Το μυστικό της μάθησης: Όταν ο ιδιοφυής Αϊνστάιν έδινε συμβουλές στον 11χρονο γιο του

Η ξυλουργική, το πιάνο και το παιχνίδι ringtoss, αποτελούν σύμφωνα με τον Αλμπερτ Αϊνστάιν  δραστηριότητες που όταν τις κάνεις με ευχαρίστηση, κατακτάς το μυστικό της μάθησης.

 Στην επιστολή που έστειλε στον 11χρονο γιο του Χάνς Αλμπερτ, το 1915 ο ιδιοφυής επιστήμονας, προτρέπει τα παιδιά του να παίζουν στο πιάνο κομμάτια που τους ευχαριστούν γιατί αυτό είναι το μυστικό για να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους.

«Είμαι πολύ ικανοποιημένος που ασχολείσαι με το πιάνο. Αυτό και η ξυλουργική είναι κατά τη γνώμη μου για την ηλικία σας οι καλύτερες επιδιώξεις, καλύτερες ακόμη και από το σχολείο. Επειδή αυτά τα πράγματα είναι που ταιριάζουν σε νεαρά άτομα, όπως εσύ. Κυρίως να παίζεις στο πιάνο κομμάτια που σε ευχαριστούν ακόμη και αν ο δάσκαλος δεν συμφωνεί. Αυτό είναι το μυστικό για να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου».

Το ringtoss από την άλλη αποτελεί την τέλεια λύση για τα παιδιά που θέλουν να αποκτήσουν ευκινησία. Η επιστολή γράφτηκε το 1915, την εποχή που ο 36χρονος Αλμπερτ Αϊνστάιν, είχε συνοψίσει μετά από οκτώ χρόνια προσπαθειών, την θεωρία της σχετικότητας. Ενθουσιασμένος από το επίτευγμα του, έγραψε στο μεγαλύτερο γιο του, που ζούσε μαζί με την μητέρα του στην Ζυρίχη.

«Χθες έλαβα την επιστολή σου και χάρηκα. Φοβόμουν ότι δεν θα μου ξαναγράψεις. Σε κάθε περίπτωση πάντως προτείνω κάθε χρόνο να περνάμε ένα ολόκληρο μήνα μαζί, έτσι ώστε να βλέπετε ότι έχετε έναν πατέρα ο οποίος σας λατρεύει και σας αγαπά. Μπορείς επίσης να μάθεις πολλά όμορφα πράγματα από μένα, τα οποία δεν μπορεί κανείς άλλος να σας τα προσφέρει τόσο εύκολα. Αυτό που έχω πετύχει έπειτα από μια επίπονη εργασία δεν πρέπει να το γνωρίζουν μόνο οι άλλοι, πρέπει να το γνωρίζουν και τα δικά μου τα παιδιά. Αυτές τις μέρες έχω ολοκληρώσει ένα από τα ωραιότερα έργα της ζωής μου, όταν θα μεγαλώσετε, θα σας πω γι 'αυτό».

Την εποχή εκείνη ο Ανσταίν,ζούσε στο Βερολίνο με την ξαδέλφη του, Ελσα, η οποία τελικά έγινε η δεύτερη γυναίκα του. Οι δύο γιοι του, ο Χανς Αλμπερτ και Έντουαρτ ζούσαν με την εν διαστάσει σύζυγό του Mileva στη Ζυρίχη.

 Πηγή: iefimerida

"Ωδείο Βορείων Προαστίων" - Μια ξεχωριστή βραδιά από ένα εξαιρετικό Ωδείο.

   Το Σάββατο 13 Μαΐου 2015 είχα τη χαρά να βρεθώ ανάμεσα στους πολυάριθμους θεατές της καλοκαιρινής συναυλίας ενός σημαντικού εκπαιδευτικού φορέα. Του "Ωδείου Βορείων Προαστίων Αθηνών", που με την απαράμιλλη μεθοδικότητα  οργανωτών, καθηγητών και μαθητών χάρισε σε γονείς και φίλους μια υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου βραδιά!
   Τίποτα περιττό, μόνο ουσία και προσήλωση στην κλασική παράδοση αλλά και μοντέρνες πινελιές από όλα τα τμήματα του Ωδείου, κλασικό και σύγχρονο τμήμα σε εναρμόνιση και ισορροπία.
   Στο φινάλε η παιδική χορωδία με πολύ κέφι και έμπνευση, παρουσίασε τα μουσικά μέρη του δημοφιλούς έργου του Broadway "Mary Poppins" σε διεύθυνση της κυρίας Φ. Μίχα.
   Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες για το όμορφο ταξίδι που μας χάρισαν και ιδιαίτερα στην Διευθύντρια του Ωδείου και εξαιρετική παιδαγωγό κυρία Έφη Βανδώρου.

Χάρης Κανάκης

                                  

                                            

                               

Hari Kanakis' piano improvisation (Italian Institut 13-5-15)

At the Italian Institute, improvising on the beloved songs of Broadway "Singing in the Rain" and "Over the Rainbow".

Απόσπασμα από ένα γράμμα του Αντόν Τσέχωφ στον αδερφό του Νικολάι.

“Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι’ αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί.

Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν. Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο. Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες. Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι.

Είναι ντόμπροι και φοβούνται το ψέμα σαν τη φωτιά. Δεν λένε ψέματα ακόμα και για τιποτένια πράγματα. Το ψέμα προσβάλλει εκείνους που το ακούνε και ταπεινώνει στα μάτια τους εκείνους που το λένε. Δεν παίρνουν ποτέ πόζα, στο δρόμο είναι όπως και στο σπίτι τους, δεν ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κατώτερου τους.

Δεν είναι φλύαροι και δεν αναγκάζουν τον άλλο να ακούει τις εκμυστηρεύσεις τους όταν δεν τους ρωτάει. Δεν ταπεινώνονται για να κεντήσουν τη συμπόνια του διπλανού. Δεν παίζουν με τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής των άλλων για να κερδίζουν σαν αντάλλαγμα αναστεναγμούς και χάδια.

Δεν λένε “εμένα κανείς δεν με καταλαβαίνει”, ούτε “πουλήθηκα για πέντε δεκάρες”, γιατί αυτά δείχνουν πως αποζητάν τις φτηνές εντυπώσεις. Είναι πρόοστυχα τερτίπια, ξεθωριασμένα, ψεύτικα. Δεν είναι ματαιόδοξοι. Δεν τους απασχολούν τέτοια ψεύτικα διαμάντια όπως οι γνωριμίες με εξοχότητες.

Όταν κάνουν δουλειά που δεν αξίζει ένα καπίκι, δεν γυρίζουν με χαρτοφύλακα των εκατό ρουβλιών και δεν καμαρώνουν πως τάχα τους άφησαν να μπουν εκεί που δεν επιτρέπουν στους άλλους. Κι ο Κριλώφ ακόμα λέει πως το άδειο βαρέλι ακούγεται πιο πολύ από το γεμάτο.

Αν έχουν ταλέντο, το σέβονται. Θυσιάζουν γι’ αυτό την ησυχία τους, τις γυναίκες, το κρασί, την κοσμική ματαιότητα. Είναι περήφανοι για την αξία τους και έχουν συνείδηση της αποστολής τους. Αηδιάζουν από την ασχήμια και καλλιεργούν μέσα τους την ομορφιά.

Δεν μπορούν να κοιμηθούν με τα ρούχα, δεν μπορούν να βλέπουν στο τοίχο κοριούς, να πατούν σε φτυσιές. Δαμάζουν όσα μπορούν και εξευγενίζουν το ερωτικό ένστικτο. Δεν κατεβάζουν βότκα όπου βρεθούν. Πίνουν μονάχα όταν είναι ελεύθεροι και τους δίνεται ευκαιρία. Γιατί τους χρειάζεται “γερό μυαλό σε γερό κορμί”.

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2015/01/oi-kalliergimenoi-anthropoi/#ixzz3QnVDkSwZ

Ενα αλλιώτικο βράδυ στο Ιταλικό Ινστιτούτο.

   Εκείνο το βράδυ της 13ης Μαίου στο Ιταλικό Ινστιτούτο στη μεγάλη συναυλία του "Μουσικού Συνδέσμου Αθηνών" ήταν γεμάτη η αίθουσα συναυλιών από νέους ανθρώπους που διψούσαν για μουσική και δημιουργική έμπνευση. Για άλλη μια φορά, ακούστηκαν τόσοι άγνωστοι, στους περισσότερους, συνθέτες που γέμισαν την αίθουσα με τις νότες των έργων τους σε κείμενα και επιλογή του δασκάλου μας Γιάννη Αυγερινού.  
   Αναφέρω μερικά ονόματα συνθετών (σύγχρονων κυρίως) που ακούστηκαν έργα τους από σπουδαστές και φίλους solist, καθηγητές και συνεργάτες του Ωδείου. Willian Alwyn (1905-1985), David Bedford (1937-2011), Eric Thiman (1900-1975), Alemdar Karamanov (1934-2007), Istvan Szelenyi (1904-1972) και πολλοί άλλοι! 

   Τον αινιγματικό αυτοσχεδιασμό που μου είχε ανατεθεί να φτιάξω και να εκτελέσω πάνω σε δύο τραγούδια της δεκαετίας του 30' συνόδευε το επίσης αινιγματικό Χαϊκού του Hindao Goto (; - 1839) "Φεγγαρόφωτο, τα πράγματα σκιάζονται ή φωτίζονται;"


Χ.Κ.

Ο Χάρης Κανάκης στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο στη Μεγάλη Συναυλία του "Ωδείου Μουσικός Σύνδεσμος Αθηνών".

Πρόβα στην αίθουσα συναυλιών του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου. Προετοιμασία για την μεγάλη συναυλία του "Μουσικού Συνδέσμου Αθηνών". 
Μυσταγωγία σε ένα υπέροχο κτήριο κατασκευής Τσίλερ (απέναντι από το Πολυτεχνείο, Πατησίων 47).
Η συναυλία την Τετάρτη 13 Μαΐου στις 6:30 μ.μ. Συμμετέχω με έναν αινιγματικό αυτοσχεδιασμό μου πάνω σε δύο παλιά τραγούδια του Broadway, δεκαετίας 40'. Είσοδος Ελεύθερη. "Όσοι πιστοί προσέλθετε..."

Χάρης Κανάκης

Προσκλήσεις-Ενημέρωση Συναυλιών Χάρη Κανάκη (Μάιος 2015)

 
1.Τετάρτη 13-5-15 και 6:30 μ.μ. στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο (Πατησίων 47, έναντι Πολυτεχνείου) συμμετοχή Χάρη Κανάκη με έναν αινιγματικό αυτοσχεδιασμό, στη μεγάλη θεματική συναυλία του "Ωδείου Μουσικός Σύνδεσμος Αθηνών" με τίτλο "Μια καθημερινή ιστορία...μια συνηθισμένη μέρα".  Συμμετέχουν σπουδαστές, καθηγητές και φίλοι του Ωδείου.

2. Αγαπητοί φίλοι, μαθητές και συνάδελφοι, με ιδιαίτερη χαρά σας καλώ και φέτος στην ετήσια «Γιορτή πιάνου και Τέχνης» που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 15 Μαΐου 2015 και ώρα 6:30 μ. μ. στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας (Νίκου Τρυπιά 45).

   Στο 2^ο μέρος της εκδήλωσης με τη συμμετοχή καλών συναδέλφων και φίλων καλλιτεχνών, θα επιχειρήσουμε με αφορμή τη μουσική του Κινηματογράφου ένα μαγικό ταξίδι στα όρια του αυτοσχεδιασμού και του δημιουργικού αυτοματισμού κάνοντας χρήση διαφορετικών μορφών τέχνης. Ενώ ο ηθοποιός Γιάννης Λιανάκης θα ερμηνεύσει σε πρώτη εκτέλεση τον θεατρικό μου μονόλογο με τίτλο «Meditation no. 12».

Συμμετέχουν: Παντελής Καψάλης(σκηνοθετική επιμέλεια) Γιάννης Λιανάκης (Ερμηνεία Θεατρικού Μονολόγου), Φέη Μπαζιώτη (τραγούδι), Μελίνα Ρωμανού (χορογραφία), Δημήτρης Δαμάσκος, Χάρης Κανάκης (πιανιστικός αυτοσχεδιασμός), τάξη πιάνου Κλέλιας Φελεσάκη (Kanakis RestaurArt), τάξη πιάνου Χάρη Κανάκη (Ωδείο Βορείων Προαστίων Αθηνών). Παρουσίαση Μαρία Παπαδάκη.

Κείμενα-οργάνωση, Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Χάρης Κανάκης.

   Η παρουσία σας είναι σημαντική και θα δώσει μεγάλη χαρά σε όλους μας.

Χ.Κ.

www.pianomania.gr

Γιατί πρέπει να μάθετε πιάνο στα παιδιά σας

Σύμφωνα με έρευνα του Beijing Normal University , η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου ενδυναμώνει τον εγκέφαλο. Πιο συγκεκριμένα η έρευνα υποστηρίζει ότι μαθαίνοντας πιάνο πριν από την ηλικία των 7 χρόνων, ο εγκέφαλος αναπτύσσετε γρηγορότερα.
Σύμφωνα με τη Dailymail, οι Κινέζοι ερευνητές μελέτησαν το μυαλό 48 αντρών και γυναικών, ηλικίας 19 με 21 ετών, που είχαν παρακολουθήσει όλοι τους τουλάχιστον ένα χρόνο μαθημάτων, μερικοί από τους οποίους είχαν ξεκινήσει από τριών ετών.
Όσοι έπαιζαν ένα μουσικό όργανο από μικρή ηλικία, είχαν αυξημένη την αίσθηση του προγραμματισμού και της διαχείρισης του χρόνου. Επιπλέον, είχαν αυξημένη ακοή.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μέρη του εγκεφάλου επηρεάζονται και αναπτύσσονται γρηγορότερα λόγω της μουσικής.
Οφέλη έχουν επίσης και όσοι ενήλικες έχουν σταματήσει να παίζουν μουσικά όργανα, αλλά είχαν καταπιαστεί μ’ αυτά σε μικρότερη ηλικία, αφού ο εγκέφαλός τους αντιλαμβάνεται τους ήχους πολύ γρήγορα.
Άλλες έρευνες έχουν δείξει ότι η εξάσκηση ενός μουσικού οργάνου ενισχύει το IQ, ενώ βοηθάει στην ταχύρυθμη εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας !
Καλά λοιπόν τα Αγγλικά και τα Γαλλικά, αλλά μήπως πρέπει δώσουμε έμφαση στο πιάνο όσον αφορά τα παιδιά.
Πηγή: youmag.gr

«Λογαριασμό παρακαλώ…»

«Πολιτική πράξη δεν είναι μόνο οι μπαρούφες της ξύλινης γλώσσας των κομμάτων, αλλά και η αντίσταση και η διαχείρισή της στην καθημερινότητα».

   Σε μαγαζί της πόλης, κάθομαι με την οικογένεια και αφού τελειώσουμε ζητάω λογαριασμό. Το γκαρσόνι τον φέρνει, όπου διαπιστώνω ότι έχει χρεώσει 3 ευρώ παραπάνω. Τον ρωτάω «τι έχεις χρεώσει εδώ». Μου απαντάει «κουβέρ»(!). Λέω από μέσα μου «ώπα… καλώς τον». Του αναφέρω ήρεμα πως το «κουβέρ» έχει καταργηθεί δια νόμου εδώ και σχεδόν μια δεκαετία. Με έκδηλη αγωνία μου λέει «για το ψωμί» χαμογελώντας αμυδρά του λέω, «σου είπα όταν παράγγειλα δεν θέλω ψωμί, δεν έφερες ψωμί». Οπότε μου πετάει και την 3η ατάκα… «Εεε…για τις καρέκλες!!!».  Μέχρι εδώ! Την συνέχεια δεν την περιγράφω…

   Απλώς πρέπει κάποτε να καταλάβουμε όλοι μας πως πρέπει να αντιστεκόμαστε στην ασχήμια όπου κι αν την συναντάμε. Πολιτική πράξη δεν είναι μόνο οι μπαρούφες της ξύλινης γλώσσας των κομμάτων, αλλά και η αντίσταση και η διαχείρισή της στην καθημερινότητα, απέναντι σε οποιονδήποτε παίζει με την στοιχειώδη νοημοσύνη και τους κανόνες καλής συμπεριφοράς. Δεν πρόκειται φυσικά για τα 3 ευρώ! Απλώς, αυτός που προσπαθεί να σου πάρει με αυτό τον τρόπο 3 ευρώ, είναι έτοιμος να κάνει και χειρότερα αν του δοθεί η ευκαιρία.

 (23-5-15)

  Χ.Κ.

"Ο οξύρρυνχος της δημοσιότητας" (του Χάρη Κανάκη)

Ο μεγάλος πιανίστας Vladimir Horowitz χλευάζοντας τους δημοσιογράφους.

Σκέψεις με αφορμή την τρίτη πρόταση για συνέντευξη που απορρίπτει ο καλός φίλος ποιητής Νίκος Ανδρεάδης τα τελευταία χρόνια.

«Τίποτε δε λέει περισσότερα για τον δημιουργό  από το ίδιο το έργο του».
 (Ακίρα Κουροσάβα, 1910–1998)
  
   Πάνω σε αυτή τη φράση του Ακίρα Κουροσάβα βασίζεται η άρνηση ορισμένων καλλιτεχνών να μιλούν πολύ και αδιακρίτως, παραχωρώντας συνεντεύξεις και προβάλλοντας μια εξειδικευμένη και εγωιστική εικόνα που τις περισσότερες φορές καταλήγει να ακροβατεί στα όρια της ημιμάθειας και της μετριότητας που τροφοδοτούν έναν αμείλικτο τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό χρόνο, αναζητώντας την πνευματικότητα εκεί που δεν υπάρχει  παρά μόνο το αδιάφορο και η κοινοτοπία.
   Δεν είναι άραγε πραγματικότητα πως ελάχιστες φορές σε συνεντεύξεις ή παρουσιάσεις, ακούει κανείς κάτι πραγματικά ενδιαφέρον; Με την πρόφαση της γνωριμίας του έργου του καλλιτέχνη με το ευρύ κοινό, τις περισσότερες φορές όλα καταλήγουν σε ένα ακόμη μηντιακό φιάσκο, με τον παρουσιαστή σπάνια να μπορεί να κρατήσει σε κάποιο ενδιαφέρον τη συζήτηση και τις ερωτήσεις να προβάλλουν πιο πολύ την ευρυμάθεια αυτού που ρωτάει παρά την άποψη εκείνου που απαντάει.
   Μπορεί οι περισσότεροι να διαφωνούν μαζί μου πρέπει όμως να ξαναθυμηθούμε τις λιγοστές σοφές συνεντεύξεις δημιουργών αλλά και ανθρώπων του πνεύματος όπως ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς, ο σκηνοθέτης Αντρέι Ταρκόφσκι ή ο πιο πρόσφατος μουσικός της ροκ σκηνής Morrissey αλλά και πολλοί άλλοι, που το επέλεξαν στην ακμή της πορείας τους επιλέγοντας το χώρο το χρόνο αλλά και τον τρόπο που θα το κάνουν, υπηρετώντας ίσως το παλιό εκείνο θέσφατο που λέει, "να σε γνωρίζουν αυτοί που πρέπει και όχι όλοι".
  Όπως δεν μπορώ να ξεχάσω ούτε τα μοναχικά λόγια του Πεσσόα στην αρχή του "βιβλίου της Ανησυχίας", ούτε την πολύχρονη δημιουργική σιωπή του Αμερικάνου συγγραφέα J. D. Salinger. Ενώ με τίποτα δεν μπορώ να αγνοήσω την ευγλωττία των στίχων των "καταραμένων" ποιητών όπως ο Μποντλέρ, ο Χριστιανόπουλος, η Αγγελάκη-Ρουκ και τόσων άλλων που επιλέγοντας αυστηρά πότε και σε ποιόν θα μιλήσουν, στάθηκαν στο ημίφως του περιθωρίου δημιουργώντας και κάνοντας πνεύμα την ύλη, ενεργοποιώντας την σιωπή σε μια κοινότητα υπερπροβολής, δημοσίων σχέσεων  και δημιουργικής εξυπνάδας. Γνήσια τέκνα δηλαδή ενός αυτοτροφοδοτούμενου "Εγώ" που σαν άλλος οξύρρυγχος πορεύται κυοφορώντας το τέλος του.

Χάρης Κανάκης
5 Απριλίου 2015

"Χάρισε σε κάθε άνθρωπο το αυτί σου, αλλά σε λίγους τη φωνή σου".
("Άμλετ" Ουίλιαμ Σαίξπηρ)

"Η Κληρονομιά της Γιαννούλας" (του Χάρη Κανάκη)

   Τούτες τις μέρες της Μεγαλοβδομάδας νοσταλγώ εκείνα τα ιερά χρόνια της παιδικής μας αθωότητας που πλημμύριζε από αγνά αισθήματα, μυρωδιές και εικόνες. Πολλές φορές φέρνω στο νου μου τις μέρες του Πάσχα στο ταπεινό σπιτάκι του Άη Γιώργη στην Κόρινθο. Εκεί κοντά και τα σπίτια των μπαρμπάδων, γύρω από την μικρή εκκλησία, που έτρεχα με λαχτάρα να βρω τα αγαπημένα μου ξαδέρφια, να χαθούμε μέσα στα ξέφραγα αμπέλια, να ανεβούμε στις αιωνόβιες ελιές και να φάμε κρυφά, καρότα απ' τους κήπους και τα μποστάνια. Εκείνους  τους μεγάλους κήπους και τα αμπέλια, στην ακμή της Άνοιξης, που πλημμύριζαν από τα χρώματα των δέντρων και το ζωηρό άρωμα των λουλουδιών μέσα στις ασπρισμένες γλάστρες και στους ντενεκέδες.
   Εκεί κάπου και η μεγαλύτερη από τις θειές. Η θεία η Γιαννούλα με τα μακριά άσπρα μαλλιά πάντα δεμένα σε κότσο και τα ρούχα της έμπειρης αγρότισσας που θα' λεγες πως είχαν γίνει ένα με το δέρμα της. Παλιά καλή νοικοκυρά που δέσποζε με το γερακίσιο βλέμμα τα πάντα γύρω της αλλά και τα ροζιασμένα χέρια που τα θυμάμαι τραχιά να μου χαϊδεύουν το πρόσωπο καθώς με φίλευε γλυκό του κουταλιού και κουλούρια.
   Μέσα στο πέρασμα των χρόνων, γονατισμένος από την πάλη με τη καθημερινότητα, δεν γνωρίζεις το πόσο σημαντικά ήταν εκείνα τα χρόνια. Πως όλες οι θειάδες με τα καλοσυνάτα μάτια έκλειναν πίσω από τα λίγα τους λόγια, όλη εκείνη την πολύτιμη κληρονομιά της αγάπης που έμελλε να σε συντροφεύει πάντα, να σε σμιλεύει και να σε συγκινεί.
   Θυμάσαι ένα ένα τα πρόσωπα που συντρόφεψαν τις παιδικές μνήμες, κοινός τόπος για όλους μας, τώρα που έχουν περάσει τα χρόνια, όπως θυμάσαι και τα ονόματά τους σαν φυλακτό καμωμένο από αγάπη. Ελένη, Βάσω, Ασημίνα, Χρυσάνθη, Γιαννούλα, Μαργαρίτα, Βαγγελία, Αθανασία, Μαρκέλλα, Ερατώ...