Γαβριέλλα Ουσάκοβα. Η...«πλανεύτρα των Αθηνών»

Η Γαβριέλλα Ουσάκοβα είναι η μοναδική πόρνη στην ιστορία του Ελληνικού κράτους που πέρασε επισήμως την πόρτα του Προεδρικού Μεγάρου για να λάβει τιμητική διάκριση για τις υπηρεσίες της στη χώρα κατά της διάρκεια της Κατοχής.

Στην Κατοχή ο οίκος ανοχής της Ουσάκοβα γνώρισε μέρες ευημερίας λόγω των συχνών επισκέψεων από στρατιώτες και διοικητές. Η θρυλική πόρνη εκμεταλλευόταν τις στενές της επαφές με τις ναζιστικές αρχές και αποκάλυπτε τα μυστικά τους στα μέλη της Αντίστασης.

Η... «πλανεύτρα των Αθηνών» όπως την αποκαλούσαν, μπορεί να ήταν διάσημη για τα κάλλη της στον αντρικό πληθυσμό της περιοχής, έγινε όμως κυρίως γνωστή για το ήθος, τον χαρακτήρα και το φιλανθρωπικό της έργο, στοιχεία που έκαναν τους γείτονές της να τη λατρέψουν μέχρι τέλους.

Ο στρατηγός των Ναζί ερχόταν στον οίκο ανοχής και η γειτονιά πλημμύριζε Γερμανούς αξιωματούχους. Μόλις έφευγαν η Γαβριέλλα έβγαινε από το σπίτι κρατώντας τσάντες γεμάτες τρόφιμα, τις οποίες άφηνε στις πόρτες των γειτόνων της.

Βοήθησε πάρα πολλά παιδιά να πάνε σχολείο και πλήρωνε τα ιατρικά έξοδα των φτωχών γειτόνων της. Ήταν από αριστοκρατική οικογένεια της Ρωσίας με καλή μόρφωση και μιλούσε 5 γλώσσες. Όπως η ίδια γράφει στη βιογραφία της "Έγινα πόρνη διότι εγεννήθην έτσι".


Από ανάρτηση του Κώστα Μαλιώρα στο FB

"Το πείραμα του Όθωνα απέτυχε" (του Νίκου Δήμου).

Ήρθε εδώ, νέος, ιδεαλιστής, αναθρεμμένος με οράματα της αρχαίας ελληνικής τελειότητας – να πετύχει την σύνθεση: να εξευρωπαΐσει και ταυτόχρονα να εξελληνίσει (αρχαιο-ελληνίσει) τους Ρωμιούς. Έφερε νομομαθείς, ιστορικούς, αρχιτέκτονες, αρχαιολόγους, να μεταμορφώσουν την Ελλάδα.

Και συνάντησε αντίσταση σαν να ήταν Τούρκος. Όχι μόνο τους ξένους δεν ήθελαν οι Ρωμιοί. Ούτε καν τους ίδιους τους συμπατριώτες τους, που είχαν ζήσει, ανατραφεί και σταδιοδρομήσει στα ξένα. Η διένεξη «αυτοχθόνων» και «ετεροχθόνων» νομίζω πως δεν έχει προηγούμενο σε άλλη χώρα.

Έκανε λάθη ο Όθωνας; Πολλά και σημαντικά. Τριάντα χρόνια βασίλεψε! Ήταν αφελής και ρομαντικός (πέθανε με το όνομα της Ελλάδας στα χείλη του). Αλλά έχω την αίσθηση πως, ακόμα κι αν δεν έκανε τόσα λάθη, το αποτέλεσμα δεν θα διέφερε και πολύ.

Οι Ρωμιοί δεν έγιναν ευρωπαίοι, ούτε αρχαίοι Έλληνες (παρόλη την καθαρεύουσα που τους επέβαλλαν για ενάμιση αιώνα). Έγιναν ένας λαός αντιφατικός, μικρόψυχος και μεγαλόψυχος,  φθονερός, διχασμένος, κατακερματισμένος σε φυλές, οικογένειες, φατρίες, κόμματα και συνδικάτα,  που υπονομεύουν ο ένας τον άλλο. Και που θεωρούν ότι τους υπονομεύουν όλοι οι υπόλοιποι λαοί της γης. Βλέπουν τον κάθε ξένο όπως είδαν τον Όθωνα: με βαθύτατη καχυποψία – εκτός αν είναι τουρίστας και πληρώνει.

(Περίεργη η σχέση των Ελλήνων με τους ξένους: δυσπιστία αλλά και προσκόλληση. Ξέρει κανείς κάποιαν άλλη χώρα, όπου να υπήρξαν κόμματα που ονομάζονταν: γαλλικό, ρωσικό και αγγλικό όπως στην Ελλάδα το 19ο αιώνα; Γερμανικό πάντως, η Βαυαρικό, δεν υπήρξε ποτέ).

Κάθε φορά που επιστρέφω από την (υπόλοιπη) Ευρώπη ανακαλύπτω με έκπληξη πόσο διαφέρουμε. Και τώρα, τελευταία, πόσο απομακρυνόμαστε.

Με τους μόνους που συμπίπτουμε είναι οι εθνικιστές μας με τους εθνικιστές τους. Διότι έχουν τους ίδιους στόχους: έξω οι ξένοι και ο κάθε λαός για τον εαυτό του. Η αποθέωση του αντιευρωπαϊσμού.

Μακρινή και ξένη ήπειρος πια η Ευρώπη. Και δεν είναι πλέον ούτε αστείο: επειδή δεν μας πάει καθόλου (ιδιαίτερα στους τελευταίους μας κυβερνήτες) προσπαθήσαμε εμείς, το 2%, να την …αλλάξουμε.

Φυσικά αποτύχαμε. 

Αλλά και εκείνοι, το ίδιο! Ούτε οι Βαυαροί - ούτε η Τρόικα.

Διάκριση Χάρη Κανάκη. Ηχογραφήσεις επιλεγμένων έργων με θέμα το χιούμορ(USA)

http://www.samuelstokesmusic.com/piano_humor.html

Αυτό είναι το link των 10 επιλεγμένων κομματιών σε project με θέμα το χιούμορ, όπου διακρίθηκε έργο μου το 2016 στην Αμερική ανάμεσα από εκατοντάδες συμμετοχές από όλο τον κόσμο και εκτελεσμένα και ηχογραφημένα από τον καθηγητή και πιανίστα

                                              Samuel Stokes

Composer, Playwright, Pianist

B.M. - Jazz-Commercial Music, M.A. - Music Composition, M.M. - Music Theory Ph.D. - Music Composition, Louisiana State University

Όλα τα κομμάτια έχουν ενδιαφέρον, σε διαφορετική τεχνοτροπία το κάθε ένα και είναι σε τυχαία σειρά, το κομμάτι μου είναι το Νο. 4. Τα σχόλια σχετικά με κάθε έργο κάτω από κάθε ηχογράφηση είναι του πιανίστα Samuel Stokes.

Χάρης Κανάκης

Συνθέτης-Πιανίστας

Νικόλας Βογιατζής, πιανίστας-ενορχηστρωτής (1965-2016)

Ο Νικόλας Βογιατζής γεννήθηκε στην Αθήνα τον Μάιο του 1965 και απεβίωσε τον Ιούλιο του 2016.
Σπούδασε πιάνο (τάξη Ειράγδας Τουρναβίτη) και ανώτερα θεωρητικά (τάξη Μιχάλη Ροζάκη) στο Εθνικό Ωδείο. Εργάστηκε για χρόνια ως καθηγητής, ώσπου το 2000 ξεκίνησε τη συνεργασία του με τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηναίων ως μόνιμος ενορχηστρωτής.

Αγαπούσε πολύ τη τζαζ και σε όλη τη διάρκεια της μουσικής του καριέρας έπαιζε τζαζ πιάνο με διάφορα μουσικά σχήματα στην Αθήνα και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας. Παράλληλα συνεργαζόταν με πολλούς γνωστούς και καταξιωμένους Έλληνες τραγουδιστές και συνθέτες, άλλοτε ως πιανίστας και άλλοτε ως ενορχηστρωτής, σε θεατρικά έργα, συναυλίες και περιοδείες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η τελευταία του συνεργασία ήταν με τον συνθέτη Γιώργο Κατσαρό στη συναυλία του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Φεβρουάριο του 2016.

Ήταν παντρεμένος από το 1996 με την, επίσης μουσικό, Λουΐζα Αντύπα και μαζί απέκτησαν μία κόρη, την Άννα, το 2006.
Σε όλες τις συνεργασίες του οι συνάδελφοί του εκτιμούσαν το έργο του και τη μουσική του προσφορά, αλλά και τον ίδιο ως άνθρωπο. Διακρινόταν πάντα για το ήθος, την ευγένεια, την καλοσύνη και τη συναδελφικότητά του.

"Ο ήλιος ο ηλιάτορας...."

Έτσι χωρίς λόγο απόψε αποφάσισα να κάνω ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στον υπέροχο ήλιο!
Αυτόν τον υπέροχο πλανήτη που χαρίζει ζωή αλλά και μας μοιράζει απλόχερα ομορφιά εδώ και εκατομμύρια χρόνια! Σε ένα μυστηριώδες παιχνίδι χρωμάτων σχημάτων και μορφών που εντυπωσιάζει!
Κυρίες και κύριοι, η αυτού μεγαλειότης....."ο Ήλιος ο Ηλιάτορας" που λέει κι ο Οδυσσέας Ελύτης!

Τα Άγια Θεοφάνεια

Τα Άγια Θεοφάνεια είναι μία από τις αρχαιότερες εορτές της εκκλησίας μας η οποία θεσπίσθηκε το 2ο αιώνα μ.Χ. και αναφέρεται στη φανέρωση της Αγίας Τριάδας κατά τη βάπτιση του Ιησού Χριστού. Η ιστορία της βάπτισης έχει ως εξής: Μετά από θεία εντολή ο Ιωάννης ο Πρόδρομος εγκατέλειψε την ερημική ζωή και ήλθε στον Ιορδάνη ποταμό όπου κήρυττε και βάπτιζε. Εκεί παρουσιάσθηκε κάποια ημέρα ο Ιησούς και ζήτησε να βαπτισθεί.

Ο Ιωάννης, αν και το Άγιο Πνεύμα τον είχε πληροφορήσει ποιος ήταν εκείνος που του ζητούσε να βαπτισθεί, στην αρχή αρνείται να τον βαπτίσει ισχυριζόμενος ότι ο ίδιος έχει ανάγκη να βαπτισθεί από Εκείνον. Ο Ιησούς όμως του εξήγησε ότι αυτό ήταν το θέλημα του Θεού και τον έπεισε να τον βαπτίσει. Και τότε μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θεατών διαδραματίσθηκε μία μοναδική και μεγαλειώδης σκηνή, όταν με την μορφή ενός περιστεριού κατήλθε το Άγιο Πνεύμα και κάθισε επάνω στο βαπτιζόμενο Ιησού, ενώ συγχρόνως ακούσθηκε από τον ουρανό η φωνή του Θεού η οποία έλεγε: «Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα» («Αυτός είναι ο αγαπημένος μου Υιός, αυτός είναι ο εκλεκτός μου»).

Από τότε και το Βάπτισμα των χριστιανών, δεν είναι «εν ύδατι», όπως το βάπτισμα «μετανοίας» του Ιωάννη, αλλά «εν Πνεύματι Αγίω». Ο Κύριος με το να βαπτιστεί αγίασε το νερό, το έκανε νερό αγιασμού και συμφιλίωσης με το Θεό. Έτσι η Βάπτιση του Κυρίου άνοιξε τη θύρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος. Με την καθαρτική χάρη του αγίου Βαπτίσματος ο παλαιός αμαρτωλός άνθρωπος ανακαινίζεται και με την τήρηση των θείων εντολών γίνεται κληρονόμος της βασιλείας των ουρανών.

Πηγή: "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ"

Αγιογραφία, μια γνωστή άγνωστη.

Λέγεται ότι η εικονογραφία στους Ορθόδοξους Χριστιανικούς ναούς, είχε σκοπό την κατήχηση των ανθρώπων που δεν γνώριζαν γράμματα. Πράγματι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό από μια άποψη είναι σωστό, εφόσον η τέχνη δεν είναι τίποτ᾿ άλλο από ένα προσωπικό είδος γραφής, έκφρασης. Έτσι λοιπόν, όπως λέει και η ιστορία της Τέχνης, ‘‘η τέχνη γεννιέται από την ανάγκη έκφρασης, εξελίσσεται, φτάνει σε μια κορυφή και μετά πεθαίνει, γεννιέται κάτι άλλο, εξελίσσεται σε κάτι διαφορετικό και πάλι πεθαίνει και ούτω καθεξής’’. Αυτό όμως που συνέβη με τους τεχνίτες που γέννησαν τη τέχνη της αγιογραφίας, ήταν κάτι διαφορετικό.
Τι τελικά συνέβη;
Από τους πρώτους χρόνους της Εκκλησίας, κάποιοι τεχνίτες γέννησαν την αγιογραφία, στη συνέχεια κάποιοι άλλοι την εξέλιξαν, όμως δεν μπόρεσαν να βρεθούν κάποιοι που θα την έκαναν να πεθάνει. Αυτό έρχεται να το επιβεβαιώσει το αποτέλεσμα μετά τη περίοδο της εικονομαχίας. Πολλοί βρέθηκαν με σκοπό να καταστρέψουν τις εικόνες να τις κάψουν και να πεθάνουν με το ζόρι την αγιογραφική τέχνη.
Ωστόσο τι έγινε;
Η αγιογραφική τέχνη συνέχισε να υπάρχει για να αποδίδει ο πιστός μέσω αυτής, αυτό που θέλει να αποδώσει στο πρωτότυπο, το οποίο είναι η λατρεία. Ας γυρίσουμε όμως πάλι λίγο στην αρχή, που είπαμε ότι η αγιογραφία προέκυψε από την ανάγκη κατήχησης των απλών ανθρώπων που δεν γνώριζαν γράμματα, καθώς μέσα από τις τοιχογραφίες διάβαζαν ένα μόνιμα ανοιχτό βιβλίο, κάθε φορά που επισκέπτονταν ένα ορθόδοξο χριστιανικό ναό. Πέρα όμως από αυτό, στην ορθόδοξη χριστιανική θρησκεία η εκκλησία είναι Σώμα Χριστού. Έτσι λοιπόν, ο αγιογράφος θα έπρεπε να φτιάξει το εσωτερικό της εκκλησίας ώστε να εισέρχεται ο πιστός και να γίνεται ένα με το Σώμα του Θεού του, να γίνεται κομμάτι του Θεού του. Και να πως το πέτυχε αυτό ο τεχνίτης, έβαλε στην οροφή της εκκλησίας τον Λόγο του Θεού, τον Υιό του Θεού, τον Χριστό Παντοκράτορα, που τους ευλογεί όλους, σκεπάζει όλους, αγαπάει όλους, κοιτάζει τον καθένα χωριστά και όλους μαζί, είτε σπλαχνικά, είτε παρηγορητικά, είτε με νουθεσία, κατά όπως μέσα του διαβάζει ο καθένας. Εικονογραφείται πιο κάτω, η επουράνια Θεία Λειτουργία που τελείται από το Δεσπότη Χριστό Μέγα Αρχιερέα και διακονείται από τους Αγγέλους του.
Στη συνέχεια ο τεχνίτης καλείται να γράψει την επί γης πορεία του Χριστού, όπου ο πιστός βιώνει αυτή τη πορεία και ζει την ίδια στιγμή, τις στιγμές του Θεού του, από τη Γέννησή Του, μέχρι την Σταύρωση και την Ανάστασή Του και την Ανάληψη Του στους Ουρανούς, το λεγόμενο Χριστολογικό κύκλο. Ανάμεσα στο ουράνιο και στο επίγειο, στο Χριστό Παντοκράτορα και στο πιστό τοποθετεί ο τεχνίτης, τη Μητέρα του Χριστού, που σαν μητέρα όλων ανοίγει την αγκαλιά της για να κρατήσει τους πιστούς όπως κρατάει το Γιο της και να οδηγήσει τις προσευχές τους προς Αυτόν.
Τέλος σε μια ζώνη περιμετρικά του ναού τοποθετούνται οι Άγιοι,
δηλαδή αυτοί που έζησαν την κατά Χριστόν ζωή και στέκονται σιωπηλοί, αλλά τόσο δυνατά ομιλούντες και παρακινούν τον πιστό να μετάσχει στην ίδια ζωή, ώστε να βρεθεί δίπλα τους, δίπλα στον Αγαπόντα Χριστό. Ως εκ τούτου, επιβεβαιώνεται ότι η ορθόδοξη χριστιανική πίστη ενδυναμώνεται από τις αντιδράσεις και τις αρνήσεις προς αυτήν, από το γεγονός που αναφέρθηκε παραπάνω, δηλαδή του ότι η τέχνη γεννιέται, εξελίσσεται και πεθαίνει. Με την αγιογραφία δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο και αυτό όχι επειδή οι αγιογράφοι ανακάλυψαν ένα νέο μυστικό εδώ και 18 αιώνες, αλλά όπως αυτοί υπογράφουν ‘‘διὰ χειρὸς’’, οφείλεται στο φωτισμό της ψυχής και των χεριών τους που καθοδηγούνται από τη Χάρη του Θεού.

Από δημοσίευση του Ανδρέα Καπίρη στο FB.

News about Impro. Session "Haris Kanakis and friends" (27-11-16)

Χάρης Κανάκης

27-11-16 Σχολή "Κ. Μπεχράκη Βριλήσσια. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας για την στήριξη και την αγάπη! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για έναν καλλιτέχνη να παίζει μπροστά σε ένα τέτοιο κοινό. Και σε αυτό το session δοκίμασα καινούρια πράγματα στους αυτοσχεδιασμούς μου προσπαθώντας να εξελίξω το στυλ και την τεχνοτροπία. Μεγάλη η ανταπόκριση του κοινού. Το ταξίδι συνεχίζεται!

Η ηθοποιός Κλέλια Φελεσάκη

Με τον συνθέτη και καλό φίλο Κ. Λυγνό

Παρά τον άσχημο καιρό, η αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη με το παρατεταμένο χειροκρότημα να ζεσταίνει τις καρδιές όλων μας! Σημαντική η παρουσία των συνθετών Παναγιώτη Θεοδοσίου και Κωνσταντίνου Λυγνού, πάνω σε έργα των οποίων αυτοσχεδίασα.
Η εκφραστική νέα ηθοποιός Κλέλια Φελεσάκη εντυπωσίασε ερμηνεύοντας έναν από τους θεατρικούς μονολόγους μου και θυμίζοντας σε ορισμένους θεατρόφιλους τα πρώτα βήματα της Κάτιας Γέρου στο Θέατρο Τέχνης.

Η παρουσιάστρια της συναυλίας φιλόλογος Μαρία Παπαδάκη

Λάζαρος Μπισμπίκης

Διονύσης Νήρος

Νίκος Πιπινέλλης

Η φιλόλογος Μαρία Παπαδάκη, μας παρουσιάζει στο κοινό και οι Λάζαρος Μπισμπίκης, Διονύσης Νήρος και Νίκος Πιπινέλλης αυτοσχεδιάζουν υποδειγματικά! Οι συνεργάτες μου στο 1ο Improvisation Session! Περήφανος για όλους τους, δικαίωσαν με τον καλύτερο τρόπο τις επιλογές μου!

Μιλώντας στο κοινό. Δεξιά μου ο συνθέτης Παναγιώτης Θεοδοσίου

Ιδιαίτερες ευχαριστίες στο περιοδικό της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών "ΠΟΛΥΤΟΝΟ", το πολιτιστικό site TAR, σε όλες τις ιστοσελίδες αλλά και τους φίλους που προώθησαν και προέβαλαν την συναυλία μας και κατ' επέκταση την αυτοσχεδιαστική αλλά και σύγχρονη μουσική. Όπως και στην οικογένεια Κυριάκου Μπεχράκη για την φιλοξενία και στήριξη εδώ και πολλά χρόνια!

Εκτός των πολλών άλλων αγαπητών φίλων, μας τίμησε με την παρουσία του ο διακεκριμένος, οικονομολόγος Κώστας Χαραλαμπίδης, οι φημισμένοι οφθαλμίατροι Βασίλειος Τσίγκος και Δημήτριος Παπαδάκος, ο π. υποψ. Δήμαρχος Φιλαδέλφειας-Χαλκηδόνας Χάρης Τομπούλογλου, ο αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Φιλ/φειας-Χαλκ/νας Χρήστος Κοπελούσος, ο πρόεδρος του συνδέσμου Μικρασιατών Χρήστος Τριανταφύλλου, η δημοσιογράφος Κατερίνα Καπερναράκου και οι οικογένειες Κωνσταντίνου Λαδόπουλου, Αλέκου Γούλα, Νίκου Ξανθόπουλου, Αντωνίου Φελεσάκη και Σπύρου Σαγιά, τους οποίους ευχαριστώ πάρα πολύ!

Χάρης Κανάκης
Συνθέτης-Πιανίστας

«Hari Kanakis and friends-Improvisation Session No. 1»

Δελτίο Τύπου-Πρόσκληση

Αγαπητοί φίλοι, σας προσκαλούμε στην συναυλία με τίτλο «Hari Kanakis and friends-Improvisation Session No. 1» που θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα συναυλιών της «Μουσικής Σχολής Κ. Μπεχράκη» την Κυριακή στις 27 Νοεμβρίου και ώρα 8:00 μμ. (Τροίας 56, Βριλήσσια, τηλ. 210-6139783, http://behrakis.gr/)

Στην συναυλία θα συμμετέχουν με πρωτότυπους αυτοσχεδιασμούς τους σε Α’ Εκτέλεση οι μουσικοί: Νίκος Πιπινέλλης (12χορδη κιθάρα), Διονύσης Νήρος (πιάνο), Λάζαρος Μπισμπίκης (πιάνο), Χάρης Κανάκης (πιάνο) και η ηθοποιός Κλέλια Φελεσάκη (Ερμηνεία μονολόγου, Story telling).

Τέσσερεις μουσικοί, τρεις πιανίστες, ένας κιθαρίστας και μια ηθοποιός αυτοσχεδιάζουν με πρωτότυπες συνθέσεις τους, σε Ά εκτέλεση σε μια βραδιά αφιερωμένη στον jazzy, freestyle αυτοσχεδιασμό. Εκτός των άλλων ο Χάρης Κανάκης θα παρουσιάσει δύο πρωτότυπους αυτοσχεδιασμούς του, εμπνευσμένους από έργα των ελλήνων συνθετών, Κωνσταντίνου Λυγνού και Παναγιώτη Θεοδοσίου.

 Παρουσίάζει η φιλόλογος Μαρία Παπαδάκη.

Οργάνωση- Καλλιτεχνική Διεύθυνση συναυλίας: Χάρης Κανάκης, Κυριάκος Μπεχράκης

Εδώ πληροφορίες για το πως θα έρθετε (χάρτης):
http://behrakis.gr/behrakis-music-school/behrakis-music-school-access

Ευαγγελία Κανάκη (πιανίστα-καθηγήτρια πιάνου) 1931-2012

Η Ευαγγελία Κανάκη γεννήθηκε το 1931 στην Πάτρα και ξεκίνησε τις σπουδές της στο πιάνο σε μικρή ηλικία με τον Κωνσταντίνο Βαφειάδη. Τελείωσε το Αρσάκειο Πατρών ενώ αποφοίτησε από το Ελληνικό Ωδείο Αθηνών με το βαθμό ''Άριστα Παμψηφεί" από την τάξη πιάνου της Τασίας Κοτσιρίδου.
Παρακολούθησε ανώτερα θεωρητικά με τους καθηγητές Μάριο Βάρβογλη, Αντίοχο Ευαγγελάτο και Δημήτριο Σινούρη.
Έχει παίξει σε αρκετές συναυλίες είτε ως solist είτε συνοδεύοντας στο πιάνο κλασσικό τραγούδι, ενώ έχει δώσει σειρά ρεσιτάλ για εκπομπές του ραδιοφωνικού σταθμού Πατρών.
Παρακολούθησε το διεθνές σεμινάριο πιάνου των καθηγητών Ganev στην Αθήνα όπως και πολλά άλλα Μουσικοπαιδαγωγικά Σεμινάρια. Συνεργάστηκε επί είκοσι χρόνια ως πιανίστα στις σχολές Μπαλέτου της Ελευθερίας Μίληση, στο Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλού Μάνου, Ανδρέα Πέρρη και Λεωνίδα ντε Πιαν.
Δίδαξε πιάνο από το 1953. Καθηγήτρια επί σειρά ετών στο Εθνικό Ωδείο (παράρτημα Ν. Φιλαδέλφειας) και στο Μουσικό Σύνδεσμο Αθηνών, μεγάλος αριθμός μαθητών της διέπρεψε στο χώρο της μουσικής. Συνταξιοδοτήθηκε το 2000 ενώ στις 22 Απριλίου του 2002 της απονεμήθηκε το Βραβείο "ΑΤΤΑΛΟΣ Ο ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΣ" από το Δήμο της Νέας Φιλαδέλφειας για την εικοσαετή θητεία της ως καθηγήτριας στο τμήμα Πιάνου του Πνευματικού Κέντρου Ν. Φιλαδέλφειας.

Έφυγε από κοντά μας, το 2012 σε ηλικία 81 ετών.

Η Ιδιοφυΐα του Πλήθους (Tσαρλς Μπουκόφσκι)

Υπάρχει αρκετή προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο για να προμηθεύσει οποιοδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα. Kαι οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του. Kαι οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη. Kαι οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν θεό, χρειάζονται θεό. Eκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη. Eκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.

Προσοχή στους κήρυκες, προσοχή στους γνώστες, προσοχή σε αυτούς που όλο διαβάζουν βιβλία, προσοχή σε αυτούς που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια, είτε είναι περήφανοι γι' αυτήν, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα, προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν, προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους, προσοχή στο μέσο άνδρα και τη μέση γυναίκα, η αγάπη τους είναι μέτρια, ψάχνει το μέτριο. Αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους, υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει, να σκοτώσει τον καθένα. Δεν θέλουν μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά, θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε διαφέρει από το δικό τους. Μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης, δεν θα καταλάβουν την τέχνη, θα εξετάσουν την αποτυχία τους, ως δημιουργών, μόνο ως αποτυχία του κόσμου. Mη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως, θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής και τότε θα σας μισήσουν και το μίσος τους, θα είναι τέλειο... Σαν ένα λαμπερό διαμάντι, σαν ένα μαχαίρι, σαν ένα βουνό, σαν μια τίγρη. Όπως το κώνειο. Η καλύτερη τέχνη τους...