εξασθενούν τα κύτταρα

του εγκεφάλου που σχετίζονται με το άγχος.

Ίσως αυτό συνέβη.

Με τα χρόνια το σύννεφο άρχισε να διαλύεται.

Μέχρι που χάθηκε.

Δεν είμαι μυθιστοριογράφος.

Δεν είμαι το φως της γενιάς μου.

Δεν είμαι εκπρόσωπος μιας νέας ευαισθησίας.

Τώρα ξέρω τι είμαι.

Είμαι ένας τραγουδοποιός.

Κάθε τραγούδι έχει παράθυρα και πόρτες

και αν θέλεις μπορείς να περάσεις μέσα του.

Κάποτε έλεγαν ότι μαζί με τους δίσκους μου

θα έπρεπε να δίνουν και ξυραφάκια.

Τραγουδάω σοβαρά τραγούδια.

Η σοβαρότητα και όχι η κατάθλιψη είναι

το χαρακτηριστικό της δουλειάς μου.

Δε με θεωρώ απαισιόδοξο.

Ο πεσιμιστής περιμένει τη βροχή.

Εγώ νιώθω ήδη μούσκεμα.

Ήθελα να είμαι χρήσιμος στους άλλους.

Μοναδική μου φιλοδοξία ήταν να κάνω κάτι για να με θυμούνται .

Θα συνόψιζα την καριέρα μου

ως ένα παράδειγμα απίστευτα καλής τύχης.

Αισθάνομαι κερδισμένος από τη ζωή.

Αισθάνομαι ευλογημένος.

Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω από ''Ευχαριστώ''.

Η μεγάλη αλλαγή έρχεται όταν συνειδητοποιείς

πόσο κοντά είσαι στον θάνατο.

Ελπίζω να μην είναι άβολο αυτό που λέω, αλλά

είμαι έτοιμος να πεθάνω.

Νομίζω πως μέχρι εδώ ήταν για μένα".

Λέοναρντ Κοέν (1934 - 2016)

https://m.youtube.com/watch?feature=youtu.be&v=NGorjBVag0I

Καραγάτσης: "Καινούργιο σπίτι με τις ίδιες πέτρες δεν ξαναγίνεται". (Από ανάρτηση της Χριστίνας Κωστή)

"Οι άνθρωποι με τους συνεπείς κι ακλόνητους χαραχτήρες,
γεννούν την εχτίμηση των ολίγων, και τη συμπάθεια κανενός".

"Πρέπει. Ο πιο άδειος λόγος μέσ’ στην απέραντη κενολογία της ανθρώπινης γλώσσας".

"Δεν υπάρχει πιο απίθανο πράμα από την αλήθεια".

"Ο έρωτας είναι ένα χρέος προς τη φύση που σ’ έπλασε.
Προς τον εαυτό σου, που βρήκε τη δικαίωσή του.
Προς τον άνθρωπο που αγαπάς, που σου ’δωσε και του ’δωσες γεύση ζωής".

"Ο καλός λογοτέχνης μας παρουσιάζει όπως θέλουμε να είμαστε.
Εκείνος που τολμάει να μας παρουσιάζει όπως είμαστε είναι κακός λογοτέχνης.
Ιδού λοιπόν, αγαπητοί μου, γιατί είμαι ένας κακός λογοτέχνης".
Έτσι δηλώνει ο Μ. Καραγάτσης σε μια από τις ελάχιστες – αν όχι την μοναδική ηχογραφήση που έκανε για το ραδιόφωνο.
Η φωνή του, αρρενωπή και κρυστάλλινη, το ύφος του παιγνιώδες και προκλητικό.
Δεν φοβόταν ούτε φειδόταν ο Καραγάτσης τις προκλήσεις.

Το σχεδίασμα της αυτοβιογραφίας του καταλήγει ως εξής:
"...Δεν επείραξα ποτέ συνάδελφο και είμαι συμπαθέστατος στους λογοτεχνικούς κύκλους.
Αυτό θα αποδειχθεί στην κηδεία μου όπου θα έρθει κόσμος και κοσμάκης να πεισθεί ίδιοις όμμασι ότι πέθανα, ότι θάφτηκα, ότι πήγα στο διάολο...."

Μ. Καραγάτσης
23 Ιουνίου 1908 - 14 Σεπτεμβρίου 1960 

Ισιδώρα Ντάνκαν. H υπέροχη ξυπόλητη χορεύτρια που λάτρευε την Ελλάδα. (Από δημοσίευση της Χριστίνας Κωστή)

Ισιδώρα Ντάνκαν

H υπέροχη ξυπόλητη χορεύτρια που λάτρευε την Ελλάδα.


Λάτρις της Ελλάδας, κομμουνίστρια κι αμφισεξουαλική. Θεωρήθηκε, μάλιστα, από πολλούς, μητέρα του σύγχρονου χορού, με χορογραφίες εμπνευσμένες από την αρχαία ελληνική χορογραφία.

“Γνήσια θυγατέρα της Τερψιχόρης” χαρακτηρίζει τη “δεσποινίδα Ισιδώρα Δόνκαν” το πρόγραμμα  της παράστασης του Βασιλικού Θεάτρου της Αθήνας,όπου η Ισιδώρα Ντάνκαν εμφανίζεται το 1903.
Όταν τη ρωτούν ποιός την έμαθε να χορεύει, η αυτοδίδακτη Ισιδώρα δίνει μια αφοπλιστική απάντηση: ”Η Τερψιχόρη”.
Στην πραγματικότητα, εκείνος που τη δίδαξε δεν ήταν παρά η κίνηση των κυμάτων, το φύσημα του ανέμου και τα γλυπτά του Παρθενώνα, τα οποία μελέτησε στο Βρετανικό Μουσείο.

Συχνά χορεύει με γυμνά πόδια, ντυμένη με έναν αρχαικό χιτώνα, μπροστά σε ένα απλό θαλασσί ριντό. Η φήμη της απλώνεται στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στη Βιέννη και στην Αγία Πετρούπολη.
Στη Βουδαπέστη χορεύει με κόκκινο χιτώνα μπροστά στους εκπροσώπους της αυστριακής μοναρχίας για να τιμήσει τους Ούγγρους επαναστάτες.
Τρεις φορές επισκέπτεται την Ελλάδα και ονειρεύεται να ιδρύσει μια σχολή χορού στην Αθήνα.

Η Ντάνκαν αυτοορίζεται ως επαναστάτρια και είναι αλήθεια πως φέρνει μια επανάσταση στην τέχνη του χορού. 
“Δεν επινόησα τον χορό, υπήρχε πριν από εμένα.
Κοιμόταν όμως, και εγώ τον ξύπνησα!” λέει η ίδια.
Για εκείνη, ο χορός είναι μια ρομαντική απόδραση.

Η Ντάνκαν δεν διστάζει να καταργήσει τους αυστηρούς κανόνες του μπαλέτου σε μια άκρως πουριτανική εποχή, που σε καμία περίπτωση δεν βλέπει  με καλό μάτι τις καινοτομίες. 
Όποιος βλέπει την “ξυπόλητη χορεύτρια” να χορεύει, μαγεύεται.  Εμπνέει την καλλιτεχνική αφρόκρεμα της εποχής της, όπως τον Ροντέν και τον Στανισλάφκσι.

Δεν είναι, όμως, μόνο στο χορό ατίθαση κι απελευθερωμένη.
Το ίδιο ισχύει και στην προσωπική της ζωή.
Δηλώνει φεμινίστρια καθώς και υπέρμαχος του ελεύθερου έρωτα.
Αποκτά δύο παιδιά από δύο διαφορετικούς άντρες, αλλά δεν παντρεύεται κανέναν.
Το 1913, η μοίρα της δίνει ένα πολύ άσχημο χτύπημα.
Καθώς τα δύο της παιδιά επιστρέφουν με την νταντά τους, ο οδηγός αναγκάζεται να σταματήσει για να αποφύγει ένα τρακάρισμα.
Βγαίνει για να βάλει χειρόφρενο και το αυτοκίνητο κινείται και πέφτει στον ποταμό Σηκουάνα. 
Τα παιδιά της, δυστυχώς, πνίγονται.

Μετά το δυστύχημα, πηγαίνει στην Κέρκυρα όπου ζει εκεί για αρκετό καιρό με την Ιταλίδα ομοφυλόφιλη ηθοποιό, την Ελεονώρα Ντούζε.

Ταξιδεύει, λίγο αργότερα, στην επαναστατημένη Ρωσία, επιστρέφοντας ως σύζυγος του μεγάλου ποιητή Γεσένιν.
Αποφασίζει να φύγει μαζί με τον σύζυγό της στην Αμερική.
Η αποδοχή που δέχονται είναι κακόβουλη.
Και παλαιότερα, άλλωστε, η αμερικανική κοινωνία την έχει επικρίνει για τα φιλορωσικά της αισθήματα.
Ο Γεσένιν, αποφασίζει να επιστρέψει στην πατρίδα του γιατί δεν αντέχει να αντιμετωπίσει την κατάσταση που επικρατεί.
Ένα χρόνο αργότερα αυτοκτονεί.

Η Ισιδώρα Ντάνκαν, συντετριμμένη, απομονώνεται στη Νίκαια της Γαλλίας όπου ξεκινά τη διδασκαλία χορού.
Πραγματοποιεί πολλές περιοδείες και ιδρύει σχολές χορού σε αρκετές πόλεις. “Isadorables” είναι το παρατσούκλι με το οποίο έμειναν γνωστοί οι μαθητές της.

Ο θάνατός της, τόσο τραγικός και παράδοξος, που μοιάζει σαν μια ύστατη ποιητική χορογραφία της.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1927, η Ισιδώρα Ντάνκαν οδηγεί το νέο της ανοιχτό σπορ αυτοκίνητο στη Νίκαια της Γαλλίας, για πρώτη φορά.
Η μακριά κόκκινη εσάρπα που φορά, τυλίγεται στο λαιμό της, μπλέκεται στην πίσω ρόδα του αυτοκινήτου της και η Ισιδώρα πεθαίνει από ασφυξία.

Η θρυλική ιέρεια του μοντέρνου χορού, κατάφερε να δώσει νέα πνοή στην τέχνη της με την απαράμιλλη κίνησή της.
Μιας τέχνης που είχε όλα τα γνωρίσματα της ευγένειας.

Πηγή : My Life: Isadora Duncan 

Άρης Σερβετάλης: Ναι, αυτό με άγγιξε στον Άγιο Νεκτάριο...

 

"Ναι, αυτό με άγγιξε στον Άγιο Νεκτάριο. Αυτό το μεγαλειώδες. Αυτό που έχουν όλοι οι Άγιοι. Γιατί και αυτοί άνθρωποι ήταν. Αλλά συνδέθηκαν με τον Θεό. Και ο Θεός χαριτώνει με θείες ενέργειες. 

Αυτοί οι άνθρωποι κλίνονται από τον Θεό να επιτελέσουν ένα έργο. Μέσα σε μια αφάνεια υπάρχουν άνθρωποι που προσεύχονται για τον κόσμο και αυτό είναι μεγαλειώδες. 

Αυτό για μένα είτε είσαι Επίσκοπος, είτε μοναχός, είτε ιερέας, είτε απλός λαϊκός και να μπαίνεις στην διαδικασία να κλείνεσαι στο δωμάτιο σου και να προσεύχεσαι για τον συνάνθρωπο σου και πόσον μάλλον για ένα άλλον που σου έχει κάνει και ζημιά σε έχει διαβάλλει , σε έχει πληγώσει είναι μεγαλειώδες. 

Ο Άγιος Νεκτάριος είχε εντρυφήσει σ αυτό. Προσευχόταν για τον οποιοδήποτε . Γιατί έβλεπε σε εκείνον το πρόσωπο του Θεού και προσευχόταν για την αδυναμία του. Σκοπός του Αγίου Νεκτάριου ήταν να νιώσουν όλοι οι άνθρωποι αυτή την σύνδεση με τον Θεό. Το πόσο ζωτικής σημασίας είναι αυτή η σύνδεση και πόσο καρποφόρα".

Πηγή: https://www.ekklisiaonline.gr/

Κάρολος Κουν: Η Τέχνη είναι μεγάλη. Θα την πλησιάσουμε με ευλάβεια και σεβασμό". (Από δημοσίευση της Χριστίνας Κωστή)

 

Μόνος του ο καθένας από σας τους πιο κοντινούς στην προσπάθειά μας, είναι ανήμπορος.

Μαζί ίσως κάτι μπορέσουμε να κάνουμε.

Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο.

Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε.

Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.

Η Τέχνη είναι μεγάλη.

Θα την πλησιάσουμε με ευλάβεια και σεβασμό.

Δεν έχουμε το δικαίωμα να την κατεβάζουμε στο ανάστημά μας.

Η αφετηρία και η βάση του θεάτρου, όπως και κάθε μορφής τέχνης, είναι η ποίηση και η μαγεία.

Αν λείψουν αυτά, δεν υπάρχει θέατρο.

Κάρολος Κουν

Γενήθηκε σαν σήμερα στην Προύσσα της Μ. Ασιας

13 Σεπτεμβρίου 1908 - 14 Φεβρουαρίου 1987

Κουρμούληδες: Η μεγάλη οικογένεια των Κρητών Κρυπτοχριστιανών.

 

Επιμέλεια κειμένου Ρίκη Ματαλλιωτάκη – CRETA PLANET

Στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς οι ραγιάδες έμειναν ανυπεράσπιστοι στα κτυπήματα των γενιτσάρων, δηλ. των εξισλαμισμένων κρητικών, και ο κάθε αρνησίθρησκος εξισλαμισμένος ψευτοπαλληκαράς μπορούσε να κτυπά τον χριστιανό «ώσπου ν’ αναπνέει» η να του αρπάζει τη γυναίκα του, χωρίς να δίνει λόγο σε κανένα. Σπουδαίο ρόλο αυτή τη δύσκολη περίοδο διαδραμάτιζαν οι οι κρυπτοχριστιανοί, πού προστάτευαν όπως μπορούσαν τους ραγιάδες, και τέτοιοι κρυπτοχριστιανοί , φημισμένοι για τον ηρωισμό και την προστασία τους στο ανίσχυρο πλήθος, ήταν οι Κουρμούληδες.

Άλλη παράδοση φέρει τους Κουρμούληδες να κατάγονται από τον Απόστολο Τίτο, τον πρώτο Επίσκοπο Κρήτης, μετά το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου, και η καταγωγή αυτή δικαιολογεί την αυστηρότατη εμμονή όλων των Κουρμούληδων στη χριστιανική πίστη και το θρησκευτικό φανατισμό τους, πού συνετέλεσε στο να αναγνωριστούν από την Εκκλησία μας ως νεομάρτυρες τέσσερις από την ηρωϊκή αυτή οικογένεια.

Οι Κουρμούληδες είχαν συγγένεια και με τους Βλαστούς, των οποίων η οικογένεια προερχόταν από το ένα εκ των δώδεκα αρχοντόπουλων του Βυζαντίου, αλλά και προς τους περίφημους Ψαρομηλίγγους. Κρατούσαν όλη την πλούσια Μεσαρά κι είχαν έδρα τους τον Κουσέ-Καινουργίου. Εκεί ήταν και οι δύο πύργοι τους. Διασώθηκε ο ένας πού βρισκόταν μέσα στο χωριό. Τον άλλο τον χάλασαν οι Τούρκοι μετά το ξεφανέρωμα των Κουρμούληδων σε χριστιανούς και την εποχή πού εσημειώθηκε η πρώτη διακοπή του κρητικού αγώνα (1824-1825 μ.Χ.).

Απ’ την οικογένεια των Κουρμούληδων πολλοί κατόρθωσαν να πάρουν και μεγάλα αξιώματα ακόμα και στην Κωνσταντινούπολη, λόγω της ευγενικής τους καταγωγής και του πλούτου τους. Οι γενιτσαραγάδες Κουρμούληδες ήταν πανίσχυροι κι η δύναμη τους μεγάλωνε με το κύρος πού τους έδιναν οι Σερασκέρηδες πού έρχονταν στη Κρήτη.

Η εξαιρετική αυτή φυλή -πού δικαίως ονομάζεται φυλή αφού είχε πάνω από εκατό οικογένειες απ’ την ίδια ρίζα- σ’ όλες τις διακλαδώσεις της από τους πιο τρανούς ως τους πιο μικρούς και άσημους χρησίμευαν τα εκατόν πενήντα πρώτα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς οι δυνατοί κι οι ασφαλείς προστάτες των χριστιανών.

Τιμωρούσαν σκληρά κάθε γενίτσαρο πού θα μάθαιναν πώς κακούργησε εναντίον χριστιανού, βρίσκοντας αιτία από διάφορες άλλες πράξεις των γενιτσάρων, ώστε να μη φαίνεται ποτέ η μυστική τους θρησκεία, πού τη γνώριζαν πολλοί λίγοι μόνο χριστιανοί και κληρικοί, εκτός απ’ τους κρυπτοχριστιανούς πού όλοι ήταν μεταξύ τους γνωστοί, γιατί αναγνωρίζονταν με τα κρυφά σημεία πού έκαναν πάντα όμοια άμα συναντούσαν οποιοδήποτε αγά ή μπέη γενίτσαρο.

Τους γάμους τους έκαναν οι Κουρμούληδες μεταξύ των μεμακρυσμένων συγγενικών οικογενειών τους και τις θρησκευτικές τελετουργίες με ειδικό έμπιστο ιερέα, πού μετακαλούσαν από το Μεραμπέλλο.

Δίπλα στον πύργο τους ήταν κάποιος μικρός ναός της Αγίας Πελαγίας κι αυτόν -όπως λέγεται- χρησιμοποιούσαν στις τελετές τους. Όμως το πιθανότερο είναι πώς κάτω από τους πύργους τους είχαν κατακόμβες ή υπόγειους Ναούς, γιατί το εξωτερικό εκκλησίασμα θα ήταν σοβαρός κίνδυνος να τους αποκαλύψει.

Η σκληρή κρητική μοίρα είχε λυγίσει από τον πόνο των χριστιανών και τους έδωσε την προστασία των εξαιρετικών αυτών κρυφών αδελφών, οι οποίοι αναγνωρισμένοι σιωπηρά ως αρχηγοί κι όλων των άλλων «λινομπάμπακων» (Κρυπτοχριστιανών) της Κρήτης επόπτευαν πάνω στους ραγιάδες.

Αναρίθμητα είναι τα ανέκδοτα πού αναφέρονται στην προστασία των Κουρμούληδων. Όταν μάθαιναν μία σκληρή καταπίεση, έτρεχαν όχι να υπερασπισθούν φανερά τον καταπιεσμένο χριστιανό -αυτό θα εξέθετε κι αυτούς και το χριστιανό πού θα ‘θελαν να βοηθήσουν-, αλλά για να βρουν μία άλλη πρόφαση να ξεκάμουν το σκληρό καταπιεστή. Όμως, αφού η πρόφαση δε βρισκόταν εύκολα, δεν δειλιοΰσαν και φανερά να χτυπήσουν ένα γενίτσαρο για να υπερασπιστούν ένα χριστιανό με τη δικαιολογία ότι ο «πολυχρονεμένος ο Πατισάχ» για όλο το λαό του είχε την ίδια προστασία. Έτσι, μια μέρα πού ένας παπάς πήγε να ζητήσει την προστασία του, επειδή κάποιος γενίτσαρος του πήρε τη γυναίκα του, ο Κουρμούλης δεν δείλιασε αλλά έτρεξε να προφτάσει την ατιμία του, τον φώναξε έξω και μόλις τον πλησίασε, τον σκότωσε και πήγε την τρομαγμένη γυναίκα πίσω στο σπίτι της. Όμως τέτοιες φανερές πράξεις πολλές φορές τους εξέθεταν σε σοβαρούς κινδύνους, όπως μια φορά επί Σερίφ Πασά πού κατήγγειλαν τον Μιχαήλ Κουρμούλη οι γενίτσαροι της Αληθινής, του Αμπελούζου και του Πετροκεφαλίου, ότι ήταν αίτιος η κρυφός φονιάς αρκετών πρωτογενιτσάρων της περιφέρειας, οι οποίοι κάθε τόσο βρίσκονταν σκοτωμένοι σε μπροσκάδες (ενέδρες).

ΠΗΓΗ: https://cognoscoteam.gr/