Όσκαρ Ουάιλντ ( 1854-1900 , Ιρλανδός συγγραφέας)

Υπήρξε πολύ πετυχημένος συγγραφέας, αλλά και από τους μεγαλύτερους δανδήδες της εποχής του. Σήμερα δεν θεωρείται μείζων συγγραφέας αλλά κάποια έργα του επιβιώνουν στο θεατρικό ρεπερτόριο, όπως: "Η σημασία του να είσαι σοβαρός", "Σαλώμη", "Ο ιδανικός σύζυγος", "Η βεντάλια της λαίδης Γουάιντερμηρ". Επίσης το μυθιστόρημά του "Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι" είναι σχεδόν κλασικό. Στο αποκορύφωμα της καριέρας του, έγινε πρωταγωνιστής σκανδάλου που συντάραξε το Λονδίνο, για τη σχέση του με τον νεαρό ποιητή Lord Alfred Douglas. Καταδικάστηκε και έκανε δυο χρόνια φυλακή.
Εκείνο για το οποίο περισσότερο θυμόμαστε τον Oscar Wilde είναι οι πάμπολλοι και πανέξυπνοι αφορισμοί του, που δεν έχουν χάσει μέχρι σήμερα τη φρεσκάδα τους.

•	Μ’ αρέσουν οι άντρες που έχουν μέλλον και οι γυναίκες που έχουν παρελθόν.
•	Τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να είσαι υπερβολικά μοντέρνος. Διατρέχεις το κίνδυνο να γίνεις ξαφνικά υπερβολικά ξεπερασμένος
•	Ο καλύτερος τρόπος ν’ αντιστέκεσαι σε έναν πειρασμό, είναι να υποκύπτεις σ’ αυτόν.
•	Δεν υπάρχει τίποτε το υγιές γύρω από την λατρεία της ομορφιάς.
•	Η δουλειά είναι το καταφύγιο των ανθρώπων που δεν έχουν να κάνουν τίποτε άλλο.
•	Κυνικός είναι αυτός που ξέρει την τιμή όλων των πραγμάτων, αλλά την αξία κανενός.
•	Η «απλή και καθαρή αλήθεια» είναι σπάνια καθαρή και ποτέ απλή.
•	Ο κριτικός οφείλει να εκπαιδεύει το κοινό. Ο καλλιτέχνης οφείλει να εκπαιδεύει τον κριτικό.
•	Η φύση μιμείται την τέχνη.
•	Να συγχωρείς τους εχθρούς σου. Αυτό τους κάνει να σε μισούν περισσότερο.
•	Το χειρότερο από το να μιλούν άσχημα για σένα είναι να μη μιλούν καθόλου για σένα.
•	Δεν μου αρέσει να μου δίνουν συμβουλές. Μπορώ να κάνω και μόνος μου λάθη.
•	Η αυτοκριτική έχει ένα προνόμιο: Όταν κατηγορούμε τον εαυτό μας, έχουμε την εντύπωση πως κανένας άλλος δεν έχει το δικαίωμα να μας κατηγορήσει.
•	Η φυσικότητα είναι απλώς μια πόζα και επιπλέον η πιο εκνευριστική απ’ όσες γνωρίζω.
•	Το βιβλίο αυτό δεν είναι ανήθικο, αλλά κάτι χειρότερο: Είναι κακογραμμένο.
•	Aρκεί ένα λεπτό για να ερωτευθείς, μια ώρα για να συμπαθήσεις και μια μέρα για ν΄αγαπήσεις. Όμως μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί για να ξεχάσεις.
•	Πρέπει να παίζει κανείς πάντα τίμια, όταν έχει καλό φύλλο.
•	Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άλλοι άνθρωποι. Οι σκέψεις τους είναι οι απόψεις κάποιου άλλου, η ζωή τους μια μίμηση, τα πάθη τους ένα ρητό. (Από το "De Profundis", που ήταν ο απολογισμός -και η απολογία- της ζωής του)
•	Η ανώτερη μορφή ατομισμού είναι η δημιουργικότητα.
•	Μη δίνετε σημασία στις λεπτομέρειες, είναι η χυδαία πλευρά της ζωής.
•	Ο κυνισμός συνίσταται στο να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.
•	Οι άντρες θέλουν πάντα να είναι η πρώτη αγάπη μιας γυναίκας. Οι γυναίκες, αντίθετα, θέλουν να είναι η τελευταία γυναίκα ενός άντρα.
•	Οι τραγωδίες των άλλων διακρίνονται πάντα για την απελπιστική τους κοινοτοπία.
•	Οι άντρες παντρεύονται γιατί είναι κουρασμένοι. Οι γυναίκες γιατί είναι περίεργες. Και οι δύο απατούνται.
•	Το χειρότερο πράγμα με τους φανατικούς είναι η ειλικρίνεια.
•	Η συνέπεια είναι το τελευταίο καταφύγιο όσων δεν έχουν φαντασία.
•	Η ηθικολογία είναι η στάση που υιοθετούμε απέναντι σε ανθρώπους που δεν μπορούμε να υποφέρουμε.
•	Ο έρωτας φοβάται την αμφιβολία, και όμως μεγαλώνει από την αμφιβολία και πεθαίνει συνήθως μέσα στη βεβαιότητα.
•	Δεν υπάρχουν αδιάκριτες ερωτήσεις. Υπάρχουν μόνο αδιάκριτες απαντήσεις.
•	Δεν μεταθέτω ποτέ για αύριο ό,τι μπορώ να κάνω μεθαύριο.
•	Οι απλές καθημερινές χαρές είναι το τελευταίο καταφύγιο των πολυσύνθετων ανθρώπων.
•	Μου φαίνεται καμιά φορά πως ο Θεός, όταν δημιούργησε τον άνθρωπο, υπερεκτίμησε τις ικανότητές Του.
•	Ο άνθρωπος είναι λιγότερο ο εαυτός του όταν μιλάει ως ο εαυτός του. Δώσ’ του μια μάσκα και θα σου πει την αλήθεια.
•	Όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι το χρήμα είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή. Τώρα που είμαι γέρος, το ξέρω.
•	Το χειρότερο πράγμα από το να σε κουτσομπολεύουν είναι το να μη σε κουτσομπολεύουν.
•	Πρέπει να είναι κανείς πάντα ερωτευμένος. Γι’ αυτό δεν πρέπει να παντρεύεται.
•	Το θεατρικό έργο ήταν επιτυχία. Το κοινό του ήταν αποτυχία.
•	Η γυναίκα αρχίζει με το να αποκρούει τις επιθέσεις του άντρα και καταλήγει στο να εμποδίζει την οπισθοχώρησή του.
•	Η εκπαίδευση είναι θαυμάσιο πράγμα. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε ότι τίποτε από όσα αξίζει να γνωρίζουμε δεν μπορεί να διδαχθεί.
•	Μόνο οι ρηχοί άνθρωποι δεν κρίνουν από την εξωτερική εμφάνιση. Το πραγματικό μυστήριο του κόσμου είναι το ορατό, όχι το μη ορατό.
•	Η ανυπακοή, στα μάτια όποιου έχει διαβάσει ιστορία, είναι η προπατορική αρετή του ανθρώπου. Από την ανυπακοή γεννήθηκε η πρόοδος, από την ανυπακοή και η επανάσταση.
•	Πολύ μακιγιάζ και λίγα ρούχα, αποτελούν πάντα ένα αλάνθαστο σημάδι απελπισίας σε μια γυναίκα.
•	Είναι απαράδεκτο να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Οι άνθρωποι είναι είτε γοητευτικοί είτε βαρετοί.
•	Αν θες να πεις στους ανθρώπους την αλήθεια, κάν’ τους να γελάσουν, αλλιώς θα σε σκοτώσουν.
•	Οι γυναίκες μάς αγαπούν για τα ελαττώματά μας. Αν έχουμε ελαττώματα, θα μας συγχωρέσουν τα πάντα, ακόμα και την ευφυΐα μας.
•	Ο ποιητής μπορεί να υπομείνει τα πάντα, εκτός από ένα τυπογραφικό λάθος.
•	Είτε η ταπετσαρία ξεθωριάζει είτε εγώ (τα τελευταία του λόγια…)
•	Οι γέροι πιστεύουν τα πάντα. Οι μεσήλικες υποψιάζονται τα πάντα. Οι νέοι ξέρουν τα πάντα.
•	Όταν εκπληρώνω τα καθήκοντα που έχω προς τον εαυτό μου, νοιώθω μια απέραντη ευχαρίστηση.
•	Με το να γίνεις μάρτυρας, κατορθώνεις να γίνεις διάσημος χωρίς να έχεις ταλέντο.
•	Μόνο οι άστατοι γνωρίζουν τις χαρές της αγάπης. Οι σταθεροί γεύονται την τραγωδία της.
•	Όταν ο τρίτος της σύζυγος πέθανε, έγινε ξανθιά και θλιμμένη.
•	Η μοναδική γοητεία του παρελθόντος είναι ότι είναι παρελθόν.
•	Η βάση της αισιοδοξίας είναι αγνός τρόμος.
•	Δεν έχω να δηλώσω τίποτα [στο τελωνείο] εκτός από τη μεγαλοφυΐα μου.
•	Ποτέ μην εμπιστεύεσαι μια γυναίκα που λέει την πραγματική της ηλικία. Αν μπορεί να πει αυτό, είναι ικανή για τα πάντα.
•	Στην αγάπη αρχίζουμε απατώντας τον εαυτό μας. Μόνο αργότερα απατούμε τους άλλους.
•	Ο καθένας γεννιέται βασιλιάς και οι περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν στην εξορία, όπως οι περισσότεροι βασιλιάδες.
•	Αυτοί που βρίσκουν άσχημα νοήματα σε ωραία πράγματα είναι διεφθαρμένοι χωρίς να είναι γοητευτικοί. Αυτό είναι ένα ελάττωμα.
•	Είχε μια από αυτές τις χαρακτηριστικές αγγλικές φυσιογνωμίες που τις βλέπουμε μια φορά και δεν τις θυμόμαστε ποτέ πια.
•	Το ποτήρι των ατυχιών της Ιρλανδίας έχει ξεχειλίσει εδώ και καιρό, αλλά δεν είναι γεμάτο.
•	Αντιπαθώ τα επιχειρήματα κάθε είδους. Είναι πάντα χυδαία και, συνήθως, πολύ πειστικά.
•	Οι πραγματικοί φίλοι σού την φέρνουν από μπροστά.
•	Στον αγώνα της ζωής, όποιος κι αν είναι ο στόχος σου, να κρατάς τα μάτια σου στο λουκουμά κι όχι στην τρύπα.
•	Όλος κόσμος υπήρξε ένα στρείδι για μένα, αλλά χρησιμοποίησα λάθος πιρούνι. (Παρωδεί παρόμοιο αφορισμό του Σαίξπηρ)
•	Όποτε οι άλλοι συμφωνούν μαζί μου, αισθάνομαι ότι δεν πρέπει να έχω δίκιο.

Πηγή: www.gnomikologikon.gr

Ποιος ήταν ο πραγματικός Κόμης Μοντεχρήστος.

 Η συναρπαστική ιστορία του στρατηγού Τομάς Αλεξάντρ Ντυμά, πατέρα του συγγραφέα Αλέξανδρου Δουμά πατρός.

 

Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα εισέβαλαν στο Παρίσι στις 14 Ιουνίου 1940 μία από τις πρώτες τους ενέργειες ήταν να ξηλώσουν το άγαλμα ενός θρυλικού στρατηγού, του Τομάς Αλεξάντρ Ντυμά (1762-1806). Οχι επειδή ανήκε στα επιφανέστερα τέκνα της Γαλλίας, αλλά επειδή ήταν μιγάς. Το άγαλμα αυτό, που είχε στηθεί το 1906, στην επέτειο των 100 χρόνων από τη γέννηση του στρατηγού (το όνομά του είναι χαραγμένο στη νότια πλευρά της Αψίδας του Θριάμβου), δεν ξαναστήθηκε έκτοτε.

Η ιστορία του Τομάς Αλεξάντρ Ντυμά (ή Αλέξ Ντυμά, όπως προτιμούσε να τον αποκαλούν) παρέμεινε σχεδόν άγνωστη τόσο στη Γαλλία όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Τη φέρνει τώρα στο διεθνές προσκήνιο όχι ένας Γάλλος, αλλά ένας Αμερικανός: ο Τομ Ράις, συγγραφέας και δημοσιογράφος των «New York Times», του «New Yorker» και της «Wall Street Journal», ο οποίος έγινε παγκοσμίως γνωστός με το βιβλίο του Furher - Χ. Memoirs of a Former Neo-Nazi (παρουσιάστηκε στο «Βήμα» στις 10/11/1996).

Η βιογραφία του Ράις The Black Count. Glory, Revolution, Betrayal, and the Real Count of Monte Cristo (Ο Μαύρος Κόμης. Η δόξα, η επανάσταση, η προδοσία και ο πραγματικός Κόμης Μοντεχρήστος) φέρνει στο προσκήνιο τη συναρπαστική ιστορία ενός ξεχασμένου στρατηγού, που γίνεται ακόμη συναρπαστικότερη επειδή, πρώτον ο στρατηγός ήταν πατέρας ενός από τους λαοφιλέστερους παγκοσμίως μυθιστοριογράφους, του Αλεξάνδρου Δουμά πατρός, και δεύτερον γιατί υπήρξε το πρότυπο δύο εμβληματικών χαρακτήρων της παγκόσμιας πεζογραφίας: του Ντ' Αρτανιάν των Τριών σωματοφυλάκων και - κυρίως - του Εντμόντ Νταντές, κεντρικού ήρωα στον Κόμη Μοντεχρήστο.

Μυθιστορηματική ζωή

Συχνά η ζωή είναι ανώτερη της μυθοπλασίας και αυτό εξηγεί ενδεχομένως τη γοητεία που ασκούν οι βιογραφίες. Η ζωή του Ντυμά είναι τόσο μυθιστορηματική όσο σχεδόν και τα πεζογραφήματα του γιου του. Ο στρατηγός γεννήθηκε στον Αγιο Δομίνικο. Ο πατέρας του ήταν γάλλος ευγενής και η μητέρα του μιγάδα που πέθανε από δυσεντερία όταν εκείνος ήταν 12 ετών. Στα 18 του ο πατέρας του τον πήρε μαζί του στο Παρίσι και φρόντισε να αποκτήσει υψηλού επιπέδου μόρφωση.

Ο Ντυμά εντάχθηκε στις τάξεις του Στρατού, διακρίθηκε στους πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης, έγινε στρατηγός στα 31 του και κατόπιν υπηρέτησε υπό τον Ναπολέοντα. Είχε, λένε, λεπτά σαν γυναικεία δάχτυλα αλλά ηράκλεια δύναμη. Υπήρξε ο φόβος και ο τρόμος των αντιπάλων του και οι Αυστριακοί τον αποκαλούσαν Μαύρο Διάβολο. Αλλά στην εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο έπεσε σε δυσμένεια όταν άσκησε οξεία κριτική στον Βοναπάρτη. «Δεν άρεσε στον Ναπολέοντα να του αντιπαρατίθενται και ο Δουμάς ήταν από εκείνους που δεν δίσταζαν να πουν ανοιχτά τι σκέφτονται» λέει ο Ράις. Τον ανάγκασε λοιπόν να επιστρέψει το 1799 στο Παρίσι.

Το πλοίο του Ντυμά, ωστόσο, επιστρέφοντας αναγκάστηκε εξαιτίας σφοδρής κακοκαιρίας να πιάσει στο λιμάνι του Τάραντα στη Σικελία. Εκεί τον συνέλαβαν κατ' εντολήν του Φερδινάνδου, βασιλιά της Νεαπόλεως, τον έριξαν σε ένα υπόγειο κελί επί δύο χρόνια και τον βασάνισαν. Επιστρέφοντας στο Παρίσι ήταν ημιπαράλυτος. Πέθανε το 1806 από καρκίνο του στομάχου, όταν ο γιος του, ο διάσημος αργότερα Αλέξανδρος Δουμάς πατήρ, ήταν τεσσάρων ετών.

Ο στρατηγός έγραψε το ιστορικό της αιχμαλωσίας του, που το αξιοποίησε αργότερα ο γιος του για να περιγράψει τις συνθήκες της φυλάκισης του Εντμόντ Νταντές στον Κόμη Μοντεχρήστο, όπως και για να αξιοποιήσει πεζογραφικά τον τρόπο που πολεμούσε και χειριζόταν το ξίφος και να μας δώσει τις ανεπανάληπτες σκηνές των ξιφομαχιών στους Τρεις σωματοφύλακες, τονίζει ο Ράις, που προχωρεί και σε μια άλλη, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παρατήρηση: «Ο μυθιστοριογράφος πήρε μια όντως σπάνια εκδίκηση από τον Ναπολέοντα. Χρησιμοποίησε τη ζωή του πατέρα του για να δημιουργήσει έναν από τους πλέον θαυμαστούς χαρακτήρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας».

Η περίπτωση όμως του μιγάδoς στρατηγού σηματοδοτεί και άλλα: πρώτον, ένας μιγάς είχε το θάρρος να αντιπαρατεθεί στον Ναπολέοντα σε μια περίοδο που η δουλεία βρισκόταν στο αποκορύφωμά της. Δεύτερον, ο μιγάς αυτός έφθασε στο αξίωμα του στρατηγού 200 χρόνια προτού συμβεί το ίδιο στις ΗΠΑ (όταν έγινε στρατηγός ένας μαύρος, ο Κόλιν Πάουελ). Δεν έχει άδικο λοιπόν ο Ράις όταν υποστηρίζει ότι «η Γαλλική Επανάσταση ήταν σαν μια στιγμή του 21ου αιώνα στην καρδιά του 18ου». Το αποδεικνύει η περίπτωση ενός από τα πιο αφοσιωμένα και παραγνωρισμένα τέκνα της: του στρατηγού Αλέξ Ντυμά.

Πηγή : ΤΟ ΒΗΜΑ 30-9-2012

Ο Ταρκόφσκι για την Ομορφιά.

Η ιδέα που έχει ο κόσμος για την Ομορφιά, ο ορισμός της Ομορφιάς, αλλάζει στη πορεία της Ιστορίας ακολουθώντας τις αξιώσεις της Φιλοσοφίας.. αλλά και κατά τη διάρκεια της προσωπικής ζωής του ατόμου ακολουθώντας απλά την εξέλιξή του. Αυτό με ωθεί να σκεφτώ ότι στην ουσία της.. η Ομορφιά παραπέμπει κάπου αλλού....
Η Ομορφιά είναι το Σύμβολο της Αλήθειας

Δεν αναφέρομαι στην έννοια της αντίθεσης "Αλήθεια/Ψέμα",
αλλά στην έννοια του δρόμου.. που επιλέγει ο κάθε άνθρωπος..
στην αναζήτηση της Αλήθειας.
Η Ομορφιά στις διάφορες εποχές... πιστοποίησε το επίπεδο της επίγνωσης για την Αλήθεια, που είχαν οι άνθρωποι σε μια δεδομένη εποχή.

Η Αλήθεια που εκδηλώνεται με την Ομορφιά.. είναι αινιγματική. Δεν μπορεί να αποκωδικοποιηθεί... ούτε να εξηγηθεί με λόγια.. αλλά.. όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται κοντά της.. συναντιέται μ΄αυτή την Ομορφιά, νιώθει να βρίσκεται μπροστά του.. νιώθει με δέος την παρουσία της.. απ΄την ανατριχίλα στο κορμί του.

Η Ομορφιά είναι κάτι σαν θαύμα... που ο άνθρωπος ακούσια γίνεται μάρτυρας.

Αντρέι Ταρκόφσκι (απ΄την τελευταία του συνέντευξη στη " Le Figaro" τον Δεκέμβριο του 1986)

Απόσπασμα ομιλίας από τα 70α γενέθλια του Τσάρλι Τσάπλιν .

    Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο
  συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω
  κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυθεντικότητα.
  Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη
  θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι
  ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος,
  ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε
  αυτοεκτίμηση.
  Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη
  ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω.
  Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ωριμότητα.

  Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι
  πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό
  μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να
  γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αποδοχή.

  Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον
  ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το
  μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι
  αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους
  δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ειλικρίνεια.

  Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι
  δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και
  από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην
  αρχή το ονόμαζα "υγιή εγωισμό". Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι αυταπάτη.

  Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω
  πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το
  λέμε απλότητα.

  Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να
  ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη
  στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν. Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το
  λέω πληρότητα.

  Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η
  σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα
  τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο.
  Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα σοφία της καρδιάς.

  Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και
  τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα
  και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι γαλαξίες. Σήμερα ξέρω
  ότι αυτό είναι η ζωή!

Σλοβενία, η "Ευρώπη σε μικρογραφία"

Με μόλις δύο εκατομμύρια κατοίκους, αυτή η τόσο μικρή χώρα έχει τόσο πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους πρόσωπα, που κάνει πολλούς να την αποκαλούν «Ευρώπη σε μικρογραφία». Η πρωτεύουσα Λιουμπλιάνα, στην καρδιά της, θα σας αιχμαλωτίσει με πανέμορφα μπαρόκ και βιενέζικα κτίρια αλλά και με το παραμυθένιο κάστρο της. Στα νοτιοδυτικά παράλια της χώρας, που βλέπουν Αδριατική, οι πέντε αιώνες Ιταλοκρατίας έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια βενετσιάνικου ρυθμού σε πόλεις όπως το Koper και το Piran, ενώ η ατμόσφαιρα στα γιγάντια σπήλαια Postojna και Skocjan έχει κάτι από τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών». Οι Άλπεις παρεισφρέουν στη χώρα από τα βορειοδυτικά και σας καλούν για σκι στο χιονοδρομικό Kranjska Gora, για βόλτα με γόνδολα στα σμαραγδένια νερά της λίμνης Blend και ράφτινγκ στον ποταμό Soca. Το Maribor, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σλοβενίας, βρίσκεται στα βορειοανατολικά – έχει πανέμορφο ιστορικό κέντρο, πολλούς αμπελώνες τριγύρω και το χιονοδρομικό κέντρο του βουνού Pohorje περίπου σε walking distance. Συνεχίζοντας ανατολικά, το Ptuj, βγαλμένο σχεδόν από καρτ ποστάλ γιορτάζει την Αποκριά με το καρναβάλι Kurentovanje και τους καρναβαλιστές ντυμένους με ολόσωμες φουσκωτές στολές από προβιές ζώων. Κι αν ύστερα από όλα αυτά αισθάνεστε μια μικρή εξάντληση, οι γειτονικές λουτροπόλεις Rogaska Slatina και Radenci διαθέτουν ιαματικά νερά με αξία αναγνωρισμένη ήδη από το 19ο αιώνα.

ΠΗΓΗ : Αθηνόραμα

ΑΛΚΜΑΝ, με πολύ ταλέντο και ιδιαίτερο ήχο.

Οι ΑΛΚΜΑΝ είναι ένα καινούριο ροκ συγκρότημα από την Αθήνα. Παίζουν δικά τους τραγούδια με ελληνικούς στίχους. Η μουσική τους συνδυάζει παραδοσιακά στοιχεία και αυτοσχεδιαστικές διαθέσεις πάνω στις φόρμες του ροκ τραγουδιού. Τα μέλη τους είναι: ο Κυριάκος Καραμπερόπουλος (κλαρίνο, σαξόφωνο, καβάλι, νέι – τραγούδι), ο Κώστας Αρσένης (μπάσο), ο Βαγγέλης Κοτζάμπασης (τύμπανα) και ο Δημήτρης Σινάνογλου (πιάνο – τραγούδι). Μαζί τους τραγουδά σε μέρος του προγράμματος η Αθηνά Τασούλα. Στις συναυλίες των Αλκμάν μπορεί κανείς να ακούσει εκτός από τα δικά τους τραγούδια και ένα πρόγραμμα διασκευών από Μάλαμα, Περίδη και Θανάση μέχρι κομμάτια των Ίασις, του Μιχάλη Σιγανίδη και των Τρύπες.

Στον σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι «Στην πόλη ανήκω» σε μια demo ηχογράφηση:

 http://www.youtube.com/watch?v=L6bOtRecA8g

ενώ, στους παρακάτω στιγμές από την εμφάνισής τους στη μουσική σκηνή 8δυτικά τον περασμένο Μάη:

http://www.youtube.com/watch?v=hGGIF6wKLgQ

http://www.youtube.com/watch?v=4vP8oT3RvxE&feature=relmfu

http://www.youtube.com/watch?v=X2MiuKZA8MM&feature=relmfu

 Επίσης έχουν φτιάξει μια ωραία σελίδα στο facebook όπου μπορεί κανείς να μαθαίνει τα νέα του συγκροτήματος (συναυλίες κλπ). 

στο παρακάτω λινκ:

http://el-gr.facebook.com/pages/%CE%91%CE%BB%CE%BA%CE%BC%CE%AC%CE%BD/328178720568922

Νικόλαος Πλαστήρας. Σημαντικές λεπτομέρειες για τη ζωή του.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας (4 Νοεμβρίου 1883 - 26 Ιουλίου 1953) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός στην νεότερη Ελλάδα. Έγινε γνωστός για την στρατιωτική του δράση κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (όπου έγινε γνωστός ως Μαύρος Καβαλάρης) και την Μικρασιατική εκστρατεία και πολλές φορές ενεπλάκη με την πολιτική συμμετέχοντας ή οργανώνοντας κινήματα. Ο Νικόλαος Πλαστήρας κυβέρνησε την Ελλάδα τρεις φορές, μία το 1945 και άλλες δύο στα 1951-1952. Επί κυβερνήσεως του απαλλοτριώθηκαν τα περισσότερα τσιφλίκια και αποδόθηκε η γη στους καλλιεργητές. Στην Μικρασιατική Εκστρατεία έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες με λίγες απώλειες που τον έκαναν γνωστό στους αντιπάλους που τον ονόμασαν «καρά-πιπέρ» (μαύρο πιπέρι), ενώ το 5/42 σύνταγμα ευζώνων έγινε γνωστό ως «σεϊτάν ασκέρ» (στρατός του διαβόλου). Κατά την προέλαση, έφτασε μέχρι το Καλέ-Γρότσο, πέρα από τον Σαγγάριο. Αναφέρεται ότι τις νύχτες έμενε μόνος του ως σκοπός για να ξεκουράζονται οι άντρες του, και κοιμόταν έφιππος κατά την πορεία της επόμενης ημέρας. Κατά την κατάρρευση του μετώπου ο Πλαστήρας κατάφερε να δώσει μάχες υποχωρώντας τακτικά, μαζεύοντας στρατιώτες από διαλυμένες μονάδες. Με την καθυστέρηση που προέβαλε στην επέλαση του εχθρού έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς πρόσφυγες να διαφύγουν, σώζοντάς τους από τους Τούρκους. Για την πράξη του αυτή αγαπήθηκε πολύ από τους πρόσφυγες, στο σημείο να βαφτίζουν τα παιδιά τους με το όνομα του.

 
Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! "Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο", είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ – πιστός φίλος του – αναφέρει: Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα “Πλαστήρας” όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος –έπασχε από φυματίωση – κι έμενε σ’ ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ’ αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».

Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα… Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω… σκάβω για να καλοτρώγω;».

Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό: «Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»

Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.

Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει: - Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω. - Μα θα προσβληθεί… - Δεν πειράζει… Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!

Το 1952, πρωθυπουργός ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ…».

Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών , φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω: «Όταν πέθανε ο Πλαστήρας δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ – γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά – ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

Η ιστορία του Φθινοπώρου.

Σεπτέμβριος ο τρυγητής-αρχή φθινοπώρου, ΒΟΗΔΡΟΜΙΩΝ
Το φθινόπωρο οφείλει το όνομα του στο ρήμα φθίνω και τα οπωρικά που τελειώνουν σιγά-σιγά και σημαίνει την εποχή που φθίνουν, που παύουν να καρπίζουν τα οπωροφόρα δέντρα:
<Φθινόπωρον>, ὁ σεπτέμβριος καὶ ὀκτώβριος καὶ νοέμβριος, παρὰ τὸ φθίνειν, τουτ' ἔστι παύειν ἐν αὐτοῖς τὴν ὀπώραν.
Ο πρώτος μήνας του φθινοπώρου ο Σεπτέμβριος οφείλει το όνομα του στον αριθμό επτά, σέπτεμ στα λατινικά το επτά και βερ το έαρ δηλαδή η άνοιξη, δηλώνοντας ότι ο μήνας ήταν ο έβδομος μήνας των Ρωμαίων, αρχίζοντας από τον Μάρτιο που αρχικά ήταν ο πρώτος μήνας του Ρωμαϊκού έτους και την εαρινή ισημερία στις 24 Μαρτίου, οπότε και αρχίζει η άνοιξη:
ὡς ἀρχὴν ἐνιαυτοῦ τὸν Μάρτιον μῆνα ἔταττον οἱ Ῥωμαῖοι, ὡς ἐκ τῆς τοῦ παρόντος ἡμῖν μῆνός ἐστι λαβεῖν προσηγορίας· Σεπτέμβριον γὰρ αὐτὸν ὠνόμασαν, οἷον ἕβδομον ἀπὸ τοῦ ἦρος – σέπτεμ γὰρ τὰ ἑπτὰ καὶ βὲρ τὸ ἔαρ – τουτέστι τοῦ Μαρτίου μηνός, οὗ κατὰ τὴν τετάρτην καὶ εἰκοστὴν ὁ ἥλιος <ἐν> κριῷ γενόμενος τοῦ ἦρος δίδωσι τὴν φύσιν ἐνάρχεσθαι.
Αργότερα όταν προστέθηκαν οι μήνες Φεβρουάριος και ο Ιανουάριος που πήρε και την πρώτη θέση στο ημερολόγιο, ο Σεπτέμβριος μετακινήθηκε στην ένατη θέση, αλλά ως ένατος μήνας από τους Χριστιανούς πια θεολόγους θεωρήθηκε Θείος, διότι αποτελείται από τρεις τριάδες. Σύμφωνα με την Χριστιανική παράδοση ο μήνας είναι ο πρώτος του εκκλησιαστικού έτους. Πως έφτασε όμως να γιορτάζεται η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά τον Σεπτέμβριο; Στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η φθινοπωρινή ισημερία της 24ης Σεπτεμβρίου, θεωρούνταν και ημέρα πρωτοχρονιάς. Ήταν εποχή που σύμφωνα με ρωμαϊκό διάταγμα η ημερομηνία αυτή καθόριζε την αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της 15ετούς περιόδου φορολογίας. Αργότερα έφτασε η 1η του μήνα αυτού να οριστεί ως πρώτη του εκκλησιαστικού έτους, όπως μας πληροφορεί ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο:
"Λέξις λατινική (indictio) όρισμόν σημαίνουσα καθ' όν κατά δεκαπενταετή περίοδον έπληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ίνδικτιώνος είσήγαγεν ό Αύγουστος Καίσαρ (1 -14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) έγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε ή εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την α' Σεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους. "Ινδικτον ημιν ευλόγει νέου χρόνου, ώ και παλαιέ και δι' ανθρώπους νέε".
Ο Οκταβιανός Αύγουστος καθόρισε την πρώτη μέρα του Σεπτεμβρίου αυτή ως ημέρα της Ινδικτιώνος, δηλαδή ημέρα απογραφής των υπηκόων της αυτοκρατορίας για την είσπραξη των φόρων. Αλλού αναφέρεται ότι αρχικά η 23η του μηνός, ημέρα των γενεθλίων του, είχε οριστεί από τον Οκταβιανό ως ημέρα της ινδικτιώνος. Από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου η πρώτη Σεπτεμβρίου εορτάζεται ως αρχή του εκκλησιαστικού έτους.
Για τους αρχαίους Έλληνες ο αντίστοιχος μήνας είχε πολλά ονόματα ανάλογα με την περιοχή, οι Μακεδόνες ονόμαζαν το μήνα Γορπιαίο, Βοηδρομιώνα τον ονόμαζαν οι Αθηναίοι και κατά το μήνα αυτό τελούσαν τα Μεγάλα Μυστήρια, στην Πέργαμο τον έλεγαν Ὑπερβερεταῖο.
ἐν Ῥώμῃ μὲν ὁ καλούμενος μήν ἐστι Σεπτέμβριος, ἐν Περγάμῳ
δὲ παρ' ἡμῖν Ὑπερβερεταῖος, Ἀθήνησι δὲ μυστήρια….
μὴν μὲν ἦν ὁ κατὰ Ῥωμαίους καλούμενος Σεπτέμβριος, κατὰ δὲ τοὺς Αἰγυπτίους Θὼθ καὶ κατὰ Μακεδόνας Γορπιαῖος ….
"Εις το Αττικόν ημερολόγιον ήτο ο τρίτος κατά σειρά μην και ελέγετο "Βοηδρομιών", διότι την 6ην ή 7ην ημέραν του εωρτάζετο μετά πανηγύρεων και αγώνων η δημοφιλής εορτή των "Βοηδρομίων" εις τιμήν του Βοηδρομίου Απόλλωνος. Ο Πλούταρχος ("Θησεύς", κεφ.27) αποδίδει την ίδρυσιν της εορτής αυτής εις τον Θησέα εις ανάμνησιν της νικηφόρου μάχης του κατά των Αμαζόνων. Κατά τη μυθολογίαν, ο Θησεύς και ο Ηρακλής εξεστράτευσαν κατά του μυθολογικού έθνους των Αμαζόνων, το οποίον ευρίσκετο εις τα παράλια της Καυκασίας και απετελείτο μόνο από γυναίκες, δια να αρπάσσουν την ζώνην της βασιλίσσης των Ιππολύτης, η οποία ήτο θυγάτηρ του Άρεως. Ένεκα τούτου αι Αμαζόνες, αι οποίαι ήσαν περίφημοι δια την ανδρείαν των, και εμάχοντο συνήθως έφιπποι, επήλθον μετά της βασιλίσσης των κατά των Αθηνών και κατά την γενομένην μάχην ηττήθησαν, η δε βασίλισσά των εφονεύθη, και ετάφη, παρά τα Μέγαρα." (Φιλίππου Βρετάκου, "Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των")
Στην Αθήνα την 5η ημέρα του μηνός Βοηδρομιώνος γιόρταζαν τα Γενέσια, μια γιορτή αφιερωμένη στους προγόνους, ημέρα πένθιμη προς τιμήν των γενετών (προγόνων).
Κατά τον εορτασμό των Γενεσίων τελούσαν θυσία αφιερωμένη στη θεά Γαία.
Η 6η του μήνα ήταν ημέρα αφιερωμένη στην Αγροτέρα Αρτέμιδα, με πομπές και θυσίες στο ναό της θεάς στις Άγρες.
Την 7η ημέρα του μήνα γιόρταζαν τα Βοηδρόμια, μια γιορτή αφιερωμένη στον Απόλλωνα Βοηδρόμιο, προστάτη των πολεμιστών. Αρχικά η γιορτή καθιερώθηκε προς τιμήν της νίκης του Θησέα κατά των Αμαζόνων, αργότερα όμως την ίδια μέρα γιόρταζαν και τη νίκη των Αθηναίων κατά των Περσών στον Μαραθώνα.
Στις 15-22 του Βοηδρομιώνος τελούνταν τα Μεγάλα Μυστήρια (Ελευσίνια) ανά 5ετία.
Το μήνα αυτό οι πρόγονοι μας έπιναν πολύ γάλα και εύχονταν για υγεία. Σύμφωνα με το Δημόκριτο κατά το μήνα Σεπτέμβριο συμβαίνουν εναλλαγές ανέμων και επικρατούν βροχές, φυσιολογικά φαινόμενα για την εποχή, απλά εμείς κακομάθαμε να κρατάει το καλοκαίρι μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου και φέτος που ο καιρός είναι φυσιολογικός μας κακοφαίνεται. Στο τέλος του μήνα εκδημούν τα χελιδόνια και όλα τα αποδημητικά πουλιά, γεγονός που έχει καταγραφεί από την αρχαιότητα ακόμη. Ο μήνας Σεπτέμβριος συνδέεται άμεσα με την καρποφορία της αμπέλου και του τρύγου, γι’ αυτό στην παράδοση μας διασώθηκε και με το όνομα τρυγητής.
Σεπτέμβριος δὲ τοὺς γλυκεῖς βότρυς φέρει,
Καὶ ληνοβατῶν εὐλογεῖ τὰς ἐλπίδας,
Καὶ ξυλίνην γέγηθε πιθάκνην βλέπων.
Κύρια ασχολία όσων καλλιεργούν αμπέλια αυτόν τον καιρό είναι ο τρύγος. Έτσι ο μήνας από την αρχαιότητα ακόμη στα ψηφιδωτά εικονίζεται ως τρυγητής με το πλεκτό κοφίνι, να πατάει ξυπόλητος σταφύλια στο πατητήρι, πάντοτε με την εύθυμη παρέα του, άνδρες και γυναίκες. Από τον ευλογημένο από το θεό Διόνυσο καρπό παράγεται ο μεθυστικός οίνος. Η εποχή του τρύγου πάντοτε στην ιστορία της καλλιέργειας αμπέλου ήταν ένα λαϊκό πανηγύρι, καθώς για την συγκομιδή του καρπού απαιτούνται πολλά χέρια. Ο τρύγος πάντα και παντού τελειώνει με χαρές, φαγοπότι και τραγούδια.

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΑΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΟ ΑΓΓΕΙΟ

"Συνειδητοποίηση"...μια συγκλονιστική φωτογραφία μια υπέροχη στιγμή.

Αυτή η εκπληκτική φωτογραφία σήμανε το τέλος της καριέρας του ταυρομάχου Αλβάρο Μουνέρα. Ο Μουνέρα, ξέσπασε σε κλάματα στη μέση της ταυρομαχίας, όταν συνειδητοποίησε, πως εξανάγκαζε ένα κατά τα άλλα ευγενικό ζώο, να πολεμήσει για τη ζωή του. Ο ίδιος, πλέον τάσσεται δημόσια ενάντια στις ταυρομαχίες. 

Ο Μουνέρα, αργότερα δήλωσε για τη στιγμή εκείνη: "Και ξαφνικά, έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ταύρο.Είχε στα μάτια του μια αθωότητα, που βλέπεις σε κάθε ζώο, και με κοίταξε με αυτή, σα να με ικέτευε να σταματήσουμε. Ήταν, μια κραυγή απόγνωσης για δικαιοσύνη που διαπέρασε όλο μου το είναι. Το περιγράφω σα μια ανθρώπινη προσευχή, καθώς όταν κάποιος εξομολογείται, ελπίζει ότι θα συγχωρεθεί. Ένιωσα, σαν το χειρότερο πλάσμα πάνω στη Γη."

Μοσλέχ Εντίν Σααντί (Πέρσης Ποιητής 1213-1292)

"Ένας σοφός ήταν βυθισμένος σε πέλαγα στοχασμών. Σαν βγήκε από την έκστασή του κάποιος φίλος του τού είπε χωρατεύοντας:- Τι μας έφερες από τον όμορφο κήπο που περπάταγες; - Είχα αποφασίσει να γεμίσω με ρόδα την ποδιά μου και να σας τα μοιράσω, μα η μυρωδιά των ρόδων με μέθυσε σε τέτοιο βαθμό που ξέφυγε η άκρη της ποδιάς μου από το χέρι μου... Ω, αηδόνι, μάθε από την πεταλούδα πως να αγαπάς! Πυρπολημένη από τον Έρωτα ξεψύχησε γαλήνια!"

"Γιγαντισμός και αιώνια πνευματικότητα", εντυπώσεις από μια επίσκεψη στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης. (του Χάρη Κανάκη)

  Την Παρασκευή 31 Αυγούστου 2012, αποφάσισα να επισκεφθώ το Νέο Μουσείο Ακρόπολης. Το πρόγραμμα έλεγε να συνδυάσουμε την αρχαία μας παράδοση και τους θησαυρούς της με εκείνο το δεύτερο Αυγουστιάτικο φεγγάρι και το αληθινό του φως που έχει την ικανότητα να φωτίζει έμψυχα και άψυχα με ένα ιδιαίτερο τρόπο.
  Είχα περάσει αρκετές φορές έξω από το νέο τούτο κτίσμα χωρίς να μπορώ να δώσω όνομα στα μηνύματα που έδινε ο αμφιβληστροειδής μου στο θυμικό. Έβλεπα τον όγκο του να προσπαθεί να στριμωχτεί ανάμεσα στα υπέροχα νεοκλασικά και τα μετεπαναστατικά κτίσματα και προσπερνούσα αναβάλλοντας. Τώρα όμως είμαι εδώ, με το εισιτήριο στο χέρι και τον ενθουσιασμό του παιδιού που μπαίνει στο νεόχτιστο σχολείο του για μάθημα, να με πλημμυρίζει.
  Τα εκθέματα  εξαιρετικά προσαρμοσμένα στις, τελευταίας τεχνολογίας, προθήκες με λιτές και ουσιώδεις πληροφορίες να τα συνοδεύουν στο ταξίδι τους μέσα στο χρόνο.
  Όσο περνούσε η ώρα ένα απροσδιόριστο αίσθημα με κυρίευε διεκδικώντας το ενδιαφέρον μου με επιμονή. Ένιωσα τον αδικαιολόγητο γιγαντισμό του κτιρίου να ενοχλεί την αισθητική μου, μια ιδέα πως οι δημιουργοί του κτιρίου προσπαθούν εδώ και ώρα να μας εντυπωσιάσουν με τις αρχιτεκτονικές τους ικανότητες, ίσως, επισκιάζοντας τα εκθέματα, προσπαθώντας να πείσουν κάποιους, άραγε, για την αγάπη μας στην ιστορία και την ικανότητά μας να συντηρούμε, να οργανώνουμε...
  Προχωρώντας εντυπωσιασμένος από τα εκθέματα  διαβάζοντας τις πληροφορίες με προσοχή και παρατηρώντας με ευλάβεια, εκτός από το ενοχλητικό αυστηρό αλλά και βαριεστημένο ύφος των ανδρών security θεωρώ λάθος το σημείο παρουσίασης των "Καρυάτιδων". Ένα τέτοιο εμβληματικό σύμπλεγμα θα άξιζε καλύτερης θέσης και τρόπο προσέγγισης από τους επισκέπτες, ενώ ο φωτισμός στο συγκεκριμένο σημείο χαρακτηρίστηκε ελλιπής και από τους πιο καλοπροαίρετους.
  Κλείνοντας δεν μπορώ να αγνοήσω την υπέροχη θέα που σε περιμένει στο μπαλκόνι(;) του δευτέρου ορόφου αλλά και την ελλειπή κατάρτιση και κακή διάθεση των πωλητριών στο βιβλιοπωλείο και τα αναμνηστικά. Έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα μέχρι το καλύτερο(;) μουσείο της χώρας συγκριθεί με το αντίστοιχο κεντροευρωπαϊκό (και όσοι έχουν την χαρά να ταξιδέψουν σ' αυτές τις χώρες καταλαβαίνουν τι εννοώ). Ο γιγαντισμός, οι τεράστιες ψυχρές επιφάνειες και τα ψηφιακά video wall δεν αρκούν. Χρειάζεται κάτι άλλο που στο συγκεκριμένο μουσείο απουσιάζει. Τα προσχήματα και την τελική εντύπωση στην έξοδο σώζουν και πάλι τα  εκθέματα με την υπέροχη σιωπή τους και την πνευματικότητα των αιώνων σμιλεμένη πάνω τους με σκληρότητα και μυστικισμό.

ΧΑΡΗΣ ΚΑΝΑΚΗΣ  (Συνθέτης-Συγγραφέας)