Δημήτρης Ποταμίτης (1943-2003)

Ο Δημήτρης Ποταμίτης (του Σωκράτη) ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και ποιητής.

Γεννήθηκε στη Λεμεσό Κύπρου το 1943. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου με πρώτη συνεργασία με τον Αλέξη Σολομό. Ως ηθοποιός είχε πρωταγωνιστήσει σε πολλά έργα μεγάλων συγγραφέων: Σοφοκλή, Αριστοφάνη, Μολιέρου, Μπρεχτ, Λόρκα, Ουάιλντ, Μπρύχνερ κ.ά.

Έγραψε ποίηση: «Συμπόσιο» (1964), «Κυπριάδα», «Δολοφονία των Αγγέλων» (1967), «Ο άλλος Δημήτριος» (1970), «Ένα δένδρο που νομίζει πως είναι πουλί» (1973), καθώς και θεατρικά έργα όπως «Πώς φαγώθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα» (με το θίασο του Ληναίου), «Οι τελευταίες περιπέτειες του Αδάμ και της Εύας» (θέατρο Έρευνας, 1974) και ακόμη δοκίμια και μελέτες σε ελληνικά και ξένα περιοδικά. Σκηνοθέτησε πολλά έργα στο Ελεύθερο Θέατρο. Υπήρξε ο ιδρυτής (1973), διευθυντής, πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης του Θεάτρου Έρευνας στα Ιλίσια στο οποίο είχε δημιουργήσει και παιδική σκηνή που παρουσίαζε δικά του έργα. Η σημαντικότερη ίσως επιτυχία του θεωρήθηκε η ερμηνεία του στον Άνθρωπο – Ελέφαντα. Χαρακτηρίστηκε ως «αιώνιος έφηβος». Ίσως ήταν ο πρώτος που τόλμησε να ανεβάσει θεατρικά έργα με ήρωες που είχαν ιδιαιτερότητες.

Ως σκηνοθέτης συνεργάσθηκε με το Εθνικό Θέατρο στη «Φάρμα των ζώων», στην παράσταση «Καμπαρέ» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε θερινή επιθεώρηση στο Δελφινάριο στον Πειραιά και στο «Αρμένικο φεγγάρι» του Βαγγέλη Λιβαδά.

«Ονειρεύτηκα τον ρόλο ενός μύστη, όχι την τάξη ενός επαγγελματία ή τον ρομαντισμό ενός ερασιτέχνη» έγραψε ο ίδιος σε λεύκωμα για τα «20 χρόνια Θέατρο Έρευνας» (πρώην κινηματογράφος ΡΕΟ).

Υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Πανελλήνιας Ένωσης Ελεύθερου Θεάτρου. Ήταν κάτοικος Αθηνών (Ζωγράφου) και μιλούσε Αγγλικά. Πέθανε άγαμος και άτεκνος στις 26 Φεβρουαρίου του 2003 στο Νοσοκομείο «Μεταξά» (Πειραιά) μετά από πολύμηνη μάχη με ανίατη ασθένεια.

[Πηγή: wikipedia]

Ποιήματα δημοσιευμένα στο Translatum:

• Ένα λουλούδι - Συμπόσιο (1964)
• Χέρι-χέρι - Συμπόσιο (1964)
• Εσύ κι εγώ - Η δολοφονία των αγγέλων (1967)
• Τα μοναχικά παιδιά - Το αρχαίο σαξόφωνο (1978)

Σελίδες για τον Δημήτρη Ποταμίτη:

• Δημήτρης Ποταμίτης: «Ο αιώνιος έφηβος» (του Γιώργου Αρσενάκου)

http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=29475.0#ixzz1F0AlUuCq

Αρχαία Ελληνικά ανέκδοτα.

Τα αρχαία Ελληνικά ανέκδοτα είναι πνευματώδη και διδακτικά. Μας χαρίζουν το γέλιο αλλά εκφράζουν και το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα στην πιο χαριτωμένη μορφή του.

Κάποιος ρώτησε τον Θεμιστοκλή: «Τι θα ήθελες να ήσουν; Αχιλλέας ή Όμηρος;» και ο Θεμιστοκλής ρωτά κι αυτός: «Εσύ τι θα ήθελες να ήσουν; Νικητής στους Ολυμπιακού...ς Αγώνες, ή αυτός που αναγγέλει τα ονόματα των νικητών;»

Είπε κάποιος στον Αρίστιππο ότι η Λαΐδα δεν τον αγαπά, αλλά προσποιείται ότι τον αγαπά. Ο Αρίστιππος απάντησε: «Ούτε το κρασί ή το ψάρι με αγαπούν, εγώ όμως τα απολαμβάνω».

Ένας άντρας είπε στην ερωτομανή γυναίκα του: «Τι θέλεις να κάνουμε, να φάμε ή να κάνουμε έρωτα;» Εκείνη του είπε: «Ό,τι θέλεις, ψωμί πάντως δεν έχουμε».

Είπε κάποιος στον Διογένη: «Οι συμπολίτες σου σε καταδίκασαν σε εξορία». Και ο φιλόσοφος απάντησε: «Κι εγώ τους καταδίκασα να μένουν στον τόπο τους».

Ο Διδύμων, οφθαλμίατρος της εποχής εξετάζει το μάτι μιάς κοπέλας. Ο Διογένης τον βλέπει. Ξέρει ο Διογένης ότι ο Διδύμων είναι τύπος ερωτύλος, κοινώς γυναικάς. Και του λέγει «Πρόσεξε Διδύμωνα, μήπως εξετάζοντας τον οφθαλμό, φθείρεις την κόρην».

Επαινούσαν μερικοί μπροστά στον Άγη τους Ηλείους, γιατί ήταν πολύ δίκαιοι κριτές στους Ολυμπιακούς αγώνες. Ο Άγης ρώτησε με απορία: «Και είναι τόσο σπουδαίο το ότι οι Ηλείοι μια φορά στα τέσσερα χρόνια γίνονται δίκαιοι;»

Ένας πατέρας ζήτησε από τον Αρίστιππο να διδάξει τον γιο του. Ο φιλόσοφος ζήτησε αμοιβή 500 δραχμές. Ο πατέρας θεώρησε υπερβολικό το ποσό. «Με τόσαχρήματα», είπε, «θα μπορούσα να αγοράσω ένα ζώο». «Αγόρασε», είπε ο Αρίστιππος, «κι έτσι θα έχεις δύο».

Ο Διογένης ζητούσε ελεημοσύνη απο ένα άγαλμα. Όταν τον ρώτησαν γιατί κάνει κάτι τέτοιο απάντησε: «Εξασκούμαι στο να μην απογοητεύομαι απο την αναισθησία των ανθρώπων.»

Παρακινούσαν τον Φίλιππο τον Μακεδόνα να εξορίσει κάποιον που τον κακολογούσε. Ο Φίλιππος απάντησε: «Δεν είστε καλά!! Θέλετε να τον στείλω να με κατηγορεί και σ' άλλα μέρη;»

Ένας φαλακρός έβριζε τον Διογένη. Ο φιλόσοφος γύρισε και του είπε: «Δεν σου ανταποδίδω τις βρισιές, αλλά θα ήθελα να πω ένα "μπράβο" στις τρίχες σου, γιατί απαλλάχτηκαν από ένα κακορίζικο κεφάλι».

Ρώτησε κάποιος τον Αντισθένη τι είδους γυναίκα θα ήταν κατάλληλη για γάμο. Ο φιλόσοφος του είπε: «Το πράγμα είναι δύσκολο. Αν παντρευτείς ωραία, θα την έχεις με άλλους κοινή, αν άσχημη, θα είναι σαν να σου επέβαλαν ποινή».

Πληροφορήθηκε ο Αριστοτέλης από κάποιον ότι μερικοί τον έβριζαν. Ο φιλόσοφος απάντησε: «Καθόλου δεν με νοιάζει. Όταν είμαι απών,
δέχομαι ακόμα και να με μαστιγώνουν».

Ένας φλύαρος κουρέας, ρώτησε τον βασιλιά της Μακεδονίας, Αρχέλαο: «Πώς θες να σε κουρέψω;» και ο Αρχέλαος απάντησε: «Σιωπηλός!»

Λύγκας, "το τελευταίο φάντασμα"

ΗΤΑΝ Νοέμβριος του 2008, στο Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου. Σε έναν απομονωμένο δασικό δρόμο δύο ερευνητές, ο βιολόγος-ζωολόγος δρ
Γιώργος Μερτζάνης και ο συνεργάτης του βιολόγος κ. Χαρίλαος Πυλίδης, απορροφημένοι με
την εργασία τους, κατέγραφαν για λογαριασμό του Φορέα Διαχείρισης την πανίδα του Πάρκου. Ξαφνικά αντιλαμβάνονται μια σκιά, σαν «φάντασμα», να πετάγεται μπροστά τους. «Το είδαμε φευγαλέα να περνά μπροστά από τα μάτια μας,για κλάσματα του δευτερολέπτου,και να χάνεται στο πυκνό δάσος.Από την κίνηση του
ζώου,την ταχύτητά του και το περίγραμμα του σώματός του πιστεύω ότι ήταν λύγκας» λέει ο επιστημονικός υπεύθυνος της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Καλλιστώ» κ. Μερτζάνης, ο οποίος μελετά τη βιολογία των μεγάλων σαρκοφάγων θηλαστικών της χώρας μας. Τα τελευταία χρόνια ελάχιστοι έχουν δει λύγκα στην Ελλάδα.
Ή νομίζουν ότι είδαν. Αλλά ακόμη και όταν ο πληθυσμός του είδους ευημερούσε στην περιοχή μας, ήταν σπάνιο να τον συναντήσει κανείς διότι κινείται συνήθως νύχτα, σε πυκνά δάση και αθόρυβα ως αιλουροειδές. Τελικά υπάρχει ακόμη λύγκας στην Ελλάδα ή μήπως δεν έχει απομείνει παρά μόνο το... φάντασμά του;
Τις δύο τελευταίες δεκαετίες δύο προγράμματα για τον λύγκα στον ελληνικό χώρο - ένα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1991 και ένα από την περιβαλλοντική οργάνωση «Αρκτούρος» το 2003- προσπάθησαν να ακολουθήσουν τα ίχνη του και να ρίξουν λίγο φως στην άγνωστη ζωή του. Ενας από τους ερευνητές που συμμετείχε και στα δύο ερευνητικά προγράμματα, ο ζωολόγος κ. Θεόδωρος Κομηνός, συνέχισε από προσωπικό ενδιαφέρον να συγκεντρώνει ως σήμερα στοιχεία για τον λύγκα στην Ελλάδα. Τα τελευταία 16 χρόνια προσπαθεί να συγκεντρώσει πληροφορίες από μαρτυρίες (πήρε περισσότερες από 1.000 συνεντεύξεις) και παρατηρήσεις κυρίως από τη Βόρεια Πίνδο και τα βουνά της Κεντρικής Μακεδονίας.

«Οι πιο αξιόπιστες μαρτυρίες καταγράφηκαν στην περιοχή της Βόρειας Πίνδου.Μάλιστα η επιβεβαιωμένη παρουσία ενός θηλυκού λύγκα με μικρό στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 μας αφήνει πολλές ελπίδες για τη μελλοντική παρουσία του είδους εκεί» αναφέρει ο κ. Κομηνός. Οι πιο πρόσφατες μαρτυρίες, των τελευταίων 4- 5 ετών, κυρίως αφορούν οπτική παρατήρηση λύγκα. Ωστόσο τον Δεκέμβριο του 2007 φωτογραφήθηκαν ίχνη, πιθανότατα λύγκα, σε χιόνι. Ο κ. Ουρς Μπράιτενμοσερ , από το Πανεπιστήμιο της Βέρνης, μελετητής του ευρωπαϊκού λύγκα, θεωρεί, βασισμένος στις φωτογραφίες που του εστάλησαν, ότι πιθανότατα είναι ίχνη λύγκα. Ο ελβετός επιστήμονας μιλώντας στο «Βήμα» τονίζει ότι στη χώρα μας «δεν υπάρχει αναπαραγωγικός πληθυσμός αν και μπορεί,μία στο τόσο,λύγκες να μεταναστεύουν στην Ελλάδα από τις δύο γειτονικές χώρες (Αλβανία και πΓΔΜ)».

Μάχη Τράτσα

"GRAN TORINO", ένας ύμνος στη φιλία.

Το σενάριο ακολουθεί τον WALT KOWALSKI, έναν βετεράνο του πολέμου στην Κορέα, αποξενωμένο από την οικογένειά του και θυμωμένο με όλο τον κόσμο! Ο Walt αναπτύσει μια ιδιότυπη σχέση με τον νεαρό Βιετναμέζο γείτονά του που προσπαθεί να του κλέψει το αγαπημένο του αυτοκίνητο, ένα άριστα διατηρημένο FORD του 1972, το θρυλικό μοντέλο GRAN TORINO. Οι συγκυρίες και ο ατίθασος, αλλά δίκαιος, χαρακτήρας του Walt, τον ωθούν να υπερασπιστεί το νεαρό γείτονα και την οικογένειά του κτίζοντας μια ιδιαίτερη όσο και τρυφερή σχέση μαζί τους, μια σχέση που συγκινεί και τον πιο αδάφορο θεατή.

Ο Κλιντ Ίστγουντ τσαλαπατώντας σε τούτη την ταινία του, την εικόνα του σκληρού και βίαιου, που με συνέπεια έκτισε δεκαετίες πριν στον κινηματογράφο, επιχειρεί να αφηγηθεί μια σπαρακτική ιστορία φιλίας σε έναν άγριο κόσμο. Μία σπουδαία ταινία.
Χ.Κ.

Mάλκομ Χ, ο οργισμένος

Δεκέμβρης του 1964. Ενας ψηλός αδύνατος άντρας με γυαλιά διανοούμενου και μουσάκι γύρω από το στόμα μπαίνει σε μια κατάμεστη αίθουσα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και οι καλοντυμένοι νέοι της βρετανικής ελίτ ξεσπούν σε χειροκροτήματα. Φοράει μαύρο κοστούμι με στενή γραβάτα και έχει το σκούρο χρώμα του αμερικανικού προλεταριακού γκέτο. Είναι ο 39χρονος τότε Μάλκολμ Χ, «η ασπίδα των Μαύρων», δυόμισι μήνες προτού δολοφονηθεί από τους «αδελφούς» του. Εχει έρθει προσκαλεσμένος της Φοιτητικής Ενωσης για ένα «ντιμπέιτ» με θέμα «Ο εξτρεμισμός στην υπεράσπιση της ελευθερίας δεν είναι αθέμιτος, η μετριοπάθεια στην αναζήτηση της δικαιοσύνης δεν είναι αρετή», υπόθεση που θα υπερασπιστεί μαζί με δύο ακόμη ομιλητές έναντι τριών άλλων, θα είναι καταπέλτης, και η ομιλία του θα αναμεταδοθεί από τον κρατικό ραδιοσταθμό ΒΒC.

Λίγο αργότερα, αυτός ο ασυμβίβαστος αντιρατσιστής, ο οποίος έγινε ο πιο φλογερός εκφραστής της οργής που ένιωθαν οι Αφροαμερικανοί στις ΗΠΑ, θα κάνει μια ομιλία για την αφύπνιση της νέας μαύρης συνείδησης στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, το περίφημο LSΕ!

Διότι τότε οι ναοί του κατεστημένου (στην αλλοδαπή)

δεν δίσταζαν να φιλοξενήσουν τη ριζοσπαστική σκέψη...

Οι δύο αυτές θρυλικές ομιλίες διατηρούν καυτή τη θερμοκρασία του λόγου του που απομαγνητοφωνήθηκε, καθώς και των αντιδράσεων του κοινού. Και μαζί με εκείνες στο Πανεπιστήμιο της Γκάνας για τα δεινά των 22 εκατομμυρίων Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ ή στο Χάρλεμ με αφορμή τη ρατσιστική βία στις νότιες πολιτείες, συγκεντρώθηκαν στο βιβλίο «Ο Μάλκολμ Χ μιλάει στους νέους» (Εκδ. Διεθνές Βήμα, συλλογική μετάφραση), πλαισιωμένες από συγκλονιστικές φωτογραφίες από τις κινητοποιήσεις των μαύρων.

Ολα τα κείμενα ανήκουν στην περίοδο 1964-65, την πλέον ώριμη της σκέψης του, μετά την αποχώρησή του δηλαδή από το εθνικιστικό κίνημα των Μαύρων Μουσουλμάνων Εθνος του Ισλάμ. Τότε πια αγωνιζόταν όχι μόνο ενάντια στις διακρίσεις και στον φυλετικό διαχωρισμό αλλά ενάντια στην πολλαπλή (φυλετική και ταξική) καταπίεση και εκμετάλλευση των μαύρων, καταγγέλλοντας την προβληματική ενσωμάτωσή τους στην αμερικανική κοινωνία και διεκδικώντας τον σεβασμό όχι μόνο των πολιτικών δικαιωμάτων τους αλλά γενικότερα των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους εντός και εκτός των ΗΠΑ. Ηταν μια στάση στρατευμένη και πιο μαχητική από εκείνη του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο οποίος «κρατούσε τους νέγρους υπό έλεγχο» κηρύσσοντας τη μη βίαιη διαμαρτυρία. Μια στάση επηρεασμένη από την αντιαποικιακή δράση άλλων έγχρωμων αγωνιστών της εποχής, όπως αυτή είχε ήδη εκδηλωθεί στη Βόρεια και Νότια Αφρική (Φανόν, Μαντέλα κ.ά.). Μια στάση που έφερε εν τέλει τον Μάλκολμ Χ σε ευθεία αντιπαράθεση τόσο με την αναδυόμενη μαύρη αστική τάξη όσο και με ολόκληρο το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των Δημοκρατικών, τους οποίους θεωρούσε συνυπεύθυνους για το κυρίαρχο ρατσιστικό κλίμα.

ΤΑ ΝΕΑ (Φεβρουάριος 2011)

Κριτική πάνω στο Δρώμενο με τη συμμετοχή αυτοσχεδιασμών ΧΑΡΗ ΚΑΝΑΚΗ στο πιάνο στις 22 Δεκ. 2010

Μια άκρως ενδιαφέρουσα εκδήλωση πραγματοποιήθηκε από την Λέσχη Ανάγνωσης του Πνευματικού Κέντρου την Τετάρτη 22/12/10. Τα Χριστούγεννα ήταν το θέμα του Γιορτινού Λογοτεχνικού Αναλόγιου που με τις επιλογές των κειμένων που έκανε η ομάδα της Λέσχης μας έφερε κοντά στη μαγεία της Ελληνικής και Ρώσικης Λογοτεχνίας. Το ότι ο Χριστός γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, αποφασίστηκε, τελικά…… το 336 μ.Χ και ένας βασικός λόγος ήταν ότι έπρεπε να αντικατασταθεί μια σημαντική γιορτή των Ελλήνων και των Λατίνων. Οι πιστοί της προηγούμενης θρησκείας, γιόρταζαν τις ημέρες εκείνες τη μεγάλη γιορτή της γέννησης του Ήλιου (Dies Solis Invectis Natalis). Κατά την αστρονομία, επίσης, 23 – 25 Δεκεμβρίου είναι οι μέρες του χειμερινού ηλιοστάσιου.
Μετά από μια τέτοια ιστορική προσέγγιση, με την βοήθεια μιας υδρογείου σφαίρας, της τοποθέτησης της εορτής των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου τα μέλη της Λέσχης Μαρία Παπαδάκη, Ιωάννα Τζάλλα, Ευαγγελία Κληρονόμου, Γιάννης Λιανάκης, Γιώργος Καράμπελας και Ανδρέας Δημητρόπουλος διάβασαν τα διηγήματα:«Το Χριστόψωμο» και «Της Κοκκώνας το Σπίτι»του Αλ. Παπαδιαμάντη, «Το Βλογημένο Μαντρί» του Φ. Κόντογλου, «Νύχτα Χριστουγέννων» και «Όνειρο»του Α. Τσέχωφ και «Γιορτινή Ιστορία» του Μ. Ζόσενκο.

Ο Γκαίτε έλεγε ότι υπάρχουν τρεις τάξεις αναγνωστών: Εκείνοι που απολαμβάνουν χωρίς να κρίνουν, οι κρίνοντες χωρίς να απολαμβάνουν και οι κρίνοντες ενώ απολαμβάνουν το έργο. Οι τελευταίοι αυτοί αναγνώστες προάγουν το έργο, αλλά είναι πολύ λίγοι. Δεν μπορώ να ξέρω που κατατάσσουν τον εαυτό τους οι παρευρεθέντες στην εκδήλωση το μόνο σίγουρο είναι ότι έφυγαν γελαστοί και ευχαριστημένοι.

Εκτός από το θαυμάσιο στήσιμο της εκδήλωσης μεγάλη έκπληξη ήταν η μουσική επένδυση στο πιάνο από τον συμπολίτη μας Χάρη Κανάκη με μελωδίες και πρωτότυπους αυτοσχεδιασμούς. Τους ευχαριστούμε όλους για την βραδιά που μας χάρισαν..

Αναδημοσίευση από το blog του Κώστα Ευαγγελινού

CostasEvangelinos's Blog

"Πικρό Χιόνι" του Γιώργου Αγαθονικιάδη.

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Αγαθονικιάδης, ανήκει στα θύματα του εμφύλιου και του εθνικού διχασμού, καθώς «έφυγε» με την οικογένειά του από την Ελλάδα μόλις 18 μηνών για την πρώην Τσεχοσλοβακία. Σπούδασε σκηνοθεσία σε μια από τις σπουδαιότερες κινηματογραφικές σχολές στον κόσμο, την FAMU της Πράγας, με καθηγητές τους Μίλος Φόρμαν, Μίλαν Κούντερα και άλλες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού χώρου, ενώ υπήρξε συμμαθητής με τον Εμίρ Κουστουρίτσα.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1983 και έκτοτε εργάζεται ως σκηνοθέτης στην ΕΡΤ όπου διετέλεσε υπεύθυνος του Θεατρικού Τμήματος (1986-1989). Ταυτόχρονα διατηρεί σχέσεις με την κινηματογραφική και θεατρική παραγωγή της Τσεχίας. Το 2000 γύρισε την μεγάλου μήκους ταινία «Φθινοπωρινή επιστροφή», η οποία είχε πολύ καλή ανταπόκριση στην Τσεχία και προβλήθηκε σε διεθνή φεστιβάλ, στην Ελλάδα ωστόσο δεν κατάφερε να βρει διανομή στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Επίσης γύρισε ένα ωριαίο ντοκιμαντέρ για τον Καζαντζάκη, εστιάζοντας στα χρόνια (1929-1932) που έζησε στην Τσεχία, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από την τσέχικη τηλεόραση και αγοράστηκε από τηλεοπτικούς σταθμούς αρκετών χωρών. Σε ό,τι αφορά στη σχέση του με το θέατρο το 2008 σκηνοθέτησε το «Λα Στράντα», του Φελίνι για το Κρατικό Θέατρο της πόλης Μοστ στην Τσεχία.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2009 ολοκληρώθηκαν σε Ελλάδα, Γερμανία και Τσεχία τα γυρίσματα της δεύτερης μεγάλου μήκους ταινίας του «Πικρό χιόνι», στην οποία συμμετέχουν Έλληνες και ξένοι ηθοποιοί.

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Πρόκειται για ένα ποιητικό δράμα με έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία που οδηγεί σε μια πορεία αυτογνωσίας.
Το θέμα του έχει να κάνει με την περίοδο του ’41, όπου ένας Έλληνας στρατιώτης σκοτώνει κατά λάθος έναν γερμανό στρατιώτη και το φέρει βάρος στην συνείδησή του. Μετά από πολλά χρόνια οι αναμνήσεις επανέρχονται και ο άντρας αυτός θέλει να επιστρέψει τα προσωπικά αντικείμενα -που είχε πάρει από τον νεκρό στρατιώτη- στην οικογένεια του ως έναν ύστατο φόρο τιμής και έτσι να λυτρωθεί η ψυχή του. Όμως οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν και την «Οδύσσεια» αυτή καλείται να εκπληρώσει η εγγονή του Μυρτώ.
Οι βασικοί ηθοποιοί της ταινίας από ελληνικής πλευράς είναι οι: Άννα Ίρις, Γιώργος Βελέντζας, Κώστας Λάσκος, Κώστας Γιαλίνης, Χρήστος Παναγιωτέλης, Γεράσιμος Μαύρος κ.α.

"Tα παιδιά του Μονλεόν"

Ο Κατάλογος Έργων μου

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Α΄: Έργα για ορχήστρα

• 1. “Κλειστό τετράγωνο” : Για ορχήστρα, τρείς εκτελεστές κρουστών και μικτή χορωδία πάνω σε ποίηση Άρη Αλεξάνδρου (1999).
• 2. “Κλειστό τετράγωνο” : Πρελούδιο για ορχήστρα εγχόρδων (1999).
• 3. “Τρείς αφορμές και μιά αιτία” : Αλληγορία για ορχήστρα εγχόρδων (2002).
• 4. “Η Συγκίνηση των Εύπιστων" για ορχήστρα εγχόρδων (2010)
  
• 5. “Κονσερτίνο για Φλάουτο και ορχήστρα εγχόρδων” (2010)
  

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Β΄: Έργα για συνδιασμούς οργάνων - Μουσική δωματίου

• 1. “Η συγκίνηση των Εύπιστων” : Κουαρτέτο εγχόρδων (2007).
• 2. “Μελωδία σε παλιό στύλ” : Για βιολί και πιάνο (1988).
• 3. “Trio για κλαρινέτο, βιολοντσέλλο, πιάνο” : θέμα και 7 παραλλαγές πάνω σε ένα θέμα του Caren Chachaturian (1999).
• 4. “Trio για φλάουτο, βιολοντσέλλο, πιάνο” : θέμα και 7 παραλλαγές πάνω σε θέμα του Caren Chachaturian (μεταγραφή 2008).
• 5. “48 κομμάτια για τσέλλο και πιάνο” : εμπνευσμένα απο την Ελληνική παράδοση (2001) Έκδοση Φίλιππος Νάκας.
  
• 6. “Sonata” για βιολοντσέλλο και πιάνο (2002).
• 7. “Στερεότυπα και προκαταλήψεις” : Trio για όμποε, φαγκότο, πιάνο (2003).
• 8. “Στερεότυπα και προκαταλήψεις” : Μεταγραφή για φλάουτο, βιολοντσέλλο, πιάνο (2007).
• 9. “Dueto για κλαρινέτο και πιάνο” Μουσική για φανταστική κινηματογραφική ταινία (2002).
• 10. “Dueto για κλαρινέτο και φαγκότο” πάνω σ’ένα θέμα του Alberto Ginastera (2003).
• 11. “39 μοίρες Ανατολικά” : για φλάουτο και πιάνο. Αφιερωμένο στον δορυφόρο Hellas - Sat (2003).
• 12. “To φάντασμα των Κάντερβιλ” : Για κουαρτέτο κόρνων, παρωδία εμπνευσμένη απο το ομώνυμο Βιβλίο του Όσκαρ Ουάϊλτ (2004).
• 13. “Whirpools” : Για κλαρινέτο και πιάνο (2005).
• 14. "Σκοτεινά Πλάνα" Φαντασία για σαξόφωνο και πιάνο (2007).

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Γ΄: Έργα για πιάνο

• 1. “Το Γεράκι και ο χιονάνθρωπος” : Για δύο πιάνα (2005).
• 2. “Το Γεράκι και ο χιονάνθρωπος” : Εκδοχή για ένα πιάνο (2007).
• 3. “Σκέρτσο” : Αφιερωμένο στους αγώνες των φοιτητών του Πολυτεχνείου (2002).
• 4. “Toccata” (1988). A' BΡΑΒΕΙΟ ΣΥΝΘΕΣΗΣ 1995
  
• 5. “Σπουδή” (1994).
• 6. “Ο μικρός παλιάτσος” (1990). ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΚΑΤΩΤΕΡΑΣ, "Αθηναϊκό Ωδείο" 1991
  
• 7. “Μικρή μελωδία” (1990).
• 8. “Έξι απλότητες για τη νότα ρέ” (1995).
• 9. “Cavatina” (1995).
• 10. “Οι τρείς μπάλες” (1996).
• 11. “Saloon” (1998).
• 12. “Adagio σε si μείζονα (2003).
• 13. “Graziella” (2003).
• 14. “Περίπατος στο Kelvingrove Park” (Γλασκώβη - Σκωτία 2008).

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Δ΄ : Έργα για 4φωνη Μικτή Χορωδία

• 1. “Μοιρολόϊ” απο το θάνατο του παλληκαριού του Κωστή Παλαμά (1996).
• 2. Παραμυθόδραμα : “Η ώρα της κρίσης”, απόσπασμα απο φανταστική παιδική όπερα (1995).
• 3. “Ξυπνήστε άγγελοι της Κύπρου σε στίχους Χάρη Κανάκη (1997).

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Ε΄: Έργα για φωνή και πιάνο

• 1. “Το μονόγραμμα Νο 7” σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη για mezzo soprano και πιάνο (1988).
• 2. “Το πέρασμα” σε ποίηση Πάνου Καννέλη για mezzo soprano και πιάνο (1996).
• 3. “Η πόλη μέσα στην πόλη” σε ποίηση Δημήτρη Πανουσάκη για mezzo soprano και πιάνο (2005).

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΣΤ΄ : Έργα για διάφορα όργανα

• 1. “Φαντασία” για βιολί ( 1988).
• 2. “Pavane” για κιθάρα (1991).
• 3. "Σπουδή" για σαξόφωνο (2007)
• 4. "Σπουδή" για φλάουτο (2003)

Eκ των οποίων, ελάχιστα δεν έχουν παιχτεί, ενώ κάποια υπάρχουν και σε παραπάνω από μία εκτελέσεις (από διαφορετικούς εκτελεστές). Εκφράζω τις ιδιαίτερες ευχαριστίες μου για όλους ανεξαιρέτως τους Σολίστες που με τίμησαν και με τιμούν παίζοντας έργα μου από το 1988 μέχρι σήμερα. Ο "Μουσικός" ήταν πάντα και θα παραμείνει, ένας από τους εμπνευστές μου.
Χ.Κ.

Στάθης Δρογώσης, "Tο ξωτικό των Πατησίων" !

Ο Στάθης Δρογώσης γεννήθηκε την 1η Μαΐου του 1977 στην Αθήνα. Στο δημοτικό φοίτησε στην «Σχολή Πανταζοπούλου» στα κάτω Πατήσια. Εκεί πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου και συμμετείχε με τη δέουσα προσοχή στο κατηχητικό... Το 1989 έχοντας γραφτεί στο Ωδείο «Νίκος Σκαλκώτας» στην τάξη πιάνου της καθηγήτριας Μοιρούλας Νάσου γνωρίζει τον Δημήτρη Τζιμέα, ατίθασο κιθαρίστα στο ίδιο ωδείο. Eπηρεάζονται από τον Δάσκαλο των θεωρητικών Μανώλη Βλητάκη και αρχίζουν να παίζουν μουσική μαζί. Στις γιορτές της οικογένειας του Στάθη κάνουν την πρώτη δυναμική τους εμφάνιση παίζοντας Beatles – μια μανία που σίγουρα μετέδωσε στον Στάθη ο πατέρας του και που ισχύει ακόμα και σήμερα.

Στα χρόνια που ακολουθούν ο Στάθης μένει στην Κυψέλη και φοιτεί στο 15ο γυμνάσιο. Εκεί γνώρισε πολλές ηρωίδες των τραγουδιών του αλλά δυστυχώς δεν τον γνώρισαν αυτές…Το πρώτο συγκρότημα που συμμετείχε με τον Δημήτρη λεγόταν «The Rotten Society». Οι πρόβες γινόντουσαν στο θρυλικό στούντιο Voices στην Κυψέλη καθώς και στο Ηχουργείο. Το πρώτο αυτό συγκρότημα τέλειωσε άδοξα την καριέρα του όταν εισέβαλε στο στούντιο εκτός εαυτού ο πατέρας ενός μέλους, του Θανάση και τον πήρε κακήν κακώς…

Ακολουθεί το φανκ ροκ συγκρότημα Αρριβίστες όπου ο Στάθης παίζει πλήκτρα και τραγουδάει σπανίως. Γράφει όμως αρκετά τραγούδια. Μέλη στο συγκρότημα εκτός από τον Δημήτρη είναι ο Δημήτρης Κάσσης αλλά και ο Κώστας Γιαννίρης επιφανή μέλη μιας λαμπρής παρέας παιδιών από το μουσικό λύκειο της Παλλήνης. Ο τελευταίος που συνεργάζεται μέχρι σήμερα με τον Στάθη τότε ήταν ο τραγουδιστής.

Το 1996 ο Στάθης είναι στο πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο στο τμήμα Μαθηματικών στην Αθήνα (δεν το τελείωσε ποτέ!). Μετά από κόντρες το συγκρότημα διαλύεται και με τον Δημήτρη , τον Ντομένικο Μπονάσσι και τον Δημήτρη Κουζή φτιάχνει τους Αρχαιοκάπουλους και παίζουν διασκευές στη μουσική σκηνή Ρόδι στα Εξάρχεια. (Σήμερα είναι προποτζίδικο…)


Το καλοκαίρι του 1997 παίζουν στο «Πατητήρι» στη Φολέγανδρο και γνωρίζουν το Μανώλη Φάμελλο ο οποίος παραθέριζε αμέριμνος εκεί…Του δίνουν το ντέμο με τα τραγούδια τους και τους προτείνει να τους κάνει την παραγωγή στο δίσκο τους. Τα τραγούδια τα γράφουν ο Στάθης και ο Δημήτρης ενώ και ο Ντομένικο συμμετέχει με ένα. Βασική φωνή στο συγκρότημα είναι ο Στάθης.

Μετά από δύο χρόνια σχεδόν δηλαδή τον Μάιο του 1999 κυκλοφορεί ο δίσκος από την Warner. Το όνομα του συγκροτήματος είναι «Τα φώτα που σβήνουν». Ο πρώτος δίσκος είχε τραγούδια που παίχτηκαν πολύ από το ραδιόφωνο όπως το «Φεύγει η ζωή», «Τα φώτα που σβήνουν» και «Ο ήλιος του μεσημεριού». Το συγκρότημα έπαιζε συναυλίες όπου μπορούσε αλλά κυρίως στο «Αν» στα Εξάρχεια, στον «Αέρα» και στον «Σταυρό του Νότου». Επίσης έπαιξαν και στην Θεσσαλονίκη και στην επαρχία.

Το 2000 συμμετέχουν σε ένα δίσκο με διασκευές τραγουδιών του παιδικού τους ήρωα Παύλου Σιδηρόπουλου.

Το 2001 κυκλοφορεί ο δεύτερος και…τελευταίος δίσκος τους με τίτλο «Η γη απ’ τα αστέρια» σε παραγωγή πάλι του Μανώλη. Ήταν ένας φιλόδοξος δίσκος αλλά δεν ακούστηκε όσο ο πρώτος. Τα μέλη του συγκροτήματος είναι πια οι εξής: Στάθης Δρογώσης_φωνή πλήκτρα πιάνο Δημήτρης Τζιμέας_κιθάρα ηλεκτρική Ντομένικο Μπονάσσι_όμποε κιθάρες φωνητικά και…υποστήριξη Κώστας Γιαννίρης_Μπάσο φωνητικά και… ιδέες Δημήτρης Κουζής_Βιολί και φωνητικά Θοδωρής Παπαστάθης_Τύμπανα

Το Σεπτέμβριο του 2001 ο Στάθης με τον Δημήτρη αποφασίζουν τη διάλυση του συγκροτήματος ή καλύτερα την αναστολή της δράσης του για λίγο καιρό…

Ο Στάθης συνεχίζει να εργάζεται ως μουσικός με τον Μανώλη και το καλοκαίρι του 2002 μελοποιεί στίχους του Μίκη Θεοδωράκη από το έργο του «Ο ήλιος και ο χρόνος». Το τραγούδι ονομάζεται «Πυροβολήστε το χρόνο».

Τον Δεκέμβριο του 2003 κυκλοφορεί ο πρώτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο «Ο χειμώνας δε θα ‘ρθει».
Μετά από αρκετό καιρό τεμπελιάς και ρεμβασμού τον Οκτώβριο του 2006 κυκλοφορεί η «ΑΛΛΗ ΓΗ» ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος του Στάθη και τελευταίος στην ΕΜΙ.


Τον Μάιο του 2009 κυκλοφόρησε τον τρίτο προσωπικό του δίσκο από την LYRA «Η ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ» σε παραγωγή του ίδιου και των ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ (Γιάννης και Χάρης Μιχαηλίδης)

Τον Δεκέμβρη του 2010 αποφασίζει να δημιουργήσει την δική του δισκογραφική εταιρεία «ANTELMA MUSIC» και να κυκλοφορήσει από αυτή τον τέταρτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «ΟΜΟΡΦΗ ΖΩΗ» σε παραγωγή του ίδιου και των ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ. Για πρώτη φορά στη Ελλάδα ένας καλλιτέχνης με ραδιοφωνική παρουσία και πολλά γνωστά τραγούδια επέλεξε να δώσει ακόμα και δωρεάν τη δουλειά του από το site της εταιρείας του www.antelmamusic.com
Στόχος της εταιρείας είναι να βοηθήσει κι άλλους νέους καλλιτέχνες να κάνουν γνωστή τη δουλειά τους.

Ο Στάθης Δρογώσης υπογράφει το 2004 την παραγωγή και ενορχήστρωση του πρώτου προσωπικού δίσκου του τραγουδοποιού Γιώργου Μυλωνά με τίτλο «Καλοκαίρια που γελούν»

Τo 2010 υπογράφει την παραγωγή και ενορχήστρωση του δίσκου του Δημήτρη Λάμπου με τίτλο «ΜΗ ΣΕ ΦΟΒΙΣΕΙ Η ΑΓΕΛΗ» ο οποίος κυκλοφορεί από την ΛΥΡΑ

Επίσης έχει γράψει τραγούδια και μουσική για το θέατρο:
2005 στην παράσταση της Βίλης Σωτηροπούλου «Show business» στο Bar theatre “Vanilla”
2006 στην παράσταση της ομάδας ex animo «SORRY SOLD OUT» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
2006-2007 στην παράσταση της ομάδας ex animo «ΝΟΣΦΕΡΑΤΟΥ ΔΙΔΟΝΤΙΚΟΥΣ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαργαρίτη στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
(σε αυτή την παράσταση έπαιζε ο ίδιος ζωντανά μουσική και είχε κι ένα μικρό ρόλο…)

2009-2011 στην παράσταση της Βίλης Σωτηροπούλου «ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΧΩΡΙΖΟΥΜΕ» σε σκηνοθεσία Γ. Μιχαηλίδη, στο θέατρο του ήλιου και στο θέατρο χυτήριο
2010-2011 στην παράσταση της ομάδας ex animo «ΤΟ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΑΙΡ» στο θέατρο «ALTERA PARS»
Από τον χειμώνα του 2009 έχει δική του ραδιοφωνική εκπομπή στο www.mindradio.gr με τίτλο «ΑΝΤΕΛΜΑ»


Ο Στάθης Δρογώσης έχει εμφανιστεί στη σκηνή με τους Μανώλη Φάμελλο(αρκετά χρόνια) ,τον Νίκο Πορτοκάλογλου(2005-2006 σε σχεδόν όλη την Ελλάδα),Ζακ Στεφάνου(χειμώνας 2006 –άνοιξη 2007)Νίκο Ζιώγαλα(χειμώνας του 2004 ), Γιώργο Δημητριάδη, Βασίλη Καζούλη, Κώστα Λειβαδά, Μάνο Πυροβολάκη, Αντριάννα Μπάμπαλη, Ευσταθία
Τέλος εκτός από τους προσωπικούς του δίσκους έχει συμμετάσχει ως μουσικός- ενορχηστρωτής σε δίσκους πολλών καλλιτεχνών όπως ο Νίκος Ζιώγαλας, Βασίλης Καζούλης, Μανώλης Φάμελλος, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Δημητριάδης, Οδυσσέας Τσάκαλος κ.α.

Χάρη Κανάκη: "Κάστρο ΧΛΕΜΟΥΤΣΙ Κυλλήνης" (4-9-03).

.

Αντίσταση μέχρις εσχάτων
…η ώρα έφτασε…
Το φως διαπέρασε τις επάλξεις

Μόνοι μας επιτέλους, εμείς και τα δόρατα των αλλότριων

να μας σκίζουν τις σάρκες
σαν λυσσασμένες ύαινες
και οι κραυγές τους να σκεπάζουν
τις οιμωγές των λαβωμένων μας συντρόφων.

Ποτάμι το αίμα, ποτίζει τις χάλκινες ρίζες των φραγκοσυκιών

που με τ’ απειλητικά αγκάθια τους
μετρούν τους αιώνες σαν γέροι καλόγεροι
στο κελί τους, με το σκοτεινό κομποσκοίνι στο χέρι.
Η θάλασσα στο βάθος απέραντη και γαλήνια,
δεν έχει καμία συμμετοχή στο δράμα μας.

Μονάχα η μυρωδιά της ξέρει να μπερδεύεται με τα υγρά μας

κόκκαλα, τα ματωμένα μας φρύδια
και το σίδερο που έγινε προέκταση του χεριού
μας, κομματιάζεται αστράφτοντας κάτω από
έναν ήλιο αδερφωμένο και ψεύτη.

Δεν υπάρχει πια χρόνος το φως διαπέρασε τις επάλξεις.

Να τώρα ο μαύρος καβαλάρης που μας πλησιάζει
απειλητικός, έχει ξεδιπλώσει το πορφυρό του λάβαρο
καλπάζοντας προς τα ρημαγμένα τείχη.

Το τέλος μας είναι γραμμένο πάνω στις βρώμικες πέτρες

και τα φρύγανα.

  (Β' Βραβείο στον Διαγωνισμό ποίησης της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών-2005)

Ralph Vaughan Williams, "ο μυστηριώδης".

YouTube - Vaughan Williams: A sea symphony - Behold, The Sea Itself.

Ο Ralph Vaughan Williams γεννήθηκε το 1872 στην Αγγλία. Σπούδασε σύνθεση στο Royal College of Music όπου συνδέθηκε με βαθιά φιλία με τον Leopold Stokowski, όπως και αργότερα με τον Gustav Holst. Παρακολούθησε μαθήματα με τον Max Bruch στο Βερολίνο το 1897 ενώ αργότερα έκανε ένα μεγάλο άλμα μπροστά, στην ορχηστρική του σκέψη όταν γνώρισε στο Παρίσι τον Maurice Ravel.
Έγραψε 6 Όπερες, 9 Συμφωνίες, Κονσέρτα, έργα για Μουσική Δωματίου, πολλά Χορωδιακά, αλλά και έργα για τον Κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Η μουσική του έχει έντονα στοιχεία από τη λαϊκή μουσική της Αγγλικής υπαίθρου, είναι μυστηριώδης, λυρική και μελαγχολική. Ο R. V. Williams Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Άγγλους συνθέτες.
Πέθανε το 1958 σε ηλικία 86 ετών, αφού πρόλαβε να ακούσει, τρεις μήνες πριν το θάνατό του, την τελευταία του συμφωνία, το πιο σκοτεινό και αινιγματικό του έργο.

Χ.Κ.