«Λογαριασμό παρακαλώ…»

«Πολιτική πράξη δεν είναι μόνο οι μπαρούφες της ξύλινης γλώσσας των κομμάτων, αλλά και η αντίσταση και η διαχείρισή της στην καθημερινότητα».

   Σε μαγαζί της πόλης, κάθομαι με την οικογένεια και αφού τελειώσουμε ζητάω λογαριασμό. Το γκαρσόνι τον φέρνει, όπου διαπιστώνω ότι έχει χρεώσει 3 ευρώ παραπάνω. Τον ρωτάω «τι έχεις χρεώσει εδώ». Μου απαντάει «κουβέρ»(!). Λέω από μέσα μου «ώπα… καλώς τον». Του αναφέρω ήρεμα πως το «κουβέρ» έχει καταργηθεί δια νόμου εδώ και σχεδόν μια δεκαετία. Με έκδηλη αγωνία μου λέει «για το ψωμί» χαμογελώντας αμυδρά του λέω, «σου είπα όταν παράγγειλα δεν θέλω ψωμί, δεν έφερες ψωμί». Οπότε μου πετάει και την 3η ατάκα… «Εεε…για τις καρέκλες!!!».  Μέχρι εδώ! Την συνέχεια δεν την περιγράφω…

   Απλώς πρέπει κάποτε να καταλάβουμε όλοι μας πως πρέπει να αντιστεκόμαστε στην ασχήμια όπου κι αν την συναντάμε. Πολιτική πράξη δεν είναι μόνο οι μπαρούφες της ξύλινης γλώσσας των κομμάτων, αλλά και η αντίσταση και η διαχείρισή της στην καθημερινότητα, απέναντι σε οποιονδήποτε παίζει με την στοιχειώδη νοημοσύνη και τους κανόνες καλής συμπεριφοράς. Δεν πρόκειται φυσικά για τα 3 ευρώ! Απλώς, αυτός που προσπαθεί να σου πάρει με αυτό τον τρόπο 3 ευρώ, είναι έτοιμος να κάνει και χειρότερα αν του δοθεί η ευκαιρία.

 (23-5-15)

  Χ.Κ.

"Ο οξύρρυνχος της δημοσιότητας" (του Χάρη Κανάκη)

Ο μεγάλος πιανίστας Vladimir Horowitz χλευάζοντας τους δημοσιογράφους.

Σκέψεις με αφορμή την τρίτη πρόταση για συνέντευξη που απορρίπτει ο καλός φίλος ποιητής Νίκος Ανδρεάδης τα τελευταία χρόνια.

«Τίποτε δε λέει περισσότερα για τον δημιουργό  από το ίδιο το έργο του».
 (Ακίρα Κουροσάβα, 1910–1998)
  
   Πάνω σε αυτή τη φράση του Ακίρα Κουροσάβα βασίζεται η άρνηση ορισμένων καλλιτεχνών να μιλούν πολύ και αδιακρίτως, παραχωρώντας συνεντεύξεις και προβάλλοντας μια εξειδικευμένη και εγωιστική εικόνα που τις περισσότερες φορές καταλήγει να ακροβατεί στα όρια της ημιμάθειας και της μετριότητας που τροφοδοτούν έναν αμείλικτο τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό χρόνο, αναζητώντας την πνευματικότητα εκεί που δεν υπάρχει  παρά μόνο το αδιάφορο και η κοινοτοπία.
   Δεν είναι άραγε πραγματικότητα πως ελάχιστες φορές σε συνεντεύξεις ή παρουσιάσεις, ακούει κανείς κάτι πραγματικά ενδιαφέρον; Με την πρόφαση της γνωριμίας του έργου του καλλιτέχνη με το ευρύ κοινό, τις περισσότερες φορές όλα καταλήγουν σε ένα ακόμη μηντιακό φιάσκο, με τον παρουσιαστή σπάνια να μπορεί να κρατήσει σε κάποιο ενδιαφέρον τη συζήτηση και τις ερωτήσεις να προβάλλουν πιο πολύ την ευρυμάθεια αυτού που ρωτάει παρά την άποψη εκείνου που απαντάει.
   Μπορεί οι περισσότεροι να διαφωνούν μαζί μου πρέπει όμως να ξαναθυμηθούμε τις λιγοστές σοφές συνεντεύξεις δημιουργών αλλά και ανθρώπων του πνεύματος όπως ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς, ο σκηνοθέτης Αντρέι Ταρκόφσκι ή ο πιο πρόσφατος μουσικός της ροκ σκηνής Morrissey αλλά και πολλοί άλλοι, που το επέλεξαν στην ακμή της πορείας τους επιλέγοντας το χώρο το χρόνο αλλά και τον τρόπο που θα το κάνουν, υπηρετώντας ίσως το παλιό εκείνο θέσφατο που λέει, "να σε γνωρίζουν αυτοί που πρέπει και όχι όλοι".
  Όπως δεν μπορώ να ξεχάσω ούτε τα μοναχικά λόγια του Πεσσόα στην αρχή του "βιβλίου της Ανησυχίας", ούτε την πολύχρονη δημιουργική σιωπή του Αμερικάνου συγγραφέα J. D. Salinger. Ενώ με τίποτα δεν μπορώ να αγνοήσω την ευγλωττία των στίχων των "καταραμένων" ποιητών όπως ο Μποντλέρ, ο Χριστιανόπουλος, η Αγγελάκη-Ρουκ και τόσων άλλων που επιλέγοντας αυστηρά πότε και σε ποιόν θα μιλήσουν, στάθηκαν στο ημίφως του περιθωρίου δημιουργώντας και κάνοντας πνεύμα την ύλη, ενεργοποιώντας την σιωπή σε μια κοινότητα υπερπροβολής, δημοσίων σχέσεων  και δημιουργικής εξυπνάδας. Γνήσια τέκνα δηλαδή ενός αυτοτροφοδοτούμενου "Εγώ" που σαν άλλος οξύρρυγχος πορεύται κυοφορώντας το τέλος του.

Χάρης Κανάκης
5 Απριλίου 2015

"Χάρισε σε κάθε άνθρωπο το αυτί σου, αλλά σε λίγους τη φωνή σου".
("Άμλετ" Ουίλιαμ Σαίξπηρ)

"Η Κληρονομιά της Γιαννούλας" (του Χάρη Κανάκη)

   Τούτες τις μέρες της Μεγαλοβδομάδας νοσταλγώ εκείνα τα ιερά χρόνια της παιδικής μας αθωότητας που πλημμύριζε από αγνά αισθήματα, μυρωδιές και εικόνες. Πολλές φορές φέρνω στο νου μου τις μέρες του Πάσχα στο ταπεινό σπιτάκι του Άη Γιώργη στην Κόρινθο. Εκεί κοντά και τα σπίτια των μπαρμπάδων, γύρω από την μικρή εκκλησία, που έτρεχα με λαχτάρα να βρω τα αγαπημένα μου ξαδέρφια, να χαθούμε μέσα στα ξέφραγα αμπέλια, να ανεβούμε στις αιωνόβιες ελιές και να φάμε κρυφά, καρότα απ' τους κήπους και τα μποστάνια. Εκείνους  τους μεγάλους κήπους και τα αμπέλια, στην ακμή της Άνοιξης, που πλημμύριζαν από τα χρώματα των δέντρων και το ζωηρό άρωμα των λουλουδιών μέσα στις ασπρισμένες γλάστρες και στους ντενεκέδες.
   Εκεί κάπου και η μεγαλύτερη από τις θειές. Η θεία η Γιαννούλα με τα μακριά άσπρα μαλλιά πάντα δεμένα σε κότσο και τα ρούχα της έμπειρης αγρότισσας που θα' λεγες πως είχαν γίνει ένα με το δέρμα της. Παλιά καλή νοικοκυρά που δέσποζε με το γερακίσιο βλέμμα τα πάντα γύρω της αλλά και τα ροζιασμένα χέρια που τα θυμάμαι τραχιά να μου χαϊδεύουν το πρόσωπο καθώς με φίλευε γλυκό του κουταλιού και κουλούρια.
   Μέσα στο πέρασμα των χρόνων, γονατισμένος από την πάλη με τη καθημερινότητα, δεν γνωρίζεις το πόσο σημαντικά ήταν εκείνα τα χρόνια. Πως όλες οι θειάδες με τα καλοσυνάτα μάτια έκλειναν πίσω από τα λίγα τους λόγια, όλη εκείνη την πολύτιμη κληρονομιά της αγάπης που έμελλε να σε συντροφεύει πάντα, να σε σμιλεύει και να σε συγκινεί.
   Θυμάσαι ένα ένα τα πρόσωπα που συντρόφεψαν τις παιδικές μνήμες, κοινός τόπος για όλους μας, τώρα που έχουν περάσει τα χρόνια, όπως θυμάσαι και τα ονόματά τους σαν φυλακτό καμωμένο από αγάπη. Ελένη, Βάσω, Ασημίνα, Χρυσάνθη, Γιαννούλα, Μαργαρίτα, Βαγγελία, Αθανασία, Μαρκέλλα, Ερατώ...
  

Ελευθερία Ισότητα Αλληλεγγύη, για όλους ανεξαιρέτως. Όχι στη σύγχρονη βαρβαρότητα.

 Με αφορμή την πρόσφατη απόδραση της Βίκυς Σταμάτη που είδε το φως της δημοσιότητας και ήταν για μερικούς άλλο ένα "βότσαλο στη λίμνη", θα ήθελα να θυμίσω σε όλους μας τις βασικές αρχές ανθρωπισμού που στη μεγάλη ένδοξη πορεία μας προς το "Ιδανικό Εγώ" ξεχνάμε...
    Ας βρούμε κάτι άλλο να αστειευτούμε, να διασκεδάσουμε την καθημερινότητά μας και να βγάλουμε χολή και κακία. Προτείνω μια εκπαιδευτική βόλτα ένα Κυριακάτικο ηλιόλουστο πρωινό, σε ένα Δημόσιο Ψυχιατρικό Ίδρυμα, για να μας κοπεί το γέλιο και η διάθεση για αστεϊσμούς. Για τους θεατρόφιλους υπάρχει και το έργο "Το Νησί των Σκλάβων" του Μαριβώ, το ανάλαφρο και ταυτόχρονα σκοτεινό έργο του κλασικού Γάλλου συγγραφέα, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1725 και σήμερα μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ και το οποίο εκτός των άλλων πραγματεύεται το "απαράδεκτον της εκδικητικότητας".

   Αλληλεγγύη και συμπόνια, ανεξαιρέτως, σε οποιονδήποτε αδίκως ή δικαίως χάνει τα τελευταία απομεινάρια της αξιοπρέπειάς του, αλλά και σε όποιον αποφασίζει να το "σκάσει" από οποιαδήποτε κάγκελα υπάρχουν γύρω του.
   Στη σύγχρονη νεοφιλελεύθερη ζούγκλα που φτιάξαμε, εκείνες οι αρχές του Γαλλικού Διαφωτισμού που ενέπνευσαν τις μεγαλύτερες επαναστάσεις, είναι σήμερα πιο επίκαιρες από ποτέ. Η επανάσταση του ανθρωπισμού της λογικής και του αυτονόητου παντού και πάντα, στο σπίτι, στη δουλειά, στις ανθρώπινες σχέσεις. Ενάντια στην ελαφρότητα και την αδιαφορία, τον σύγχρονο κανιβαλισμό και την κακογουστιά της τηλεοπτική αισθητικής ενός ανελέητου πλασματικού και ψεύτικου τρόπου ζωής που μας μετάλλαξε και μας παραμόρφωσε.

       Χ.Κ.

MOMIX, Dreamcatcher, στα όρια της ψευδαίσθησης και του ακατόρθωτου. (27 Μαρτίου 2015)

Να λοιπόν κάτι που δύσκολα περιγράφεις! ΜOMIX, ένα υπερθέαμα που θυμάσαι για χρόνια. Η αίθουσα "Τριάντη" στο Μέγαρο κατάμεστη. Η υποβλητική μουσική σε βοηθάει στο μαγεμένο ταξίδι που αρχίζει. Η κίνηση του ανθρώπινου σώματος ακροβατεί στα όρια της ψευδαίσθησης και του ακατόρθωτου. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αφεθείς στην εντύπωση που σου δίνεται παρά να προσπαθήσεις να ερμηνεύσεις τί είναι αυτό που βλέπεις και πως ερμηνεύεται. Να επιτρέψεις σ' αυτούς τους εξαιρετικούς καλλιτέχνες να σε ξεγελάσουν να σε συνεπάρουν και να σε οδηγήσουν εκεί που θέλουν αβίαστα και κλιμακώνοντας ένα πρόγραμμα που όμοιό του δεν υπάρχει.

 Ευαισθησία χιούμορ, εφευρετικότητα και δεξιοτεχνία, έμπνευση, γνώση και φαντασία, συνθέτουν το DNA των περίφημων ΜΟΜΙΧ, της κορυφαίας και διασημότερη ομάδας ακροβατικού χορού στον κόσμο! Οι «θαυματοποιοί χορευτές» του φημισμένου χορογράφου Moses Pendleton, που οριοθέτησαν μοναδικά ένα ανατρεπτικό και διαδραστικό περιβάλλον όπου ο χορός συναντά το τσίρκο , τα ακροβατικά, την παντομίμα, το θέατρο σκιών, τον αθλητισμό και την υποκριτική. Κυρίες και κύριοι, χαλαρώστε και ζήστε το όνειρο!

Η Φιλανδική εκπαίδευση…ενα σχολείο αλλιώτικο από τα άλλα. (Tου Γιώργου Δελαστίκ)

Δεκαετίες ολόκληρες αιωρείται στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινή γνώμη η ακαθόριστη άποψη ότι στη Σκανδιναβία η εκπαίδευση είναι πολύ καλή. Όταν όμως άρχισαν να δημοσιοποιούνται ευρύτερα τα αποτελέσματα του προγράμματος PISA (Programme for International Student Assessment – Πρόγραμμα Διεθνούς Aξιολόγησης των Σπουδαστών) κατά τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, το όνομα της Φινλανδίας βρέθηκε στα χείλη αλλά και τις γραφίδες πολλών… Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών». Πόσο μάλλον που οι ανά τριετία έρευνες του προγράμματος PISA διενεργούνται από τον OOΣA σε σαράντα ανεπτυγμένες χώρες, σε 15χρονους μαθητές και με πολύ μεγάλα δείγματα (π.χ. στη Φινλανδία εξετάστηκαν 6.235 μαθητές από 197 σχολεία), οπότε είναι κανείς βέβαιος ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα αποτελέσματα κάποιας τρέχουσας δημοσκόπησης, αλλά με σοβαρή επιστημονική έρευνα.
Tάξεις – Kοινωνικές κυψέλες H Φινλανδία έχει εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, όπως και η Eλλάδα. Oι αρχές όμως που διαπερνούν τη φινλανδική εκπαιδευτική αντίληψη διαφέρουν ριζικά. Bασίζονται στις παιδαγωγικές αρχές του Γάλλου Σελεστίν Φρενέ – να μαθαίνουν τα παιδιά κάνοντας πράγματα μέσα σε πλαίσιο κοινότητας. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται στο ότι από την πρώτη κιόλας τάξη του Δημοτικού οι μικροί μαθητές συμμετέχουν σε πληθώρα δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής. Xρησιμοποιούν ελάχιστα βιβλία, δεν ενθαρρύνεται καθόλου η παθητική απομνημόνευση, δεν απαιτείται από τα παιδιά να είναι καρφωμένα στο θρανίο. Mπορούν να περιφέρονται στην τάξη, να ζητούν πληροφορίες από τον δάσκαλο, να συνεργάζονται με τους συμμαθητές τους. Yπό την καθοδήγηση του δασκάλου τα παιδιά αποφασίζουν τι θα κάνουν κάθε εβδομάδα και υλοποιούν μόνα τους, με τους δικούς τους ρυθμούς, τα καθήκοντα που αυτά αποφάσισαν. Δεν κάνουν απλώς πάμπολλες εκδρομές εκτός σχολείου σε χώρους διαφόρων δραστηριοτήτων αλλά και εναλλάσσονται σε ομάδες που συμμετέχουν σε όλες ανεξαιρέτως τις δουλειές που σχετίζονται με το σχολείο: βοηθούν στην κουζίνα, τακτοποιούν βιβλία στη βιβλιοθήκη, φροντίζουν τα λουλούδια και τα φυτά που υπάρχουν στη σχολική αυλή, συμμετέχουν στον διαχωρισμό για ανακύκλωση των απορριμμάτων του σχολείου… Mάλιστα στις δραστηριότητες αυτές τα παιδιά δεν καθοδηγούνται από τους δασκάλους τους, αλλά από το μη εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου: μαγείρους, κηπουρούς, καθαρίστριες, γραμματέα… Eτσι τα παιδιά αναπτύσσουν αισθήματα σεβασμού προς τη δουλειά όχι μόνο των δασκάλων τους, αλλά και όλων των εργαζομένων. «H ευθύνη για την εκπαίδευση των παιδιών μοιράζεται εξίσου σε όλους και αποφεύγονται μη αναγκαίες ιεραρχικές δομές μεταξύ του προσωπικού», σημειώνει χαρακτηριστικά φυλλάδιο του φινλανδικού υπουργείου Eξωτερικών που αναφέρεται στο θέμα, παρουσιάζοντας τη νοοτροπία που διαπερνά αυτή την πολιτική. Στην υπηρεσία όλων.
Tα φινλανδικά σχολεία βρίσκονται εξαρχής στην υπηρεσία των πολιτών. Mορφώνουν τα παιδιά, αλλά διευκολύνουν και τους γονείς. Eίναι φυσικά δημόσια σχεδόν στην ολότητά τους. Xρηματοδοτούνται από τους δήμους ή το κράτος. Eίναι ολοήμερα, εφοδιασμένα με παιδότοπους, παιδικές χαρές και φυσικά το αναγκαίο προσωπικό για την επίβλεψη των παιδιών μέχρι να γυρίσουν οι γονείς από την εργασία τους και να τα πάρουν σπίτι. Όλα ανεξαιρέτως τα σχολεία (συμπεριλαμβανομένου του αντίστοιχου Λυκείου) της Φινλανδίας παρέχουν δωρεάν ζεστό φαγητό το μεσημέρι στους μαθητές. Δωρεάν είναι και όλα τα βασικά υλικά για την εκπαίδευση (βιβλία, τετράδια, μολύβια κ.λπ.), ενώ δωρεάν γίνεται και η μεταφορά στο σχολείο όλων των παιδιών που ζουν μακριά ή παρουσιάζουν κινητικά προβλήματα. Tα φινλανδικά σχολεία είναι επίσης ανοιχτά στην τοπική κοινωνία.
Oι γονείς είναι ευπρόσδεκτοι στις σχολικές δραστηριότητες που μπορούν να βοηθήσουν με τις γνώσεις ή την τέχνη τους – ένας πατέρας δημοσιογράφος π.χ. μπορεί να πάει στο εργαστήριο που τα παιδιά φτιάχνουν ανά ομάδα το δικό τους περιοδικό και να τους πει πώς να το κάνουν καλύτερο ή μία μητέρα που γνωρίζει ραπτική, πλέξιμο ή κέντημα είναι καλοδεχούμενη στην αντίστοιχη ομάδα για να δείξει στα παιδιά πώς να ράβουν, να πλέκουν ή να κεντούν. Oι τοπικές αρχές είναι επίσης υποχρεωμένες να παράσχουν τη βασική εκπαίδευση ακόμη και στα παιδιά που λόγω βαριάς ασθένειας ή αναπηρίας δεν μπορούν να πάνε στα κανονικά γενικά σχολεία, ακόμη και αν χρειάζεται να τους στείλουν δάσκαλο στο σπίτι. Δρόμοι διαρκώς ανοιχτοί Mετά την εννιάχρονη υποχρεωτική βασική εκπαίδευση, περίπου οι μισοί μαθητές κατευθύνονται στο Λύκειο και άλλοι τόσοι στα επαγγελματικά σχολεία. Mόλις το 6% των Φινλανδών μαθητών σταματάει την εκπαίδευσή του με την ολοκλήρωση της φοίτησης στο εννιάχρονο σχολείο γενικής παιδείας. Oύτε και τρέχουν όμως όλοι στο Γενικό Λύκειο, όπως εδώ. Mόνο οι μισοί. Στη βασική και μέση εκπαίδευση οι Φινλανδοί δίνουν εξαιρετική έμφαση στις γλώσσες, με την πρώτη ξένη γλώσσα να διδάσκεται υποχρεωτικά από την τρίτη Δημοτικού και τη δεύτερη από την πρώτη Γυμνασίου το αργότερο. Mέχρι να τελειώσουν το Λύκειο, όσοι μαθητές θέλουν μπορούν να έχουν μάθει έως και έξι(!) γλώσσες. Oσο για τα παιδιά μεταναστών, αρκεί να μπορούν να σχηματίσουν μια μικρή, ολιγομελή ομάδα και ο δήμος, με δικά του φυσικά έξοδα, είναι υποχρεωμένος να παρέχει εκπαίδευση και στη γλώσσα τους δύο φορές την εβδομάδα. Στο Eλσίνκι π.χ. όπου υπάρχουν 2.600 παιδιά μεταναστών, τέτοια μαθήματα γίνονται σε περίπου 40 γλώσσες. Aκόμη μεγαλύτερη προσοχή δίνουν οι Φινλανδοί σε θέματα θρησκείας. Aρκεί να υπάρξουν τρία και μόνο παιδιά σε μία τάξη από κάποια θρησκεία για να διδάσκονται το μάθημα των Θρησκευτικών στη θρησκεία τους και αποκλειστικά σε αυτήν. Θρησκευτικά δεν διδάσκονται επίσης καθόλου στα παιδιά που οι γονείς τους δεν το επιθυμούν. Tα παιδιά αυτά διδάσκονται Hθική και Διαπροσωπικές Σχέσεις όλα τα χρόνια της βασικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. «Εκτόπισαν» την ιδιωτική εκπαίδευση H τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίζεται σε Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία. Kαθώς ο αριθμός των υποψηφίων υπερβαίνει τις θέσεις σε αυτά, το κάθε AEI επιλέγει τους φοιτητές που θα δεχθεί είτε μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου είτε με συνδυασμό βαθμών Λυκείου και επιμέρους εισαγωγικών εξετάσεων για το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο ή Πολυτεχνείο
. H εθνική στρατηγική της Φινλανδίας πάντως συνίσταται στο να προσφέρει τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης στα δύο τρίτα της κάθε ηλικιακής ομάδας. Tα AEI παραμένουν ανοιχτά και για παιδιά που έχουν στραφεί στα επαγγελματικά Λύκεια, μέσα από κάποιες διαδικασίες. Tο τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, όπως με εμφανή υπερηφάνεια τονίζει το φινλανδικό υπουργείο Eξωτερικών, ότι «χάρη στην υψηλή ποιότητα του σχολικού συστήματος γενικής παιδείας του δημόσιου τομέα, η Φινλανδία δεν έχει εμπορική αγορά στη βασική εκπαίδευση, ενώ και στα άλλα επίπεδα και στους άλλους τομείς η εμπορική παροχή εκπαίδευσης είναι σχετικά μικρή συγκρινόμενη με πολλές άλλες δυτικές χώρες». Προφανώς καθόλου δεν αρέσουν στον OOΣA, προπύργιο του νεοφιλελεύθερου δογματισμού, ούτε τα συμπεράσματα των Φινλανδών ούτε τα επιτεύγματα της δημόσιας εκπαίδευσης της Φινλανδίας, την υπεροχή των οποίων αναγκάζεται να πιστοποιεί ο ίδιος ο OOΣA!
Tου Γιώργου Δελαστίκ

«Σοφότερο με έκανε ο φόβος».

(Εντυπώσεις από μια γνωριμία με την ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ)

   Μια σύντομη γνωριμία με την ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ ήταν αφορμή να γίνει αναπάντεχα σημαντική η βραδιά της 25^ης Φεβρουαρίου 2015. Η φωνή του ηθοποιού Κωνσταντίνου Τζούμα ράγισε στο βάρος των στίχων της και οι μουσικοί αυτοσχεδιασμοί του Θάνου Ανεστόπουλου (από τα «Διάφανα κρίνα») μας βοήθησε στο μικρό εσωτερικό ταξίδι μας.

    Το Π.Π.Ι.Ε.Δ. γεμάτο κόσμο και η παρουσία νέων ανθρώπων σε ηλικία με γέμισε χαρά και αισιοδοξία. Το κοινό εκπαιδευμένο, παρακολούθησε την ροή της παρουσίασης με υποδειγματική προσήλωση και ενδιαφέρον χωρίς το γνωστό σούσουρο των δημοσίων σχέσεων της γαλαρίας που εδώ εκδηλώθηκε μόνο σαν ψίθυρος και για πολύ λίγο.

   Η επιμέλεια της παρουσίασης από τον Θέμη Ροδαμίτη και η βραδιά με τίτλο «ΔΙΑΔΡΟΜΕς» οργανωμένη από τον τομέα Πολιτισμού του Δήμου Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας, άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις επιβάλλοντας  ίσως αναγκαία την μόνιμη παρουσία επαγγελματία ηχολήπτη στις εκδηλώσεις του Δήμου.

   Καθώς απομακρυνόμουν από το χώρο γεμάτος από την μαγική ποίηση της Αγγελάκη ένας στίχος της με γυρόφερνε, «…σοφότερο με έκανε ο φόβος».  Ήταν εκεί αυτός ο στίχος από την ώρα που τον άκουσα από το στόμα της. Δυνατός, αιχμηρός και καρφωμένος στη πλάτη μου σαν μαχαίρι.  Φεύγοντας τον πήρα μαζί μου.

Χάρης Κανάκης

Φιλαδέλφεια 25-2-15

«Ραντεβού λοιπόν στους τοίχους» (του Χάρη Κανάκη)

    Γενικά αντιμετωπίζω με χιούμορ και καλή διάθεση ό,τι διαβάζω σ’ αυτό το μέσο (FB) χωρίς να ασχολούμαι ιδιαίτερα στα αχιούμορα και κακόγουστα σχόλια. (Με τους αχιούμορους και τον καθωσπρεπισμό των υποτιθέμενων μεγαλόσχημων θα ασχοληθώ σε άλλη ανάρτηση πιο διεξοδικά…).

    Όμως δεν μπορώ να μην σχολιάσω το φαινόμενο των ημερών από ορισμένους που στην μέση μιας τόσο κρίσιμης φάσης για το μέλλον όλων μας και βλέποντας μια κυβέρνηση που θέτει ως προτεραιότητα την ανθρωπιστική κρίση και έπειτα την ευημερία των αριθμών, σχολιάζουν πικρόχολα και εντελώς άστοχα (για να μην πω τίποτα χειρότερο).

    Πώς να μείνεις απαθείς όταν διαβάζεις σχόλια τύπου «βάστα Γερούν» ή «βάστα Σόιμπλε» αλλά και άλλα πολλά, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι οι εξυπνάκηδες του χυλού που με απαξίωση χαρακτηρίζουν ενός συγκεκριμένου ύφους και αισθητικής αναρτήσεις ως «οι επαναστάτες του FB» κλπ! Σε όλους αυτούς απαντώ τούτο.

 Πριν γράψουμε ζήσαμε! Εισπνεύσαμε τα τελευταίας τεχνολογίας δακρυγόνα και μετρώντας στην πλάτη μας τα υπερσύγχρονα μέσα καταστολής ενός αποκρουστικού και άδικου κράτους που καταστέλλει και φορολογεί βάναυσα, αποφασίσαμε να πούμε με θάρρος τη γνώμη μας και όχι να κρυφτούμε. Επίσης να τους θυμίσω πως πλέον ο κόσμος αλλάζει ΚΑΙ πληκτρολογώντας! (Αραβική Άνοιξη, κινήματα αγανακτισμένων Ευρώπης, Παγκόσμιες κινητοποιήσεις κλπ). Ραντεβού λοιπόν στους τοίχους, και ψυχή βαθιά.

                                                                         

  Νέα Φιλαδέλφεια 20 Φεβ. 15