Σλοβενία, η "Ευρώπη σε μικρογραφία"

Με μόλις δύο εκατομμύρια κατοίκους, αυτή η τόσο μικρή χώρα έχει τόσο πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους πρόσωπα, που κάνει πολλούς να την αποκαλούν «Ευρώπη σε μικρογραφία». Η πρωτεύουσα Λιουμπλιάνα, στην καρδιά της, θα σας αιχμαλωτίσει με πανέμορφα μπαρόκ και βιενέζικα κτίρια αλλά και με το παραμυθένιο κάστρο της. Στα νοτιοδυτικά παράλια της χώρας, που βλέπουν Αδριατική, οι πέντε αιώνες Ιταλοκρατίας έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια βενετσιάνικου ρυθμού σε πόλεις όπως το Koper και το Piran, ενώ η ατμόσφαιρα στα γιγάντια σπήλαια Postojna και Skocjan έχει κάτι από τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών». Οι Άλπεις παρεισφρέουν στη χώρα από τα βορειοδυτικά και σας καλούν για σκι στο χιονοδρομικό Kranjska Gora, για βόλτα με γόνδολα στα σμαραγδένια νερά της λίμνης Blend και ράφτινγκ στον ποταμό Soca. Το Maribor, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σλοβενίας, βρίσκεται στα βορειοανατολικά – έχει πανέμορφο ιστορικό κέντρο, πολλούς αμπελώνες τριγύρω και το χιονοδρομικό κέντρο του βουνού Pohorje περίπου σε walking distance. Συνεχίζοντας ανατολικά, το Ptuj, βγαλμένο σχεδόν από καρτ ποστάλ γιορτάζει την Αποκριά με το καρναβάλι Kurentovanje και τους καρναβαλιστές ντυμένους με ολόσωμες φουσκωτές στολές από προβιές ζώων. Κι αν ύστερα από όλα αυτά αισθάνεστε μια μικρή εξάντληση, οι γειτονικές λουτροπόλεις Rogaska Slatina και Radenci διαθέτουν ιαματικά νερά με αξία αναγνωρισμένη ήδη από το 19ο αιώνα.

ΠΗΓΗ : Αθηνόραμα

ΑΛΚΜΑΝ, με πολύ ταλέντο και ιδιαίτερο ήχο.

Οι ΑΛΚΜΑΝ είναι ένα καινούριο ροκ συγκρότημα από την Αθήνα. Παίζουν δικά τους τραγούδια με ελληνικούς στίχους. Η μουσική τους συνδυάζει παραδοσιακά στοιχεία και αυτοσχεδιαστικές διαθέσεις πάνω στις φόρμες του ροκ τραγουδιού. Τα μέλη τους είναι: ο Κυριάκος Καραμπερόπουλος (κλαρίνο, σαξόφωνο, καβάλι, νέι – τραγούδι), ο Κώστας Αρσένης (μπάσο), ο Βαγγέλης Κοτζάμπασης (τύμπανα) και ο Δημήτρης Σινάνογλου (πιάνο – τραγούδι). Μαζί τους τραγουδά σε μέρος του προγράμματος η Αθηνά Τασούλα. Στις συναυλίες των Αλκμάν μπορεί κανείς να ακούσει εκτός από τα δικά τους τραγούδια και ένα πρόγραμμα διασκευών από Μάλαμα, Περίδη και Θανάση μέχρι κομμάτια των Ίασις, του Μιχάλη Σιγανίδη και των Τρύπες.

Στον σύνδεσμο που ακολουθεί μπορείτε να ακούσετε το τραγούδι «Στην πόλη ανήκω» σε μια demo ηχογράφηση:

 http://www.youtube.com/watch?v=L6bOtRecA8g

ενώ, στους παρακάτω στιγμές από την εμφάνισής τους στη μουσική σκηνή 8δυτικά τον περασμένο Μάη:

http://www.youtube.com/watch?v=hGGIF6wKLgQ

http://www.youtube.com/watch?v=4vP8oT3RvxE&feature=relmfu

http://www.youtube.com/watch?v=X2MiuKZA8MM&feature=relmfu

 Επίσης έχουν φτιάξει μια ωραία σελίδα στο facebook όπου μπορεί κανείς να μαθαίνει τα νέα του συγκροτήματος (συναυλίες κλπ). 

στο παρακάτω λινκ:

http://el-gr.facebook.com/pages/%CE%91%CE%BB%CE%BA%CE%BC%CE%AC%CE%BD/328178720568922

Νικόλαος Πλαστήρας. Σημαντικές λεπτομέρειες για τη ζωή του.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας (4 Νοεμβρίου 1883 - 26 Ιουλίου 1953) ήταν στρατιωτικός και πολιτικός στην νεότερη Ελλάδα. Έγινε γνωστός για την στρατιωτική του δράση κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (όπου έγινε γνωστός ως Μαύρος Καβαλάρης) και την Μικρασιατική εκστρατεία και πολλές φορές ενεπλάκη με την πολιτική συμμετέχοντας ή οργανώνοντας κινήματα. Ο Νικόλαος Πλαστήρας κυβέρνησε την Ελλάδα τρεις φορές, μία το 1945 και άλλες δύο στα 1951-1952. Επί κυβερνήσεως του απαλλοτριώθηκαν τα περισσότερα τσιφλίκια και αποδόθηκε η γη στους καλλιεργητές. Στην Μικρασιατική Εκστρατεία έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες με λίγες απώλειες που τον έκαναν γνωστό στους αντιπάλους που τον ονόμασαν «καρά-πιπέρ» (μαύρο πιπέρι), ενώ το 5/42 σύνταγμα ευζώνων έγινε γνωστό ως «σεϊτάν ασκέρ» (στρατός του διαβόλου). Κατά την προέλαση, έφτασε μέχρι το Καλέ-Γρότσο, πέρα από τον Σαγγάριο. Αναφέρεται ότι τις νύχτες έμενε μόνος του ως σκοπός για να ξεκουράζονται οι άντρες του, και κοιμόταν έφιππος κατά την πορεία της επόμενης ημέρας. Κατά την κατάρρευση του μετώπου ο Πλαστήρας κατάφερε να δώσει μάχες υποχωρώντας τακτικά, μαζεύοντας στρατιώτες από διαλυμένες μονάδες. Με την καθυστέρηση που προέβαλε στην επέλαση του εχθρού έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς πρόσφυγες να διαφύγουν, σώζοντάς τους από τους Τούρκους. Για την πράξη του αυτή αγαπήθηκε πολύ από τους πρόσφυγες, στο σημείο να βαφτίζουν τα παιδιά τους με το όνομα του.

 
Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς κηφήνες της πολιτικής! "Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο", είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος. Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο, παράδειγμα προς μίμηση για παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι, τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι, έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ – πιστός φίλος του – αναφέρει: Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα “Πλαστήρας” όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος. Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του, ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό. Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε να αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.

Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος –έπασχε από φυματίωση – κι έμενε σ’ ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ’ αυτός αρνήθηκε λέγοντας: «Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».

Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα… Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω της αρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω… σκάβω για να καλοτρώγω;».

Ο Βάσος Τσιμπιδάρος, δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το εξής περιστατικό: «Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»

Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.

Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του Ανδρέα του λέει: - Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι μου. Να το στείλεις πίσω. - Μα θα προσβληθεί… - Δεν πειράζει… Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!

Το 1952, πρωθυπουργός ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε, όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ…».

Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών , φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω: «Όταν πέθανε ο Πλαστήρας δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στην Πατρίδα».

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ – γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά – ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

Η ιστορία του Φθινοπώρου.

Σεπτέμβριος ο τρυγητής-αρχή φθινοπώρου, ΒΟΗΔΡΟΜΙΩΝ
Το φθινόπωρο οφείλει το όνομα του στο ρήμα φθίνω και τα οπωρικά που τελειώνουν σιγά-σιγά και σημαίνει την εποχή που φθίνουν, που παύουν να καρπίζουν τα οπωροφόρα δέντρα:
<Φθινόπωρον>, ὁ σεπτέμβριος καὶ ὀκτώβριος καὶ νοέμβριος, παρὰ τὸ φθίνειν, τουτ' ἔστι παύειν ἐν αὐτοῖς τὴν ὀπώραν.
Ο πρώτος μήνας του φθινοπώρου ο Σεπτέμβριος οφείλει το όνομα του στον αριθμό επτά, σέπτεμ στα λατινικά το επτά και βερ το έαρ δηλαδή η άνοιξη, δηλώνοντας ότι ο μήνας ήταν ο έβδομος μήνας των Ρωμαίων, αρχίζοντας από τον Μάρτιο που αρχικά ήταν ο πρώτος μήνας του Ρωμαϊκού έτους και την εαρινή ισημερία στις 24 Μαρτίου, οπότε και αρχίζει η άνοιξη:
ὡς ἀρχὴν ἐνιαυτοῦ τὸν Μάρτιον μῆνα ἔταττον οἱ Ῥωμαῖοι, ὡς ἐκ τῆς τοῦ παρόντος ἡμῖν μῆνός ἐστι λαβεῖν προσηγορίας· Σεπτέμβριον γὰρ αὐτὸν ὠνόμασαν, οἷον ἕβδομον ἀπὸ τοῦ ἦρος – σέπτεμ γὰρ τὰ ἑπτὰ καὶ βὲρ τὸ ἔαρ – τουτέστι τοῦ Μαρτίου μηνός, οὗ κατὰ τὴν τετάρτην καὶ εἰκοστὴν ὁ ἥλιος <ἐν> κριῷ γενόμενος τοῦ ἦρος δίδωσι τὴν φύσιν ἐνάρχεσθαι.
Αργότερα όταν προστέθηκαν οι μήνες Φεβρουάριος και ο Ιανουάριος που πήρε και την πρώτη θέση στο ημερολόγιο, ο Σεπτέμβριος μετακινήθηκε στην ένατη θέση, αλλά ως ένατος μήνας από τους Χριστιανούς πια θεολόγους θεωρήθηκε Θείος, διότι αποτελείται από τρεις τριάδες. Σύμφωνα με την Χριστιανική παράδοση ο μήνας είναι ο πρώτος του εκκλησιαστικού έτους. Πως έφτασε όμως να γιορτάζεται η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά τον Σεπτέμβριο; Στην Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η φθινοπωρινή ισημερία της 24ης Σεπτεμβρίου, θεωρούνταν και ημέρα πρωτοχρονιάς. Ήταν εποχή που σύμφωνα με ρωμαϊκό διάταγμα η ημερομηνία αυτή καθόριζε την αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της 15ετούς περιόδου φορολογίας. Αργότερα έφτασε η 1η του μήνα αυτού να οριστεί ως πρώτη του εκκλησιαστικού έτους, όπως μας πληροφορεί ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο:
"Λέξις λατινική (indictio) όρισμόν σημαίνουσα καθ' όν κατά δεκαπενταετή περίοδον έπληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ίνδικτιώνος είσήγαγεν ό Αύγουστος Καίσαρ (1 -14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) έγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε ή εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την α' Σεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους. "Ινδικτον ημιν ευλόγει νέου χρόνου, ώ και παλαιέ και δι' ανθρώπους νέε".
Ο Οκταβιανός Αύγουστος καθόρισε την πρώτη μέρα του Σεπτεμβρίου αυτή ως ημέρα της Ινδικτιώνος, δηλαδή ημέρα απογραφής των υπηκόων της αυτοκρατορίας για την είσπραξη των φόρων. Αλλού αναφέρεται ότι αρχικά η 23η του μηνός, ημέρα των γενεθλίων του, είχε οριστεί από τον Οκταβιανό ως ημέρα της ινδικτιώνος. Από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου η πρώτη Σεπτεμβρίου εορτάζεται ως αρχή του εκκλησιαστικού έτους.
Για τους αρχαίους Έλληνες ο αντίστοιχος μήνας είχε πολλά ονόματα ανάλογα με την περιοχή, οι Μακεδόνες ονόμαζαν το μήνα Γορπιαίο, Βοηδρομιώνα τον ονόμαζαν οι Αθηναίοι και κατά το μήνα αυτό τελούσαν τα Μεγάλα Μυστήρια, στην Πέργαμο τον έλεγαν Ὑπερβερεταῖο.
ἐν Ῥώμῃ μὲν ὁ καλούμενος μήν ἐστι Σεπτέμβριος, ἐν Περγάμῳ
δὲ παρ' ἡμῖν Ὑπερβερεταῖος, Ἀθήνησι δὲ μυστήρια….
μὴν μὲν ἦν ὁ κατὰ Ῥωμαίους καλούμενος Σεπτέμβριος, κατὰ δὲ τοὺς Αἰγυπτίους Θὼθ καὶ κατὰ Μακεδόνας Γορπιαῖος ….
"Εις το Αττικόν ημερολόγιον ήτο ο τρίτος κατά σειρά μην και ελέγετο "Βοηδρομιών", διότι την 6ην ή 7ην ημέραν του εωρτάζετο μετά πανηγύρεων και αγώνων η δημοφιλής εορτή των "Βοηδρομίων" εις τιμήν του Βοηδρομίου Απόλλωνος. Ο Πλούταρχος ("Θησεύς", κεφ.27) αποδίδει την ίδρυσιν της εορτής αυτής εις τον Θησέα εις ανάμνησιν της νικηφόρου μάχης του κατά των Αμαζόνων. Κατά τη μυθολογίαν, ο Θησεύς και ο Ηρακλής εξεστράτευσαν κατά του μυθολογικού έθνους των Αμαζόνων, το οποίον ευρίσκετο εις τα παράλια της Καυκασίας και απετελείτο μόνο από γυναίκες, δια να αρπάσσουν την ζώνην της βασιλίσσης των Ιππολύτης, η οποία ήτο θυγάτηρ του Άρεως. Ένεκα τούτου αι Αμαζόνες, αι οποίαι ήσαν περίφημοι δια την ανδρείαν των, και εμάχοντο συνήθως έφιπποι, επήλθον μετά της βασιλίσσης των κατά των Αθηνών και κατά την γενομένην μάχην ηττήθησαν, η δε βασίλισσά των εφονεύθη, και ετάφη, παρά τα Μέγαρα." (Φιλίππου Βρετάκου, "Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των")
Στην Αθήνα την 5η ημέρα του μηνός Βοηδρομιώνος γιόρταζαν τα Γενέσια, μια γιορτή αφιερωμένη στους προγόνους, ημέρα πένθιμη προς τιμήν των γενετών (προγόνων).
Κατά τον εορτασμό των Γενεσίων τελούσαν θυσία αφιερωμένη στη θεά Γαία.
Η 6η του μήνα ήταν ημέρα αφιερωμένη στην Αγροτέρα Αρτέμιδα, με πομπές και θυσίες στο ναό της θεάς στις Άγρες.
Την 7η ημέρα του μήνα γιόρταζαν τα Βοηδρόμια, μια γιορτή αφιερωμένη στον Απόλλωνα Βοηδρόμιο, προστάτη των πολεμιστών. Αρχικά η γιορτή καθιερώθηκε προς τιμήν της νίκης του Θησέα κατά των Αμαζόνων, αργότερα όμως την ίδια μέρα γιόρταζαν και τη νίκη των Αθηναίων κατά των Περσών στον Μαραθώνα.
Στις 15-22 του Βοηδρομιώνος τελούνταν τα Μεγάλα Μυστήρια (Ελευσίνια) ανά 5ετία.
Το μήνα αυτό οι πρόγονοι μας έπιναν πολύ γάλα και εύχονταν για υγεία. Σύμφωνα με το Δημόκριτο κατά το μήνα Σεπτέμβριο συμβαίνουν εναλλαγές ανέμων και επικρατούν βροχές, φυσιολογικά φαινόμενα για την εποχή, απλά εμείς κακομάθαμε να κρατάει το καλοκαίρι μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου και φέτος που ο καιρός είναι φυσιολογικός μας κακοφαίνεται. Στο τέλος του μήνα εκδημούν τα χελιδόνια και όλα τα αποδημητικά πουλιά, γεγονός που έχει καταγραφεί από την αρχαιότητα ακόμη. Ο μήνας Σεπτέμβριος συνδέεται άμεσα με την καρποφορία της αμπέλου και του τρύγου, γι’ αυτό στην παράδοση μας διασώθηκε και με το όνομα τρυγητής.
Σεπτέμβριος δὲ τοὺς γλυκεῖς βότρυς φέρει,
Καὶ ληνοβατῶν εὐλογεῖ τὰς ἐλπίδας,
Καὶ ξυλίνην γέγηθε πιθάκνην βλέπων.
Κύρια ασχολία όσων καλλιεργούν αμπέλια αυτόν τον καιρό είναι ο τρύγος. Έτσι ο μήνας από την αρχαιότητα ακόμη στα ψηφιδωτά εικονίζεται ως τρυγητής με το πλεκτό κοφίνι, να πατάει ξυπόλητος σταφύλια στο πατητήρι, πάντοτε με την εύθυμη παρέα του, άνδρες και γυναίκες. Από τον ευλογημένο από το θεό Διόνυσο καρπό παράγεται ο μεθυστικός οίνος. Η εποχή του τρύγου πάντοτε στην ιστορία της καλλιέργειας αμπέλου ήταν ένα λαϊκό πανηγύρι, καθώς για την συγκομιδή του καρπού απαιτούνται πολλά χέρια. Ο τρύγος πάντα και παντού τελειώνει με χαρές, φαγοπότι και τραγούδια.

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΑΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ ΑΠΟ ΑΡΧΑΙΟ ΑΓΓΕΙΟ

"Συνειδητοποίηση"...μια συγκλονιστική φωτογραφία μια υπέροχη στιγμή.

Αυτή η εκπληκτική φωτογραφία σήμανε το τέλος της καριέρας του ταυρομάχου Αλβάρο Μουνέρα. Ο Μουνέρα, ξέσπασε σε κλάματα στη μέση της ταυρομαχίας, όταν συνειδητοποίησε, πως εξανάγκαζε ένα κατά τα άλλα ευγενικό ζώο, να πολεμήσει για τη ζωή του. Ο ίδιος, πλέον τάσσεται δημόσια ενάντια στις ταυρομαχίες. 

Ο Μουνέρα, αργότερα δήλωσε για τη στιγμή εκείνη: "Και ξαφνικά, έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ταύρο.Είχε στα μάτια του μια αθωότητα, που βλέπεις σε κάθε ζώο, και με κοίταξε με αυτή, σα να με ικέτευε να σταματήσουμε. Ήταν, μια κραυγή απόγνωσης για δικαιοσύνη που διαπέρασε όλο μου το είναι. Το περιγράφω σα μια ανθρώπινη προσευχή, καθώς όταν κάποιος εξομολογείται, ελπίζει ότι θα συγχωρεθεί. Ένιωσα, σαν το χειρότερο πλάσμα πάνω στη Γη."

Μοσλέχ Εντίν Σααντί (Πέρσης Ποιητής 1213-1292)

"Ένας σοφός ήταν βυθισμένος σε πέλαγα στοχασμών. Σαν βγήκε από την έκστασή του κάποιος φίλος του τού είπε χωρατεύοντας:- Τι μας έφερες από τον όμορφο κήπο που περπάταγες; - Είχα αποφασίσει να γεμίσω με ρόδα την ποδιά μου και να σας τα μοιράσω, μα η μυρωδιά των ρόδων με μέθυσε σε τέτοιο βαθμό που ξέφυγε η άκρη της ποδιάς μου από το χέρι μου... Ω, αηδόνι, μάθε από την πεταλούδα πως να αγαπάς! Πυρπολημένη από τον Έρωτα ξεψύχησε γαλήνια!"

"Γιγαντισμός και αιώνια πνευματικότητα", εντυπώσεις από μια επίσκεψη στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης. (του Χάρη Κανάκη)

  Την Παρασκευή 31 Αυγούστου 2012, αποφάσισα να επισκεφθώ το Νέο Μουσείο Ακρόπολης. Το πρόγραμμα έλεγε να συνδυάσουμε την αρχαία μας παράδοση και τους θησαυρούς της με εκείνο το δεύτερο Αυγουστιάτικο φεγγάρι και το αληθινό του φως που έχει την ικανότητα να φωτίζει έμψυχα και άψυχα με ένα ιδιαίτερο τρόπο.
  Είχα περάσει αρκετές φορές έξω από το νέο τούτο κτίσμα χωρίς να μπορώ να δώσω όνομα στα μηνύματα που έδινε ο αμφιβληστροειδής μου στο θυμικό. Έβλεπα τον όγκο του να προσπαθεί να στριμωχτεί ανάμεσα στα υπέροχα νεοκλασικά και τα μετεπαναστατικά κτίσματα και προσπερνούσα αναβάλλοντας. Τώρα όμως είμαι εδώ, με το εισιτήριο στο χέρι και τον ενθουσιασμό του παιδιού που μπαίνει στο νεόχτιστο σχολείο του για μάθημα, να με πλημμυρίζει.
  Τα εκθέματα  εξαιρετικά προσαρμοσμένα στις, τελευταίας τεχνολογίας, προθήκες με λιτές και ουσιώδεις πληροφορίες να τα συνοδεύουν στο ταξίδι τους μέσα στο χρόνο.
  Όσο περνούσε η ώρα ένα απροσδιόριστο αίσθημα με κυρίευε διεκδικώντας το ενδιαφέρον μου με επιμονή. Ένιωσα τον αδικαιολόγητο γιγαντισμό του κτιρίου να ενοχλεί την αισθητική μου, μια ιδέα πως οι δημιουργοί του κτιρίου προσπαθούν εδώ και ώρα να μας εντυπωσιάσουν με τις αρχιτεκτονικές τους ικανότητες, ίσως, επισκιάζοντας τα εκθέματα, προσπαθώντας να πείσουν κάποιους, άραγε, για την αγάπη μας στην ιστορία και την ικανότητά μας να συντηρούμε, να οργανώνουμε...
  Προχωρώντας εντυπωσιασμένος από τα εκθέματα  διαβάζοντας τις πληροφορίες με προσοχή και παρατηρώντας με ευλάβεια, εκτός από το ενοχλητικό αυστηρό αλλά και βαριεστημένο ύφος των ανδρών security θεωρώ λάθος το σημείο παρουσίασης των "Καρυάτιδων". Ένα τέτοιο εμβληματικό σύμπλεγμα θα άξιζε καλύτερης θέσης και τρόπο προσέγγισης από τους επισκέπτες, ενώ ο φωτισμός στο συγκεκριμένο σημείο χαρακτηρίστηκε ελλιπής και από τους πιο καλοπροαίρετους.
  Κλείνοντας δεν μπορώ να αγνοήσω την υπέροχη θέα που σε περιμένει στο μπαλκόνι(;) του δευτέρου ορόφου αλλά και την ελλειπή κατάρτιση και κακή διάθεση των πωλητριών στο βιβλιοπωλείο και τα αναμνηστικά. Έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα μέχρι το καλύτερο(;) μουσείο της χώρας συγκριθεί με το αντίστοιχο κεντροευρωπαϊκό (και όσοι έχουν την χαρά να ταξιδέψουν σ' αυτές τις χώρες καταλαβαίνουν τι εννοώ). Ο γιγαντισμός, οι τεράστιες ψυχρές επιφάνειες και τα ψηφιακά video wall δεν αρκούν. Χρειάζεται κάτι άλλο που στο συγκεκριμένο μουσείο απουσιάζει. Τα προσχήματα και την τελική εντύπωση στην έξοδο σώζουν και πάλι τα  εκθέματα με την υπέροχη σιωπή τους και την πνευματικότητα των αιώνων σμιλεμένη πάνω τους με σκληρότητα και μυστικισμό.

ΧΑΡΗΣ ΚΑΝΑΚΗΣ  (Συνθέτης-Συγγραφέας)

"Λευτέρης Δημακόπουλος" (η εμβληματική ταινία του Περικλή Χούρσογλου)

Μεσολόγγι, παραμονή Πρωτοχρονιάς. Ο Παναγιώτης χτυπάει την πόρτα του φίλου του, Λευτέρη Δημακόπουλου. Έχουν να συναντηθούν πολύν καιρό. Μαζί, θυμούνται το παρελθόν, τα χρόνια που πέρασαν, χρόνια σπουδών, ερώτων και ελπίδων. Η ταινία "Λευτέρης Δημακόπουλος" καταγράφει μιαν ολόκληρη ιστορία απ' τη ζωή ενός "λαμπρού νέου" , τη ζωή του καθώς αλλάζει, πώς χάνει τη νιότη του, και τις αξίες του, για να συνειδητοποιήσει, παραμονή Πρωτοχρονιάς, ότι θυσίασε μια ζωή, για να έχει το δικαίωμα ν' αποκτήσει ακόμα μία... Ο σκηνοθέτης, στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, παρακολουθεί το οδοιπορικό του ήρωά του και την κούρσα προς την αμφίβολη επιτυχία μ' ένα λιτό ύφος, σχεδόν ντοκιμαντερίστικο, που του επιτρέπει, αν μη τι άλλο, να κρατήσει την απαραίτητη απόσταση από τα γεγονότα. Λες και δεν θέλει να τα σχολιάσει αλλά, να τα καταδείξει. Ο ήρωάς του είναι ένας σύγχρονος Έλληνας, ένας σύγχρονος πολίτης του δυτικού κόσμου, που προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία του. Από την μια, η φωτιά της αναζήτησης καίει τα πάντα στο πρώτο μέρος.Κι από την άλλη, στο δεύτερο, τον καταπίνει η μεθοδική, σχεδόν εθελουσία κάθοδος του Λευτέρη Δημακόπουλου προς το αδιέξοδο. Κάθοδος σκοτεινή, μελαγχολική, όπως η νοσταλγία της εφηβείας και της χαμένης αθωότητας.

• Έτος Παραγωγής:
  • 2002
• Διάρκεια:
  • 0 λεπτά
• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:
  • Περικλής Χούρσογλου
• ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
  • Νίκος Γεωργάκης Μαρία Σκουλά Νίκος Ορφανός Μανώλης Μαυροματάκης

"BABEL", ένα σαρωτικό πάντρεμα μελοδράματος και υπερρεαλισμού.

Αμερικανογαλλομεξικάνικο σπονδυλωτό δράμα, 2006, 130' Σκηνοθεσία.: Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου. Παίζουν: Μπραντ Πιτ, Κέιτ Μπλάνσετ, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Ρίνκο Κικούτσι. Υπόθεση: Ενας τυχαίος πυροβολισμός ενώνει με τραγικό τρόπο τις ζωές μιας Αμερικανίδας τουρίστριας που ταξιδεύει με τον άντρα της στην ενδοχώρα του Μαρόκου, ενός βοσκού και των δύο παιδιών του στη μαροκινή έρημο, μιας Μεξικάνας νταντάς στο Σαν Ντιέγκο στην Αμερική και μιας κωφάλαλης Γιαπωνέζας στο Τόκιο... Ο θάνατος και η ζωή, η αποξένωση και η επικοινωνία μέσα από ένα σαρωτικό πάντρεμα μελοδράματος και υπερρεαλισμού, σε ένα ψυχόδραμα παγκόσμιας απήχησης, που απογειώνεται χάρη στο ταλέντο τόσο του σκηνοθέτη Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου όσο και του μόνιμου σεναριογράφου του Γκιγιέρμο Αριάγκα. Δυνατές ερμηνείες από όλους τους πρωταγωνιστές, με τον Μπραντ Πιτ και την Κέιτ Μπλανσετ να κλέβουν την παράσταση σαν ζευγάρι αντιμέτωποι με τον θάνατο και ας έχουν οι ρόλοι τους μικρή διάρκεια στο σύνολο της ιστορίας. Η ταινία βραβεύτηκε με Οσκαρ Μουσικής για το έξοχο μινιμαλιστικό θέμα του Γκουστάβο Σανταολάγια.

Aπό κριτική αξιολόγηση του Ρόμπυ Εκσιέλ στο TV Έθνος (4 Αυγούστου 2012)

Δούκισσα της Πλακεντίας, ένας αστικός μύθος (1785-1854)

  Ζούσε συντροφιά με τη νεκρή κόρη της. Ερωτεύθηκε έναν ληστή που έζησε σε άλλη εποχή. Αφησε τη σφραγίδα της στην Αθήνα με τα κομψά της αρχιτεκτονήματα. Απέκτησε δικό της σταθμό στο Μετρό. Η Δούκισσα της Πλακεντίας αφήνει τον μύθο πίσω της και αποκαλύπτεται σε έκθεση- αφιέρωμα στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο
Ηταν η πλουσιότερη γυναίκα της Αθήνας - πιο ευκατάστατη και από τον βασιλιά Οθωνα. Ντυμένη στα λευκά, διαφέντευε αρχιτέκτονες και μαστόρους. Αγόραζε και πωλούσε οικόπεδα στην Αττική με ταλέντο που θα ζήλευε και ο καλύτερος μεσίτης. Δάνειζε χρήματα με τόκο. Υποστήριξε και εν συνεχεία μίσησε τον Καποδίστρια όσο λίγοι.

Η ζωή της υπήρξε πολυτάραχη και η φήμη της μεγάλη. Ο μύθος που την ακολουθεί δύο αιώνες αργότερα είναι ακόμη μεγαλύτερος. Ποια ήταν όμως στην πραγματικότητα η Σοφί ντε Μαρμπουά Λεμπράν, την οποία οι περισσότεροι γνωρίζουμε ως Δούκισσα της Πλακεντίας; Το αληθινό πρόσωπο της γυναίκας που γεννήθηκε στην Αμερική, παντρεύτηκε γάλλο δούκα, στρατηγό του Ναπολέοντα και κινούμενη από φιλελληνικά αισθήματα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα θα επιχειρήσει να αποκαλύψει η έκθεσηαφιέρωμα στη Δούκισσα της Πλακεντίας που εγκαινιάζεται στις 16 Δεκεμβρίου στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, το οποίο στεγάζεται εν μέρει στο μέγαρό της, τη Villa Ιlissia.
«Πρόκειται για μία γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα την οποία δεν κατανοούσαν οι άνθρωποι της εποχής της, με αποτέλεσμα γρήγορα η παρουσία της να λάβει διαστάσεις αστικού μύθου» εξηγεί στα «ΝΕΑ» η Ελένη Μάργαρη, επιμελήτρια της έκθεσης για τη ζωή της γυναίκας που ντύθηκε με αναρίθμητους θρύλους, έγινε λαϊκό ανάγνωσμα, ηρωίδα μυθιστορημάτων και ταινία.
 
Από Κυρία των Τιμών στην αυλή της αυτοκράτειρας Μαρί- Λουίζ (δεύτερης συζύγου του Ναπολέοντα) η Σοφί ντε Μαρμπουά επέλεξε να έρθει στην Αθήνα των μέσων του 19ου αι. με τα χαμόσπιτα και τους αδιέξοδους λαβυρινθώδεις δρόμους, αφού ήδη είχε μυηθεί στον φιλελληνισμό στα σαλόνια όπου σύχναζε με τον Βίκτορα Ουγκώ και τον Αλφόνσο ντε Λαμαρτίν και ήδη είχε προσφέρει 44.000 φράγκα υπέρ των Ελλήνων (αργότερα χρηματοδότησε την εκπαίδευση άπορων κορασίδων και την επανέκδοση των «Ελληνικών Χρονικών»). Κίνηση αλλόκοτη ίσως για τα μάτια των συγχρόνων της, όχι όμως και για την ίδια που ήδη είχε δημιουργήσει σκάνδαλα στο Παρίσι καθώς τσακωνόταν δημοσίως με τον σύζυγό της.

Από την Αθήνα η Δούκισσα- τίτλος που είχε απονεμηθεί στον πεθερό της από τον Ναπολέοντα - θα φύγει όταν θα διαφωνήσει με τον Καποδίστρια επειδή δεν θέσπιζε Σύνταγμα, τον οποίο κάποτε λάτρευε. Θα δικαιώσει δε μέσα από τα γραπτά της τους δολοφόνους του, μιλώντας «για πράξη δικαιοσύνης», όπως μαρτυρούν κείμενα και επιστολές που μαζί με έργα τέχνης, εφημερίδες εποχής, σχέδια και βιβλία συνθέτουν το βασικό υλικό της έκθεσης- περίπου 40 κομμάτια- καθώς «δεν μας έκανε τη χάρη η Δούκισσα να πει πολλά. Δεν άφησε ούτε διαθήκη, με αποτέλεσμα τα πράγματά της να έχουν διασκορπιστεί» λέει η Ελένη Μάργαρη.

Ο μύθος γύρω από το όνομά της θα αρχίσει να φουντώνει όταν επιστρέφοντας στην Αθήνα από το ταξίδι της στη Συρία στις αποσκευές της θα φέρει το ταριχευμένο σώμα της κόρης της, Ελίζας. Αποτραβηγμένη στο σπίτι της, στην οδό Πειραιώς, παρίστανε πως η κόρη της ζούσε και τα βράδια κατέβαινε στο υπόγειο για να συζητήσουν. Το τραγικό φινάλε θα γραφεί το 1847 όταν το σπίτι θα παραδοθεί στις φλόγες και μαζί η σορός της Ελίζας.

Η δραστήρια Δούκισσα άρχισε να παραξενεύει. Δεν σταματά όμως τις δραστηριότητες. Παραδίδει μαθήματα Γαλλικών. Χτίζει τη Villa Ιlissia, το Καστέλο της Ροδοδάφνης και τα κτίρια Μaisonette, Ρlaisance και Τourelle στην περιοχή της Πεντέλης. Η Ροδοδάφνη και η Τourelle έμειναν ημιτελείς, καθώς η Δούκισσα φοβόταν πως αν ολοκλήρωνε όλες τις οικοδομές θα πέθαινε...

Η εκκεντρική για τους Αθηναίους της εποχής προσωπικότητα της Δούκισσας εξακολουθούσε να προκαλεί δέος σε συνδυασμό με τις επιχειρηματικές δράσεις, την καταγωγή και τη μόρφωσή της. «Ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής μετέφερε με αγανάκτηση στα απομνημονεύματά του το ανεξήγητα φτωχό γεύμα που παρέθεσε σ΄ εκείνον και σε άλλους καλεσμένους της, μετά το οποίο φοβήθηκε μήπως “εξ ασιτίας φθάσωμεν νεκροί εις Αθήνας”» επισημαίνει ο επιμελητής του Μουσείου Στάθης Γκότσης, ο οποίος φρόντισε και το ημερολόγιο του Μουσείου που είναι αφιερωμένο στη Δούκισσα.

Ο μύθος της όμως έφθασε στο απόγειό του όταν η Δούκισσα βρέθηκε όμηρος του ληστή Μπίμπιση. Προτού προλάβει εκείνη να παραδώσει μέσω απεσταλμένου της τα υψηλά λύτρα, οι κάτοικοι της περιοχής έσπευσαν να τη σώσουν καθώς ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής αφού, εκτός των άλλων, είχε πληρώσει για να γίνει το πέτρινο τοξωτό γεφύρι στο ρέμα Χαλανδρίου. Γρήγορα όμως στη λαϊκή συνείδηση ο Μπίμπισης αντικαταστάθηκε από τον περισσότερο γνωστό Νταβέλη ενώ η λαϊκή φαντασία μετέτρεψε την ομηρεία σε παθιασμένο έρωτα. Η Σοφί ντε Μαρμπουά πέθανε το 1854 ενώ φήμες θέλουν να έπασχε από υδρωπικία.

"Βασικές αρχές διατροφής για αθλητές μικρών ηλικιακών ομάδων. Ένας πρακτικός οδηγός για προπονητές και γονείς". {της Ειρήνης Μάνθου, BSc (Hon), MSc (MedSci), PhD}

 Κείμενο δημοσιευμένο στο περιοδικό "mr-football" τεύχος Ιουνίου 2012

Οι ποδοσφαιριστές μικρών ηλικιών μπορούν να πετυχαίνουν τους στόχους απόδοσης, να αποφεύγουν τους τραυματισμούς και να προστατεύουν γενικά την υγεία τους με την υιοθέτηση σωστών διαιτητικών συνηθειών. Καταναλώνοντας ισορροπημένα γεύματα και σνακ με βάση πάντα το πρόγραμμά τους, είναι δυνατόν να υπερκαλύψουν τις  ανάγκες τους σε μακροθρεπτικά και μικροθρεπτικά συστατικά χωρίς να κάνουν χρήση βιταμινών και συμπληρωμάτων. Έτσι κρίνεται αναγκαίο, να επιλέγουν με τη βοήθεια των γονιών τους και των ειδικών πολύ προσεχτικά την τροφή τους, ώστε να υποστηρίζουν την αυξημένη φυσική τους δραστηριότητα που φτάνει ή και ξεπερνά τις 2 ώρες ημερησίως.

Η διατροφή ενός μικρού αθλητή εξάρταται από πολλούς παράγοντες οι πιο κύριοι από τους οποίους είναι η σωματική του ανάπτυξη, διάπλαση και σύσταση, η ενεργειακή του δαπάνη κατά την προπόνηση αναλόγως του προπονητικού κύκλου στον οποίο βρίσκεται αλλά και η γενική του δραστηριότητα. Ένα σύνηθες πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά που ασχολούνται με τον αθλητισμό είναι ο περιορισμένος χρόνος που διαθέτουν για να τραφούν και να ξεκουραστούν. Έτσι πολλά από αυτά καταλήγουν είτε να τρώνε λιγότερο από το κανονικό και να είναι ελλιποβαρή, είτε να τρώνε άστατα τροφές με «άδειες» θερμίδες με αποτέλεσμα να αυξάνουν το σωματικό τους βάρους. Παρόλα αυτά, ο σωστός προγραμματισμός και η τήρηση βασικών κανόνων της αθλητικής διατροφής μπορούν να λύσουν τα χέρια σε γονείς και προπονητές παιδιών που προπονούνται στις ακαδημίες ποδοσφαίρου.

Μικρά και συχνά γεύματα

Το σημαντικότερο στοιχείο στη δίαιτα των μικρών αθλητών είναι η επαρκής θερμιδική πρόσληψη με στόχο να καλύπτονται οι ημερήσιες ενεργειακές τους ανάγκες. Για να επιτευχθεί αυτό, οι μικροί ποδοσφαιριστές είναι απαραίτητο να λαμβάνουν 3 μεγαλύτερα γεύματα (πρωινό, μεσημεριανό, βραδυνό) και 2-5 μικρότερα γεύματα (snacks) μέσα στην ημέρα. Αυτό εξασφαλίζει καλύτερη απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών, υψηλά επίπεδα ενέργειας κατά τη διάρκεια της ημέρας αλλά και την επαρκή πρόσληψη θερμίδων στον πιεσμένο χρόνο των μικρών αθλητών. Για παράδειγμα, καλό θα ήταν να μη φεύγουν τα παιδιά από το σπίτι χωρίς να φάνε ένα καλό πρωινό και να παίρνουν πάντα μαζί τους κάποια μικρογεύματα που μπορούν να καταναλώσουν στο σχολείο. Ιδιαίτερα αυτά τα γεύματα είναι σημαντικά εάν μετά το σχολείο ακολουθεί προπόνηση. Γενικότερα δε θα πρέπει να παραλείπονται γεύματα, αλλά τα μικρά και συχνά γεύματα να ενσωματώνονται στην καθημερινότητα και να γίνονται τρόπος ζωής.

Ποιότητα γευμάτων

Οι γονείς συχνά αναρωτιούνται ποιές τροφές έχουν μεγαλύτερη σημασία στην διατροφή των παιδιών που ασκούνται. Η απάντηση βρίσκεται στην πυραμίδα της διατροφής και στην επιλογή μιας δίαιτα με ποικιλία τροφίμων έτσι ώστε τα παιδιά να λαμβάνουν διαφορετικούς συνδυασμούς θρεπτικών συστατικών. Φυσικά, θα πρέπει να αποφεύγονται τα έτοιμα φαγητά, snacks και ποτά τα οποία περιέχουν πολλή ζάχαρη, κορεσμένα και trans λιπαρά και συντηρητικά. Όσον αφορά τα μακροθρεπτικά συστατικά οι μικροί ποδοσφαιριστές καλό είναι να προσλαμβάνουν από τη δίαιτά τους το λιγότερο 55% υδατάνθρακες (π.χ. ψωμί, δημητριακά, ζυμαρικά, πατάτες, ρύζι, φρούτα, λαχανικά), το ανώτερο 30% λίπος (π.χ. λιπαρά ψάρια, ελαιόλαδο, γαλακτοκομικά) και γύρω στο 15% πρωτεϊνη (π.χ. κρέας, πουλερικά, αυγό, γαλακτοκομικά). Οι υδατάνθρακες αποτελούν την πιο άμεση πηγή ενέργειας κατά την άσκηση, αλλά αυτό το γεγονός τους κάνει να «ξοδεύονται» γρήγορα και να χρήζουν αναπλήρωσης. Το λίπος διασπάται για να δώσει ενέργεια στην παρατεταμένη προσπάθεια, ενώ οι πρωτεϊνες είναι και αυτές σημαντικές καθώς αποτελούν τα δομικά συστατικά των μυών. Ανάμεσα στα κυριότερα μικροθρεπτικά συστατικά για τους μικρούς αθλητές είναι το ασβέστιο, ο σίδηρος, οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β, η βιταμίνη D, το μαγνήσιο, ο ψευδάργυρος και το χρώμιο. Αν κρίνεται απαραίτητο να μειώσουν τα παιδιά το σωματικό τους βάρος η καλύτερη τακτική είναι να μειωθεί η ποσότητα λίπους και ζάχαρης που προσλαμβάνουν κυρίως από φαγητά που δεν έχουν πολλά θρεπτικά συστατικά (π.χ. γλυκά, τηγανητά, γαριδάκια, αναψυκτικά).

Γεύματα αγώνα/ προπόνησης

Τις ημέρες του αγώνα ή της προπόνησης η επαρκής θερμιδική πρόσληψη και ο κατάλληλος προγραμματισμός θα βοηθήσουν τα παιδιά να ανταπεξέλθουν  ενεργειακά στις αυξημένες απαιτήσεις της παρατεταμένης άσκησης (90 min +). Γενικώς, στα γεύματα πριν την άσκηση προτιμώνται οι υδατάνθρακες καθώς όσο περισσότερους αποθηκεύουμε, τόσο περισσότερους μπορούμε να καταναλώσουμε κατά την άσκηση που σημαίνει μεγαλύτερη παροχή ενέργειας. Έτσι, δύο με τρεις ώρες πριν την άσκηση μπορεί να καταναλωθεί ένα μεγαλύτερο γεύμα και μισή ώρα πριν την άσκηση ένα μικρό snack. Το γεύμα πριν τον αγώνα θα πρέπει να έχει σαν βάση τους υδατάνθρακες κατά κύριο λόγο και την πρωτεϊνη σε λιγότερο ποσοστό. Τα λίπη και οι φυτικές ίνες επειδή αργούν να περάσουν από τον πεπτικό σωλήνα καλό θα ήταν να αποφεύγονται σε αυτή τη φάση. Γενικώς, από αυτή τη μικρή ηλικία θα πρέπει οι αθλητές να πειραματίζονται ανά περιόδους με αυτά τα γεύματα κυρίως γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ανοχή και διαφορετικό χρόνο πέψης. Επίσης, άλλοι αντιδρούν καλύτερα σε γεύματα υψηλού γλυκαιμικού δείκτη και άλλοι σε γεύματα χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη. Ακόμα πιο σημαντικό γεύμα θεωρείται από τη βιβλιογραφία το γεύμα μετά την άσκηση και αυτό λόγω της ύπαρξης του «παράθυρου αναπλήρωσης» όπως συχνά αναφέρεται. Το παράθυρο αναπλήρωσης είναι το χρονικό διάστημα αμέσως μετά την άσκηση όπου λόγω του αυξημένου μεταβολισμού τα θρεπτικά συστατικά απορροφόνται πιο γρήγορα από τον οργανισμό. Έτσι ένα γεύμα συνδυασμού υδατανθράκων- πρωτεινών βοηθά στην αναπλήρωση και αποθήκευση των θρεπτικών συστατικών που χάθηκαν κατά την άσκηση και βοηθά στην ανάκτηση δυνάμεων για την επόμενη περίοδο άσκησης.

Επαρκής ενυδάτωση

Η σωστή ενυδάτωση είναι ένα επίσης πολύ σημαντικό κομμάτι της αθλητικής διατροφής καθώς η ανεπάρκειά της ωθεί τον ασκούμενο σε αφυδάτωση και θερμική εξάντληση ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες. Κατά τη διάρκεια της ημέρας τα παιδιά θα πρέπει να καταναλώνουν άφθονα υγρά (περίπου 8-10 ποτήρια), πίνοντας περίπου μισό με ένα ποτήρι πέραν της κάλυψης του αισθήματος δίψας. Οι κυριότερες φάσεις ενυδάτωσης είναι πριν, κατά τη διάρκεια της άσκησης και μετά την άσκηση. Οι ειδικοί προτείνουν να καταναλώνονται 100-200 ml, 10-15 λεπτά πριν την άσκηση και κάθε 15-20 λεπτά κατά την άσκηση. Είναι σημαντικό μετά το πέρας της άσκησης να καταναλώνονται άφθονα υγρά μέχρι τη διούρηση για να αναπληρώνονται οι απώλειες από τον ιδρώτα. Όταν ένα αγώνισμα διαρκεί λίγο δεν είναι απαραίτητο να καταναλώνονται υγρά κατά τη διάρκεια του. Πολύ συχνά τα παιδιά αγνοούν το συναίσθημα της δίψας γι αυτό καλό είναι να υπάρχει η σχετική παρότρυνση από τους γονείς και προπονητές. Το σκέτο νεράκι είναι αρκετό για να καλύψει τις ανάγκες των παιδιών σε υγρά. Παρόλα αυτά στο εμπόριο κυκλοφορούν και πολλά αθλητικά ποτά τα οποία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τους αθλητές που ιδρώνουν πολύ και χάνουν ηλεκτρολύτες.

Ενδεικτικό πλάνο διατροφής για αθλητές ποδοσφαίρου μικρών ηλικιακών ομάδων.

Ώρα	Γεύμα	Μενού
7:00	Πρωινό	1 ποτήρι γάλα ½ ποτήρι δημητριακά 1 κ.σ. σταφίδες 1 μερίδα φρούτου
10:00	Ενδιάμεσα	1 μάφιν με ξηρούς καρπούς 1 μερίδα φρούτου
12:00	Ενδιάμεσα	1 τοστ (γαλοπούλα-τυρί) 1 χυμός
14:00	Μεσημεριανό	1 πιάτο μακαρόνια 5-6 κ.σ. σάλτσα ντομάτας 3-4 κ.σ. τυρί 1 μπολ σαλάτα με 2-3 κ.σ. λάδι
16:30	Προ προπόνησης/ αγώνα	1 μπανάνα
18:30	Μετά την προπό-νηση/ αγώνα	1 κεσεδάκι γιαούρτι 5-6 μπισκότα τύπου πτί-μπερ
20:30	Βραδυνό	1 φιλέτο κοτόπουλο ή κόκκινο κρέας ψητό 1 μέτρια πατάτα πουρέ με 1 κ.γ. βούτυρο 1 μπολ σαλάτα με 2-3 κ.σ. λάδι 1 κομμάτι τυρί 1 φέτα ψωμί

          (κ.σ.: κουταλιές σούπας, κ.γ.: κουταλιές γλυκού)