Γιατί χορεύουμε;

Eίναι ο πιο άμεσος τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων και συμβάλλει στην κοινωνικότητα. Χορεύουμε για να προσευχηθούμε, για να φτάσουμε σε έκσταση, για να ζαλίσουμε το θήραμά μας, ακόμα και για να ρυθμίσουμε τo γυναικείο κύκλο...
Στην Ελλάδα χιλιάδες άνθρωποι επισκέπτονται σχεδόν καθημερινά τα ελληνάδικα, τις ντισκοτέκ ή τα άλλα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Σύμφωνα με όλα τα στοιχεία, ο χορός ως τρόπος ψυχαγωγίας κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στις προτιμήσεις των Ελλήνων. Ο χορός προτιμάται σε σχέση με τη ζωντανή παρακολούθηση αθλητικών εκδηλώσεων ή τις επισκέψεις σε μουσεία και εκθέσεις. Tα τελευταία τριάντα χρόνια διπλασιάστηκαν τα ποσά που δαπανώνται σ αυτόν και πολλαπλασιάστηκαν οι ειδικές αίθουσες - είναι χιλιάδες, αν συνυπολογίσουμε και τα γυμναστήρια όπου διδάσκεται και χορός. Ο χορός θριαμβεύει και ως εξωσχολική δραστηριότητα των μαθητών. Mάλιστα ο αθλητικός χορός, ο οποίος περιλαμβάνει διαγωνισμούς χορού ανάμεσα σε ζευγάρια που χορεύουν ροκ εν ρολ, βαλς, πόλκα και λάτιν, συμπεριλήφθηκε πρόσφατα στα ολυμπιακά αθλήματα.
Tζίρος εκατομμυρίων
Eίναι προφανές ότι πέρα από τα σώματα κινούνται και πάρα πολλά χρήματα. Mόνο η βιομηχανία που παρέχει υπηρεσίες σχετικές με το φωτισμό και την ηχητική κάλυψη (χρήση λέιζερ και στροβοσκοπικός φωτισμός, ηχητικά εφέ, κ.λπ.) έχει ετήσιο τζίρο εκατομμυρίων. Είναι αλήθεια ότι ανέκαθεν η μουσική ασκούσε πάνω μας ακατανίκητη έλξη. Κάποιες φορές μας είναι αδύνατο να αντισταθούμε σ ένα ρυθμό και επειδή δεν μπορούμε να λικνιστούμε ελεύθερα αρκούμαστε στο χτύπημα των δαχτύλων. Γιατί όμως μας είναι αδύνατο να μείνουμε ακίνητοι στο άκουσμα μιας ρυθμικής μουσικής και γιατί μας ευχαριστεί τόσο ο χορός; Mια πιθανή απάντηση θα μπορούσε να αναζητηθεί στους φυσιολογικούς μηχανισμούς της αντίδρασης σε ηχητικά ερεθίσματα. O Nιλ Tοντ, ψυχολόγος στο πανεπιστήμιο του Mάντσεστερ, ανακάλυψε ότι αυτό που ωθεί τους ανθρώπους να χορεύουν στις ντισκοτέκ, όπου η μουσική είναι εκκωφαντική, αποτελεί αντανακλαστικό: απλώς μας είναι αδύνατο να μείνουμε ακίνητοι
H επιθυμία μας για χορό έχει φυσιολογική προέλευση, αφού σχετίζεται με την εσωτερική δομή του ανθρώπινου αφτιού. Tο αφτί επιτελεί δύο λειτουργίες: μας επιτρέπει να ακούμε και να διατηρούμε την ισορροπία μας Mέχρι πριν από μερικά χρόνια οι επιστήμονες πίστευαν ότι τα όργανα που ρυθμίζουν τη λειτουργία της ακοής είναι ανεξάρτητα από εκείνα που ρυθμίζουν την ισορροπία. Ωστόσο έρευνες σε ζώα απέδειξαν ότι το σφαιρικό κυστίδιο της αιθουσαίας μοίρας, του υμενώδους λαβυρίνθου του αφτιού, είναι υπεύθυνο για την ισορροπία αλλά και ευαίσθητο στους ήχους, κυρίως τους δυνατούς, πάνω από 70 ντεσιμπέλ -περίπου όσο ο ήχος ενός ραδιοφώνου στη διαπασών O εγκέφαλος αντιλαμβάνεται το δυνατό ήχο ως ένα είδος απότομης μετακίνησης. Στην προσπάθειά του να ανακτήσει την ισορροπία του αντιδρά μετακινώντας το σώμα. Tο να ακούς μουσική δυνατά είναι μια μορφή αυτοδιέγερσης της αίθουσας του εσωτερικού αφτιού, πράγμα που προκαλεί υπέρμετρη αίσθηση ευχαρίστησης , υποστηρίζει ο Tοντ. Tο γιατί συμβαίνει αυτό δεν είναι ακόμα γνωστό. Ενδεχομένως συνδέεται με την έκκριση στον εγκέφαλο οπιούχων ουσιών, όπως οι ενδορφίνες, όπως συμβαίνει και σε όσους ασκούνται εντατικά
Ήχοι- μωρά
Οι ρίζες του ενθουσιασμού μας για το χορό είναι ακόμα βαθύτερες. Tις πρώτες μέρες της ζωής τους τα νεογέννητα, όταν τους μιλά ένας ενήλικος, κάνουν μια σειρά από ρυθμικές κινήσεις που είναι συγχρονισμένες με τους ήχους που ακούν. M´ αυτό τον τρόπο εξοικειώνονται και μαθαίνουν από πολύ νωρίς το ρυθμό και τη δομή της ομιλούμενης γλώσσας. Mε άλλα λόγια, η πρώτη μορφή επικοινωνίας δεν είναι λεκτική αλλά κινητική, παρόλο που και οι δύο ελέγχονται από την ίδια εγκεφαλική περιοχή: την περιοχή του Mπροκά, στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Mέχρι την ηλικία των δύο χρονών οι άνθρωποι μιλούν με το σώμα. Και οι ενήλικοι χρησιμοποιούν το σώμα τους για να εκφραστούν. Οι χειρονομίες είναι ένας τρόπος για να κάνει κάποιος κατανοητό αυτό που θέλει να πει. Σχετικές έρευνες έδειξαν ότι η διήγηση μιας ιστορίας που συνοδεύεται από χειρονομίες είναι κατά 10% πιο κατανοητή από μια αντίστοιχη που χρησιμοποιεί αποκλειστικά τη φωνή
O χορός είναι ποίηση
H κίνηση είναι γλώσσα. Σ´ ένα βαθύτερο επίπεδο ανάλυσης, όπως στα θεμελιώδη στοιχεία της γλωσσικής επικοινωνίας (φωνήματα, φθόγγοι κ.λπ.), στην κίνηση αντιστοιχούν οι ενστικτώδεις νοηματικές χειρονομίες. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει ένα ανώτερο επίπεδο που απαιτεί μεγαλύτερη οργάνωση και συντονισμό. Όπως οι λέξεις οργανώνονται σε ποιήματα, έτσι και το σώμα συνθέτει σύνολα από χορευτικές κινήσεις H έκφραση μέσω του λόγου απαιτεί μια διανοητική προσπάθεια: πρέπει να βρεις τις σωστές λέξεις. Στο χορό, αντίθετα, το λεξιλόγιο απαρτίζεται από κινήσεις που διαδέχονται αρμονικά η μία την άλλη, γι´ αυτό και θεωρείται το ιδανικό μέσο έκφρασης των συναισθημάτων. O χορός, με λίγα λόγια, είναι μια μορφή επικοινωνίας πιο άμεση από το λόγο και ίσως γι αυτό πιο πλήρης
.
 (Από το focus τεύχος Νο 31, Σεπτέμβριος 2002, σελ. 28)

Τι συμβαίνει όταν ερωτευόμαστε.

Όταν ερωτεύεστε οι ορμόνες στο σώμα σας παρουσιάζουν αξιοσημείωτες αλλαγές.Στους άνδρες, η ορμόνη τεστοστερόνη που μεταξύ άλλων...
αυξάνει την επιθετικότητα και τη σεξουαλική ορμή, μειώνεται. Αντίθετα στις γυναίκες, η τεστοστερόνη που συνήθως βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα και είναι υπεύθυνη για τη σεξουαλική ορμή των γυναικών, αυξάνεται.

Και στα δύο φύλα αυξάνεται σημαντικά η κορτιζόνη που είναι η κατ’ εξοχήν ορμόνη του στρες. Το γεγονός ότι η τεστοστερόνη μειώνεται στους άνδρες ενώ αυξάνεται στις γυναίκες, ερμηνεύεται από τους ερευνητές ως μια προσπάθεια της φύσης να μειώσει τις διαφορές μεταξύ των δύο.

Η μείωση των διαφορών συμβάλλει στη σύναψη στενών και ισχυρών σχέσεων μεταξύ των ερωτευμένων.

Σε έρευνες με ερωτευμένους που εξέταζαν τη δραστηριοποίηση νευρικών κυκλωμάτων στον εγκέφαλο, φάνηκε ότι υπάρχει αδρανοποίηση των κυκλωμάτων εκείνων που σχετίζονται με την άσκηση κριτικής προς τους άλλους ανθρώπους και την κοινωνία γενικότερα.

Οι ορμονικές αλλαγές και η απενεργοποίηση της κριτικής διάθεσης του εγκεφάλου, βοηθούν στη διαμόρφωση καλύτερων και πιο στενών σχέσεων στο ερωτευμένο ζευγάρι.

Εξ άλλου είναι γνωστό ότι οι ερωτευμένοι τυφλώνονται από την αγάπη τους και δεν βλέπουν τα λάθη ή τις ατέλειες του αγαπημένου ή της αγαπημένης τους.Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν από την ανακάλυψη Ιταλών ερευνητών σχετικά με τις μεταβολές της τεστοστερόνης στα δύο φύλα κατά τον έρωτα.

Στη σχετική έρευνα εξετάσθηκαν τα επίπεδα ορμονών σε 12 άνδρες και 12 γυναίκες που δήλωσαν ότι ήσαν ερωτευμένοι για 6 μήνες.Τα αποτελέσματα από τους 24 ερωτευμένους συγκρίθηκαν με τα αντίστοιχααποτελέσματααπό 24 άλλους άνδρες και γυναίκες που είτε ήσαν μόνοι ή είχαν σταθερές μακροχρόνιες σχέσεις.

Ορισμένοι επιστήμονες, εκφράζοντας κριτική για τα ευρήματα και τα συμπεράσματα των Ιταλών ερευνητών, δηλώνουν ότι οι αλλαγές της τεστοστερόνης που παρατηρούνται πιθανόν να οφείλονται σε έντονη σεξουαλική δραστηριότητα. Σχετικά αναφέρουν ότι η περίοδος του έρωτα συνοδεύεται και από έντονο, συχνό σεξ.

Οι Ιταλοί ερευνητές όμως απέκλεισαν το ενδεχόμενο αυτό διότι τα άτομα που ήσαν στην ομάδα των 24 που δεν βρισκόντουσαν σε ερωτική φάση, είχαν ανάλογη σεξουαλική δραστηριότητα. Εξ άλλου προηγούμενες έρευνες έδειξαν στους άνδρες ότι το έντονο και συχνό σεξ, αυξάνει την τεστοστερόνη στο αίμα.

Δυστυχώς όμως όπως γνωρίζουμε, η ευτυχία του αρχικού έρωτα δεν διαρκεί για πάντα. Με τον ίδιο τρόπο που εμφανίζονται οι ορμονικές αλλαγές κατά την έναρξη του έρωτα, εξαφανίζονται όταν περάσουν από ένα έως δύο χρόνια.

Πηγή: www.tsekouratoi.gr

Στοιχεία για την σύγχρονη δίκη του Σωκράτη.

....Καταλήγοντας στην αγόρευσή τους οι δύο κατήγοροι παρατήρησαν: «Σας ζητούμε να μην καταδικάσετε την Αθήνα, να μην πιστέψετε ότι η Αθήνα αδίκησε τον Σωκράτη, αλλά ότι ο πολίτης Σωκράτης έβαλε σε κίνδυνο την αθηναϊκή δημοκρατία. Η Δημοκρατία κινδύνεψε και αμύνθηκε ως όφειλε».

Τις κατηγορίες επιχείρησαν να αντικρούσουν οι συνήγοροι του Σωκράτη, Μάικλ Μπέλοφ και Πατρίκ Σιμόν.

Ο κ. Σιμόν επισήμαν...ε ότι ο Σωκράτης κατηγορήθηκε για διαφθορά των νέων, ωστόσο «το να εκπαιδεύεις τους νέους δεν είναι αδίκημα, το να εκφέρεις την άποψή σου δεν είναι αδίκημα. Γιατί να ποινικοποιήσουμε την έκφραση των ιδεών που δεν ήταν σύμφωνες με την εποχή τους;»

Ο ίδιος πρόσθεσε: «Μπορεί ανάμεσα στους μαθητές του Σωκράτη να βρίσκονταν κάποιοι από τους Τριάκοντα, ωστόσο είχε τόσους άλλους μαθητές. Ο Σωκράτης δεν πίστευε στη δημοκρατία, ήταν σκεπτικιστής, αλλά δεν πίστευε και στην ολιγαρχία. Εξάλλου, δεν έχουμε κανένα στοιχείο για συμμετοχή του σε βίαιη πράξη».
Οι δύο συνήγοροι του Σωκράτη κατέληξαν την αγόρευσή τους λέγοντας: «Η Ιστορία των Αθηνών θα πει ότι η Αθήνα ήταν η κοιτίδα της ελευθερίας του λόγου, της δημοκρατίας και των τεχνών. Από εσάς εξαρτάται να μην πουν ότι η πόλη αυτή δολοφόνησε τον μεγαλύτερό της φιλόσοφο».

Αιτιολογώντας την απόφασή της να ψηφίσει την ενοχή του Σωκράτη, η πρόεδρος των δικαστών, Λορέττα Πρέσκα, πρόεδρος του Αμερικανικού Περιφερειακού Δικαστηρίου της Νότιας Περιφέρειας της Νέας Υόρκης, επισήμανε: «Η άρνηση του σεβασμού προς τους θεούς και την πόλη σημαίνει προδοσία από τον Σωκράτη και με τη διδασκαλία του δηλητηριάζει και τις ψυχές των νέων. Για τη δημοκρατία, τις αξίες, τις παραδόσεις και την ευσέβεια που οι Αθηναίοι πιστεύουμε, θα πρέπει να ψηφίσω την ενοχή του».

Ο Φρανσουά Τερέ, μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών της Γαλλίας, που ψήφισε υπέρ της αθώωσης του Σωκράτη, υπογράμμισε: «Ο Σωκράτης ήταν φιλόσοφος και ένας φιλόσοφος είναι εύκολος στόχος. Ωστόσο, μας έδωσε το μεγαλύτερο δώρο του κόσμου, το δικαίωμα στην αμφιβολία».
Σημειώνεται ότι αντίστοιχη εκδήλωση είχε διοργανώσει το Ίδρυμα Ωνάση και πριν από ένα χρόνο στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Νέας Υόρκης, το οποίο είχε αθωώσει τον Σωκράτη

(Απο ανάρτηση στο FB της Σοφίας Βαλκανιώτη)

Σβούρα, το αρχαιότερο παιχνίδι. (Του Κώστα Μουγγολιά)

Η σβούρα είναι από τα αγαπημένα παιχνίδια των παιδιών σε όλους τους πολιτισμούς που εμφανίστηκαν στ γη. Τη συναντούμε σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου. Η αρχαιότερη γραπτή αναφορά της, απαντάται στον Όμηρο στην Ιλιάδα (ραψ.Ξ, στ. 413), όταν μια πέτρα που εκσφενδονίζει ο Τελαμώνιος Αίας μονομαχώντας με τον Έκτορα, στριφογυρίζει «σα σβούρα» πριν χτυπήσει τον αντίπαλο του κατάστηθα.

Το αρχαίο της όνομα ήταν στρόμβος, στρόβιλος ή βέμβιξ. Ήταν κωνική φτιαγμένη από σκληρό ξύλο και παιζόταν με τη μάστιγα, με την οποία τη χτυπούσαν κρατώντας την έτσι σε περιστροφή.

Στην Ελλάδα του 20 ου αιώνα η σβούρα γνώρισε τη χρυσή της εποχή τη δεκαετία του 50' και 60' . Σε μια εποχή που δεν υπήρχε η σημερινή αφθονία σε παιχνίδια, μια «σβούρα στη τσέπη» ήταν πολύτιμο απόκτημα.

Της συναντούμε με διάφορα ονόματα στον ελλαδικό χώρο: Φούρλα στη Μακεδονία, βουρβούρα, ταρτάρα και μυγάκι στη Θεσσαλία, τρελιάγκα στη Πελοπόννησο.

Αργότερα, τη δεκαετία του 70' και εντεύθεν, η σβούρα αρχίζει σταδιακά να υποχωρεί σα παιχνίδι ατομικό ή ομαδικό, ενώ σήμερα έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Η τηλεόραση, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και η ζωή στα διαμερίσματα των μεγαλουπόλεων είναι οι πολέμιοι της σβούρας.


The spinning top is one of the most favorite games of children in all the cultures of the world. It is encountered nearly in all languages. The oldest written mention can be found in Iliad of Homer (ra. X, I. 413) in which Aias the Telamonious, during his fight with Hector, throws a stone that spins around like a top before it hits his competitor in the chest.

The ancient name of the top was stromvos, strovilos or vemvix. It was conic, made of hard wood was played with the whip, with witch it was hit in order to keep it spinning.

In Greece of the 20 th century the spinning top reached its golden age around 50's and 60's. At that time, when toys were not in abundance, having a top in the pocket was like a treasure

Ετήσια Συναυλία τάξης Πιάνου Χάρη Κανάκη (18-5-2012).

Συγχαρητήρια σε όλα τα αστέρια της τάξης πιάνου μου, τα παιδιά της PIANOMANIA, που φέτος ανέβασαν τον πήχη πολύ ψηλά. Eυχαριστώ όλους τους φίλους, συναδέλφους και παλιούς μαθητές
που μας τίμησαν με την παρουσία τους αλλά και για όλα τα πολύ εγκωμιαστικά σχόλια !
Συνεχίζω, για 25 χρόνια, να αγωνίζομαι για όλα όσα μου έμαθαν οι φωτισμένοι καθηγητές μου τα υπέροχα χρόνια των σπουδών μου.
Η μεθοδολογία που διδάσκει την τέχνη του πιάνου, που οξύνει το μουσικό αισθητήριο, διευρήνει το ένστικτο και χαρίζει αυτοκυριαρχία, ένα μάθημα καλλιτεχνικής παιδείας και αισθητικής, συνεχίζεται με ακόμη μεγαλύτερο πάθος εξελίσσεται και αποδίδει καρπούς. 

"Στα τσιγάρα και τα ποτά από τα 13."

Ανησυχητικά είναι τα αποτελέσματα έρευνας που διεξήχθη στην χώρα μας και αφορά την εξάρτηση των εφήβων από το ποτό και το κάπνισμα. Ακόμα μεγαλύτερο σοκ προκαλούν τα αυξημένα ποσοστά στην χρήση ναρκωτικών από τα ανήλικα Ελληνόπουλα.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελέτης του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ) και που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "Έθνος",ένας στους δέκα εφήβους καπνίζει καθημερινά και η πλειονότητα αυτών τουλάχιστον 6 τσιγάρα την ημέρα.
Μάλιστα, η έρευνα έδειξε ότι οι εθισμένοι στην νικοτίνη έφηβοι προέρχονται από οικογενειακό περιβάλλον με γονείς που καπνίζουν σε συστηματική βάση.
Κατανάλωση αλκοόλ
Τα στοιχεία ξαφνιάζουν πιο πολύ, όσον αφορά στην εξάρτηση των εφήβων στο αλκοόλ. Ένας στους τρεις 15χρονους καταναλώνει αλκοόλ, από μπίρα έως βαριά οινοπνευματώδη όπως ουίσκι και βότκα, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα.
Παράλληλα, ένα στα 4 αγόρια και ένα στα 5 κορίτσια παραδέχονται, ότι παραγγέλνουν τουλάχιστον 3 ποτά σε κάθε έξοδό τους.
Πιο αναλυτικά, ο μέσος όρος ηλικίας που οι έφηβοι βρίσκονται για πρώτη φορά σε κατάσταση μέθης είναι τα 14.4 χρόνια, ενώ το 8.9% δεν δίστασε να παραδεχτεί, ότι μέθυσε τουλάχιστον μία φορά μέσα στον προηγούμενο μήνα πριν την διεξαγωγή της έρευνας.
Χρήση ουσιών
Στις εξαρτησιογόνες ουσίες τα ποσοστά είναι εξίσου ανησυχητικά, αφού το 7.2% των 15χρονων αναφέρει, ότι έχει κάνει χρήση κάνναβης τουλάχιστον μία φορά, με τα αγόρια να παρουσιάζουν τριπλάσιο ποσοστό από τα κορίτσια.
Ειδικότερα, σχετική αύξηση καταγράφηκε στην χρήση χασίς, γεγονός που θορυβεί ιδιαίτερα τους ερευνητές. Το ποσοστό των μαθητών που καπνίζουν χασίς παρουσιάζει διπλάσια ποσοστά από το 3.7% το 2006 στο 7.2% το 2010.

Πηγή: News247

"Απόγευμα στη πλατεία" (Χάρη Κανάκη)

Στεγνώσανε τα λόγια μας γιατί και
ο ιδρώτας στο μέτωπό μας στέρεψε.
Οι εξηγήσεις που δώσαμε δεν ήταν αρκετές
και τα φουγάρα σώπασαν εδώ και καιρό.
Τώρα κουστουμαρισμένοι και διοπτροφόροι
κύριοι μας παρακολουθούν πίσω από την
“Ναυτεμπορική” και την “Ημερησία” πίνοντας
freddo και κάνοντας τα γλυκά μάτια
στις ξανθιές γκαρσόνες.

Το μόνο που μας μένει είναι να βρούμε
κι εμείς μια φτηνή δικαιολογία
και να στρογγυλοκάτσουμε στις καρέκλες
του σκηνοθέτη της απέναντι καφετέριας
πιο βαθιά, πιο βαθιά, τόσο που να
είναι αδύνατο πια να σηκωθούμε από εκεί.

Και έτσι ανήμποροι πια να παρατηρούμε γύρω μας
την κίνηση και να ξεθωριάζουμε.

1-6-04

Τσάρλς Μπωντλαίρ, "ο καταραμένος ποιητής".

Στις 9 Απριλίου του 1821 γεννήθηκε ο Γάλλος ποιητής, μεταφραστής και κριτικός τέχνης, Charles Baudelaire. Το έργο του ποιητή της θρυλικής συλλογής Τα άνθη του κακού είχε τεράστιο αντίκτυπο στον γαλλικό συμβολισμό.

Επιπλέον, ο Baudelaire υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του έργου του Edgar Allan Poe στη Γηραιά Ήπειρο, το οποίο και διαδόθηκε σε αυτή τη μεριά του πλανήτη χάρη στις μεταφράσεις του «καταραμένου ποιητή», όπως αποκαλείται.

Ο Baudelaire για ορισμένους αποτελεί την κριτική και τη σύνθεση του ίδιου του Ρομαντισμού, για άλλους είναι ο θεμελιωτής του συμβολισμού και για άλλους, αμφότερα. Ο Baudelaire θεωρείται επίσης ο πατέρας του πνεύματος της παρακμής με στόχο τον σκανδαλισμό της αστικής τάξης.

Όλοι πάντως συμφωνούν στο ότι το έργο του άνοιξε το δρόμο για την σύγχρονη ευρωπαϊκή ποίηση. Με επιρροές όπως οι Théophile Gautier, Joseph de Maistre (για τον οποίο είπε ότι του έμαθε να σκέφτεται) και τον Edgar Allan Poe, με τη μετάφραση του έργου του οποίου ασχολήθηκε εκτενώς, τον «ποιητή-ζωγράφο» Eugène Delacroix και τον Édouard Manet, ο ποιητής κατόρθωσε να συνυφάνει στο έργο του την ομορφιά και την σατανική κακία, τη βία και την ηδονή, τη φρίκη και την έκσταση, τη μελαγχολία και το σκοτεινό χιούμορ, τη νοσταλγία και την αίσθηση της κατάρας που κατατρέχει το ανθρώπινο είδος.

«Η πρωταρχική απασχόληση του καλλιτέχνη είναι να αποκαταστήσει τον άνθρωπο στην φύση, ώστε να επαναστατήσει εναντίον της. Αυτή η επανάσταση δεν λαμβάνει χώρα ψυχρά, ως κάτι το δεδομένο, σαν να ήταν κάποιος κώδικας ή ρητορική. Λαμβάνει χώρα παρορμητικά και αφελώς, ακριβώς όπως η αμαρτία, όπως το πάθος, όπως η επιθυμία», εξήγησε ο ίδιος για τις πλάνες του ρεαλισμού.

Περιγράφοντας τον Ρομαντισμό, είπε: «Ο ρομαντισμός δεν βρίσκεται ούτε στην επιλογή του θέματος ούτε στην ακριβή αλήθεια, αλλά περισσότερο σε έναν τρόπο να αισθάνεσαι τον κόσμο».

Επιπλέον, ο Baudelaire αρθρώνει την θεμελιώδη αρχή της σύγχρονης αισθητικής: «Το Ωραίο πάντα θα είναι παράξενο. Δεν λέω ότι θα είναι παράξενο εκούσια και ψυχρά, διότι τότε δεν θα ήταν παρά ένα τέρας που ξεπήδησε μέσα από τις ατραπούς της ζωής. Λέω απλώς ότι πάντα θα ενέχει ένα στοιχείο παραδοξότητας, όχι ηθελημένης αλλά υποσυνείδητης. Και σε αυτήν την παραδοξότητα θα έγκειται και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που θα το καθιστά ωραίο».

Το γνωστότερο έργο του σήμερα είναι τα Άνθη του Κακού, μια συλλογή η οποία όταν κυκλοφόρησε, το 1857, προκάλεσε τέτοιες αντιδράσεις που ο Baudelaire καταδικάστηκε για προσβολή της δημοσίας αιδούς, και έξι από τα ποιήματα του απαγορεύτηκαν.

Μάλιστα, σύμφωνα με το tvxs.gr, η εφημερίδα Le Figaro έγραφε λίγο μετά την κυκλοφορία του βιβλίου: «Σε ορισμένα σημεία αμφιβάλλουμε για την πνευματική υγεία του Κου Baudelaire. Όμως ορισμένα άλλα δεν μας επιτρέπουν περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, η μονότονη και επιτηδευμένη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα—για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μόλυσμα».

Σήμερα, ο Baudelaire συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων ποιητών της Γαλλίας αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, με το όνομά του να βρίσκεται μεταξύ των Κλασικών. «Ο Baudelaire είναι ο πρώτος οραματιστής, ο βασιλεύς όλων των ποιητών, ένας θεός» είπε γι’ αυτόν ο νεαρός Rimbaud ενώ χαρακτηρίστηκε «Δάντης μιας παρηκμασμένης εποχής».

Ο Baudelaire πέθανε στις 31 Αυγούστου του 1867, σε ηλικία 46 ετών.

Πηγή: tsantiri.gr

Λόρδος Βύρων, ποιητής-φιλέλλην.

Ο Λορντ Μπάιρον, ή και εξελληνισμένα Λόρδος Γεώργιος-Γκόρντον Βύρων, ήταν Άγγλος ποιητής, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρομαντισμού και σπουδαίος φιλέλληνας.

Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 22 Ιανουαρίου 1788 και ήταν γιος του πλοιάρχου του αγγλικού Βασιλικού Ναυτικού, Τζον Μπάιρον, και της δεύτερης συζύγου του, Κατερίνας. Ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια, εκ της μητέρας του, το γένος Γκόρντον, που ήταν απόγονος του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου του 3ου, πλην, όμως, όταν γεννήθηκε οι γονείς του είχαν ήδη χωρίσει.

Ο μεν πατέρας του είχε διαφύγει στη Γαλλία λόγω χρεών, η δε μητέρα του ξόδεψε μεγάλο μέρος της δικής της περιουσίας για την αποπληρωμή των χρεών. Ο Λόρδος Βύρων γεννήθηκε χωλός (στη δεξιά κνήμη) και τα πρώτα χρόνια διέμενε με την μητέρα του στην περιοχή Άμπερτ, μάλλον φτωχικά, όπου και έμαθε και τα πρώτα του γράμματα.

Στις 19 Μαΐου του 1798 πέθανε ένας θείος του, από τη μητέρα του, ο οποίος του κληροδότησε όλη την περιουσία και τον τίτλο του 9ου Λόρδου της οικογένειας. Έτσι, η ζωή του από τότε άλλαξε. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, αποκτώντας πολύ καλή μόρφωση. Ήταν χαρακτήρας ανήσυχος, παρορμητικός και τυχοδιωκτικός. Έτσι, ξεκίνησε περιοδείες και περιπλανήσεις στη νότια Ευρώπη (Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα, Τουρκία).

Κατά τη διάρκεια, της παραμονής του στην Αθήνα ερωτεύτηκε παράφορα την Θηρεσία, κόρη του Άγγλου προξένου Θεοδώρου Μακρή, στην οποία αφιέρωσε και το ποίημά του «Κόρη των Αθηνών» (1809).

Το 1812 εκφώνησε λόγο στη Βουλή των Λόρδων και δημοσίευσε το έργο του «Τσάιλντ Χάρολντ», το οποίο τον έκανε διάσημο. Ο χωρισμός του από τη σύζυγό του, Άννα Ισαβέλλα Μίλμπαγκ, προκάλεσε σκάνδαλο και έντονες συζητήσεις για ομοφυλοφιλικές του τάσεις, πράγμα που τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την Αγγλία το 1816. Στην αρχή, εγκαταστάθηκε στην Ελβετία και μετά στην Ιταλία, όπου υποστήριξε ενεργά το φιλελεύθερο κίνημα των Ιταλών πατριωτών.

Το 1823 κατευθύνεται, ύστερα από παρότρυνση των Άγγλων κεφαλαιούχων, που ενδιαφέρονταν για σύναψη δανείων με την ελληνική κυβέρνηση, προς την Ελλάδα, σταματώντας στην Κεφαλλονιά, όπου παρέμεινε για έξι μήνες στην οικία του κόμη Δελαδέτσιμα, φίλου του Μαυροκορδάτου.

Τελικά, αν και αρχικός προορισμός του ήταν ο Μοριάς, εγκαθίσταται στο Μεσολόγγι, όπου έρχεται σε επαφή με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, τον οποίο και υποστηρίζει οικονομικά. Εν τω μεταξύ, έχει σχηματίσει ιδιωτικό στρατό από 40 Σουλιώτες, υπό τους Δράκο, Τζαβέλλα και Φωτομάρα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν από τους πρώτους που συνειδητοποίησαν τις καταστροφικές συνέπειες που θα είχε η σύναψη δανείου στην περίπτωση που αυτό χρησιμοποιείτο όχι για εθνικούς σκοπούς, αλλά για πολιτικές διαμάχες.

Απεβίωσε στις 07 Απριλίου του 1824 ύστερα από πυρετό. Το πένθος για τον θάνατό του ήταν γενικό και ο Διονύσιος Σολωμός συνέθεσε μακρά ωδή στη μνήμη του. Η καρδιά του ενταφιάστηκε στο Μεσολόγγι.

Προς εκδήλωση του πένθους στο Μεσολόγγι ρίχτηκαν 37 κανονιοβολισμοί από την ανατολή του ηλίου και μία κάθε λεπτό.

Από τα έργα του τα πιο γνωστά είναι:
«Τσάιλντ Χάρολντ»
«Δον Ζουάν»
«Μάνφρεντ»

"ΑΛΛΙΩΣ ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ…"(του Χάρρυ Κλύνν)

Τα αγράμματα βουλευτάκια της δεκάρας που σαλιαρίζουν στα τηλεοπτικά παράθυρα των βοθροκάναλων, υπερθεματίζοντας υπέρ του μνημονίου και του ευρώ, δεν μπόρεσαν ούτε και θα μπορέσουν ποτέ να κατανοήσουν το μέγεθος της καταστροφής που έχει επέλθει με την παρουσία των δύο «μεγάλων κομμάτων» ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στη «διακυβέρνηση» της χώρας.
Ανάπτυξη στην Ελλάδα ουσιαστικά δεν υπήρξε ποτέ, το αγνοούν φυσικά οι Γερμανοτσολιάδες και οι Αμερικανοασφαλίτες ή θέλουν να θεωρούν ανάπτυξη τα εξωφρενικά εξωτερικά δάνεια, τις περίεργες σχέσεις του κράτους με τους ντόπιους και ξένους «νταβατζήδες», τα πάρε δώσε με τις κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις και τραπεζικά «αεροπλανικά κόλπα»
Σε ένα κράτος διαλυμένο, με μια διοίκηση στρεβλή και διεφθαρμένη μέχρι το κόκκαλο, είναι αστείο να μιλάμε για ανταγωνιστικότητα. Σε λίγο, όσον αφορά στην ανταγωνιστικότητα, δε θα μπορούμε ούτε με τους Βαλκάνιους γείτονές μας να συγκριθούμε!
Σε μια Ευρώπη «Γερμανικής κατοχής» που το νόημα της Ευρωπαϊκής ιδέας έχει καταντήσει ανέκδοτο, η μόνη διέξοδος που διαφαίνεται για τη χώρα μας είναι η φτώχεια και φτώχεια με ξένο νόμισμα είναι σκλαβιά, «ΣΚΛΑΒΙΑ ΔΥΣΒΑΣΤΑΚΗ» που δίπλα της η Οθωμανική θα φαντάζει «ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!»
Μοιραία η Ελλάδα, εξάλλου το έχουν εξαγγείλει κιόλας τα τοκογλυφικά επιτροπεία, οδηγείται με ταχείς ρυθμούς στη φτωχοποίηση (μισθοί Βουλγαρίας, ανύπαρκτες συντάξεις, κουτσή παιδεία, υγεία τριτοκοσμική, κάτω από το όριο της φτώχειας το 90% του πληθυσμού και μόνιμη ανεργία εφιαλτικού ύψους)
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ, ΗΛΙΘΙΟΙ!
Όσο πιο γρήγορα απαλλαγούμε από το βραχνά της Ευρωζώνης και τον θανάσιμο εναγκαλισμό των τοκογλύφων της νέας τάξης…
Όσο πιο γρήγορα αποτινάξουμε του «ζυγό» των κομμάτων της Εθνικής καταστροφής ΠΑΣΟΚ και ΝΔ…
Τόσο πιο βάσιμα μπορούμε και να ελπίζουμε στο θαύμα της Ελληνικής Αναγέννησης…
ΑΛΛΙΩΣ ΑΣ ΣΚΥΨΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ…

"Ένας Θεός πάνω απ’ τ’ άδικο" ( Απόστολος Φ. Μάνθος, Διδάκτωρ Νομικής)

Κάποιος σοφός κατεβαίνει στον έρμο τούτο κόσμο και το δάκρυ του, σέρνοντας την ανάσα του, συλλογιέται με παράπονο πικρό και μαράζι: «Τι είναι, ορέ σημαδεμένε τούτου του καιρού, χειρότερο; Να σε βάνουν στο κλουβί, με κοντοβράκι και μια τρύπια σημαία, να χαιρετάς δοτές κομπανίες και εραστές αργυραμοιβούς, να σε δικάζουν σαν κακούργο σε μια δίκη στημένη από τα πριν, να σε τιμωρούν με γρυλίσματα σκύλων που ξυπνούν τη νύχτα και διψούν, να σε σεργιανίζουν σε ράφτρες λάγνες που θωρούν την κοψιά σου και σου κανονίζουν κοστούμι ξένο, πετρωμένο, να σου στραγγίζουν τη ζωή που αιμορραγεί, να ματώνουν τον ήλιο σου με υποσχέσεις και υποκριτικές παρηγοριές ή μήπως, με τρόμο και κραυγές, να προσπαθούν να σε πείσουν να αναστενάζεις από ευτυχία και ανακούφιση για όλα αυτά που μαρτυρείς»;
Πλάι του στεκόταν ο ποιητής, ραψωδός της «αθανασίας». Αυτόν τον τρέφει η λεβεντιά και ξεδιψά με χυμούς από τον καρπό της δικαιοσύνης. Θωρεί τη θάλασσα, τον κάμπο, τον ουρανό, τη γη και με τρανή φωνή διαλαλεί: «Αφεντάδες, εργάτες, δικαστές, αστυνόμοι, κουβαλητές, γέροντες και νέοι, μήτε να σε βάνουν σε κλουβί μήτε να σε δικάζουν μήτε να σε τιμωρούν μήτε να σε σεργιανίζουν μήτε να σε ράβουν μήτε να σε στραγγίζουν μήτε να σε ματώνουν είναι χειρότερο. Χειρότερο είναι, ορέ σημαδεμένε τούτου του καιρού, να μην τολμούν τα χείλη σου να ρωτήσουν για τη χαμένη ελπίδα. Χειρότερο είναι μονάχα άλλοι να ρωτούν για την ελπίδα. Χειρότερο είναι να αλλάζεις τα πανιά, να φυσήξει ο άνεμος, μήπως και σκολάσει το πανηγύρι των αργυραμοιβών, και το καράβι, πανάθεμά το, στεριωμένο στο βουνό να σε περιγελά με σκώμματα και περικαλλή επιφωνήματα».
Σαν είπαν αυτά, βαρύς αχός ακούστηκε κι η γη ξέρασε μαύρο δάκρυ. Το χώμα νότισε και ακούστηκε φωνή να παρακαλεί: «Προφήτη από γενιά αρχοντική, πες μας για τ’ άδικο του κόσμου τούτου. Θ’ αλλάξουν οι καιροί;».
Κι ο προφήτης, λυπημένος, αγροικάει το μοιρολόι και μονολογεί: «Κάθε αυγή σηκώνω το δίκιο από τη λάσπη, να θεριέψει, να αγκαλιάσει τις ψυχές και να τις μεθύσει με χατίρια και ευχές. Και κάθε σούρουπο, να το, πάλι εκεί, γυρίζει από δω κι από κει κι ούτε ένας δεν βρίσκεται να το παγιδέψει, να το κάνει στεφάνι και να το προσφέρει στον γέρο που σέρνεται ζητιάνος στο μεσοστράτι, στη μάνα που σπαράζει, γιατί το παιδί της κηρύχτηκε αποστάτης, στον νέο που μαζεύει το νερό σε τρύπιο ασκέρι, στην νέα που αρμέγει γέρικες καμήλες για να παραδώσει το γάλα στον αγά».
Κι η φωνή του απαντά: «Κι ο γέρος κι η μάνα κι ο νιος κι η νια εμένα συλλογιένται, τη μάνα γη. Γι’ αυτό κι εγώ, με δυόσμο και βασιλικό θέλω να τους τρέφω, με τη βροχή να τους δροσίζω και με τον ήλιο να τους χαρίζω ελπίδα και δικαιοσύνη. Μα, αλλοίμονο! Τούτος ο κόσμος με φωτιά και μαχαίρι προχωρεί. Αχ και να μπορούσα να τους δείξω πέρα απ’ τα σύννεφα! Η καρδιά δεν είναι παλιοσίδερα ούτε η ψυχή στάχτες και αποκαΐδια. Τις τριγυρίζουν όμως φάλαγγες και λεγεώνες που πολεμούν με λεοντές φτιασιδωμένες από «αθώες» προβιές. Στ’ αλήθεια, προφήτη, πώς έγινε και γύρισε η ζωή; Ο κόσμος τούτος δεν ακούει ούτε έναν ποιητή».
Κι ο προφήτης, κρεμασμένος στην άκρη του πιο ψηλού βουνού, αγναντεύοντας τ’ άδικο του κόσμου τούτου, λέγει: «Τι κλαις κι αναστενάζεις; Μήπως τ’ άδικο πολεμιέται με τ’ άδικο; Η υπερηφάνεια με την έπαρση; Η πλάνη με νέα πλάνη; Η πλεονεξία με μεγαλύτερη πλεονεξία; Η δικαιοσύνη θέλει φλόγα που δεν τρέμει, θέλει αφορμές δεμένες στα κελεύσματα των καιρών, θέλει τον Οδυσσέα δεμένο σε κατάρτι να ακούει όμως τις Σειρήνες και να αντιστέκεται σ’ αυτές, θέλει αγάπη φλογισμένη, θέλει το «εμείς» και όχι το «εγώ», θέλει οπαδούς που επιλέγουν τους κυβερνήτες με νου και σωφροσύνη και προπαντός χωρίς η λήθη των οπαδών να τους οδηγεί στη μωρία και την αφέλεια. Η δικαιοσύνη θέλει το πνεύμα να υψωθεί στα σύννεφα, να γνέψει στον μαύρο μάγκα των καιρών με διάθεση τιμωρητική, να γαληνέψει με την αστραπή και τον κεραυνό τις ανησυχίες του και να μη λησμονήσει ποτέ μα ποτέ ότι τον τελευταίο λόγο τον έχει αυτό και μόνο αυτό, το πνεύμα που υψώνεται στα σύννεφα: Ένας Θεός πάνω απ’ τ’ άδικο!».


Έχοντας την ακράδαντη πίστη ότι οι εκλογές που έρχονται είναι οι κρισιμότερες της μεταπολίτευσης,
Απόστολος Φ. Μάνθος, Διδάκτωρ Νομικής