Σάββατο 27 Μαρτίου 2010

Barbra Streisand - The Way We Were (1975)

YouTube - Barbra Streisand - The Way We Were (1975)

...μία από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες του αιώνα, σε ένα τραγούδι που άφησε εποχή...απολαύστε το...!!!

Petru Guelfucci - Corsica...!!!

Petru Guelfucci - Corsica...!!!

...ακούστε μια εξαιρετική ερμηνεία από μια χώρα με μεγάλη ιστορία...στη φωνή του τραγουδιστή είναι "γραμμένα" όλα...!!!

IL DIVO...Somewhere....και οι τέσσερεις ήταν υπέροχοι.

IL DIVO...Somewhere...

Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010

Έργα για φωνή και πιάνο στην Εθνική Πινακοθήκη.

Πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία θα χαρακτήριζα την 23η συναυλία της 68ης Καλλιτεχνικής περιόδου της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, με έργα για υψίφωνο και πιάνο που πραγματοποιήθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη τη Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2010. Έργα πέντε Ελλήνων συνθετών που επέλεξαν να μελωποιήσουν ποίηση "...και μία τέτοια επιλογή δεν μπορεί παρά να φανερώνει μια εκλεκτική συγγένεια ανάμεσα σε δύο κόσμους που συνδιαλέγονται " όπως σημειώνει πολυ εύστοχα στο πρόγραμμα της συναυλίας η υψίφωνος και μία εκ των συντελεστών της Μάιρα Μηλολιδάκη.
Στο πιάνο ο σολίστ της Κρατικής και εξαίρετος πιανίστας Τίτος Γουβέλης, θύμησαν σε όλους και οι δυό τους τι σημαίνει συνέπεια και διαύγεια στην ερμηνεία. Δύο καλλιτέχνες με εντυπωσιακές σπουδές,περγαμηνές και εμπειρία, απέδωσαν με μεγάλη ευσυνειδησία ευαισθησία και γνώση τα ανάμεικτα συναισθήματα που πηγάζουν από ένα εγχείρημα τόσο δύσκολο και πολυδιάστατο όσο η σύνθεση πάνω σε ποίηση.
Οι συνθέτες Αργύρης Κουνάδης, Χάρης Βρόντος, Μπάμπης Κανάς, Κωνσταντίνος Λιγνός επιλέγουν να μελωποιήσουν στοίχους απο έργα των, Γ. Σεφέρη, Τάκη Παυλοστάθη, Οδυσσέα Ελύτη ,Νίκου Καββαδία αντίστοιχα, ενώ τέσσερα ποιήματα της Σαπφούς, του Γ. Παπαευσταθίου, του Δάντη και του Α. Κάλβου μελωποιούνται από τον Δημήτρη Τερζάκη, σε ένα μωσαικό τεχνοτροπίας, ρευμάτων και ιδεών που αποζημείωσε και τους πιο απαιτητικούς .

Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010

"ΔΥΟ ΜΙΚΡΟΙ ΘΕΟΙ"(...ανέκδοτο ποίημά μου,15-11-2001)

Ο ένας μικρός θεός κοίταξε τον άλλο ερευνητικά και καχύποπτα.Για λιγο έμειναν σιωπηλοί,ώσπου ο ένας είπε στον άλλο:"Δεν είσαι αληθινός".
Ο άλλος τον κοίταξε και του είπε:"...ούτε εσύ είσαι αληθινός".
Ο ουρανός τότε σκοτείνιασε απότομα και μια δυνατή καταιγίδα ξέσπασε πάνω στα κεφάλια και των δύο.
Έτρεξαν και κρύφτηκαν κάτω από ένα πυκνόφυλλο δέντρο.Όταν η καταιγίδα σταμάτησε είχαν και οι δύο άσπρα μακριά μαλλιά,πλούσια γένια και ήταν και οι δυό τους πολλά χρόνια γεροντότεροι.
Κοίταξαν με μισόκλειστα μάτια τον ουράνιο θόλο και εκεί ψηλά είδαν την αλήθεια να τους κοιτάζει. ( ...από την ανέκδοτη ποιητική συλλογη του Χάρη Κανάκη:"ΠΛΑΓΙΟ ΦΩΣ").

Mοναχικό Ελάφι.....μιά εικόνα θλίψης....!!!


Καθώς οδηγώ από την Αγία Τριάδα προς Ξενία(στην Πάρνηθα) επιστρέφοντας από Μπάφι,ξαφνικά βλέπω στα αριστερά μου αυτό το αρσενικό ελάφι στα όρια του δρόμου να ψάχνει για λίγο χορτάρι,καθώς το προηγούμενο καλοκαίρι κάηκε πολύ μεγάλο μέρος του πολύτιμου οικοσυστήματος που είναι απαραίτητο για την επιβίωση των πληθυσμών του κόκκινου ελαφιού της Πάρνηθας.Παλιά φωτογραφία θα μου πεί κανείς, αφού είναι τραβηγμένη τον Οκτώβριο του 2007 λίγους μήνες μετά τη μεγάλη εκείνη ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ που βύθισε σε κατάθλιψη όλους όσους τρέφουν στοιχειώδη οικολογικά αισθήματα. Πάντα όμως επίκαιρη....ας την αποτυπώσουμε στη μνήμη μας ,έτσι...με αυτό το γυμνό,μετά την αποψίλωση των καμμένων,φόντο και το περήφανο άλλοτε ελάφι σκυμμένο, τώρα τραγικό απομεινάριο της ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ κάποιων...!!!

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009

Κείμενο για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ.(1896-1996).


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Κείμενο του Χάρη Κανάκη - Δημοσίευση στο τοπικό Magazino της Ν. Φιλαδέλφειας Τεύχος Νο 1 Μάρτιος 1996

Πάνε 100 χρόνια απο το Φεβρουάριο του 1896 που ο μεγάλος μαέστρος ήρθε στον κόσμο. Γιος του εμπόρου δερμάτων Γιάννη Μητρόπουλου & της Αγγελικής Αναγνωστοπούλου, έδειξε από νωρίς την κλίση του στη μουσική και από τότε έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στη μουσική εξέλιξη σ'όλο τον κόσμο.
Τι να πρωτοπεί κανείς γι’ αυτόν τον βλαστό της ελληνικής αισθητικής που χάραξε την παγκόσμια μουσική πάνω στ’ αστέρια με την μπαγκέτα του. Αυτόν που συνδύαζε με τρόπο απαράμιλλο τη φλογερή ζωντάνια, τη μαγεία, τον ενθουσιασμό, τις σπάνιες ερμηνευτικές αποχρώσεις, μαζί με τη μεσογειακή ορμητικότητα, την ευφυΐα και διαύγεια. Χαρακτηριστικά που τον οδήγησαν σε όλη του τη ζωή στα "πόντιουμ" των μεγαλύτερων ορχηστρών του κόσμου. Συμφωνική της Μινεάπολης, Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, Συμφωνικές του Σικάγο, της Φιλαδέλφειας, του Λος Άντζελες, της Βοστώνης, του Σαν Φραντζίσκο, Συμφωνική του Βερολίνου κ.α. Παίζει πιάνο και διευθύνει με μεγάλη άνεση συμπαρασύροντας τα μέλη της ορχήστρας με τα χέρια, μάτια ώμους, οδηγώντας τους σε απίθανα ύψη.
Όταν ο Μητρόπουλος το 1932 στο Παρίσι παίζει και διευθύνει (για δεύτερη φορά, την πρώτη στο Βερολίνο το 1930) το 3ο κονσέρτο Προκόφιεφ κάνει τον ίδιο τον Προκόφιεφ να αναφωνήσει: "Αυτός ο εκπληκτικός άνθρωπος μπορεί να με ξεπεράσει σαν πιανίστα!". Οι συνθέτες όλων των χωρών και όλων των εποχών δεν θα μπορούσαν να έχουν καλύτερο συνήγορο. Από το Μητρόπουλο ξεπηδούσαν με τρόπο απλό, δυναμικό, νευρώδη και ταυτόχρονα υποβλητικό, όλες οι αποχρώσεις της ερμηνείας του μαέστρου και όλες οι κρυφές διαθέσεις του συνθέτη. Όμως ο μεγαλοφυή ς καλλιτέχνη ς είχε και άλλη πλευρά, την ανθρώπινη και εκεί δέν υστερούσε καθόλου από αυτή του μουσικού. Ευγενικός και μετριόφρων, υπομονετικός, δημοκρατικός και φιλάνθρωπος με τους μουσικούς του αλλά και με όσους είχαν την τύχη να τον συναναστραφούν.
Το πιστεύω του όπως ο ίδιος το είχε διατυπώσει ή τον το εξής: "Βλέπω στο πρόσωπο του καλλιτέχνη τ ον Ιεροκήρυκα που με την ιδιωτική του ζωή τις πεποιθήσεις και τις πράξεις του θα μπορούσε ν'αποτελέσει πρότυπο για όλους". Ενώ ο μεγάλος Αρμένιος Σοβιετικός συνθέτης Αράμ Χατσατουριάν είχε πει γι’ αυτόν: "Απεριόριστα απομακρυσμένος από φιλαυτία και εξωτερική πόζα. Ο Ελληνικός λαός μπορεί δίκαια να υπερηφανεύεται για τον Μητρόπουλο". Παρ 'όλα αυτά όμως ούτε κι αυτός ο γίγαντας με την παγκόσμια αναγνώριση δεν ξέφυγε από τα φαρμακερά βέλη του φθόνου και της αμφισβήτησης. Έτσι λοιπόν σε συνδυασμό με τους υπερφυσικούς ρυθμούς δουλειάς παθαίνει τη δεύτερη και μοιραία καρδιακή προσβολή την ώρα που διευθύνει την 3η Συμφωνία Μάλερ, στο θέατρο της Σκάλας του Μιλάνου (1960). Τουλάχιστον το τέλος είχε έρθει όπως το ζήτησε ο μαέστρος. Όπως του ταίριαζε: "Δεν θέλω να πεθάνω πάνω στο κρεβάτι" είπε κάποτε στη φίλη του Κατίνα Παξινού .
Την περίοδο του θανάτου του ( στα 64 του χρόνια) ο Έλληνας διευθυντής ορχήστρας Δημήτρης Μητρόπουλος εθεωρείτο ως ένας από τους σημαντικότερους μουσουργούς του 20ού αιώνα για τις τομές που επέφερε στην Τέχνη και για την απλότητα που ζητούσε από τη μουσική ερμηνεία, μια θεωρία που εφάρμοσε και στην ασκητική ζωή του.
Βιογραφίες του μεγάλου μαέστρου και συνθέτη έχουν κυκλοφορήσει αρκετές - και στην Ελλάδα- από τον καθηγητή Απόστολο Κώστιο. Δεν είχε όμως αποκαλυφθεί έως σήμερα το παρασκήνιο της καριέρας του, που όπως και στην περίπτωση της άλλης μεγάλης Ελληνίδας αοιδού, της Μαρίας Κάλλας, υπέσκαψε τα θεμέλια της υγείας του, οδηγώντας τον στο τέλος. Το όνομα του συνδέθηκε, όχι με την ελληνική ή την ευρωπαϊκή μουσική ιστορία, αλλά κυρίως με την αμερικανική. Και από την Αμερική έρχονται οι αποκαλύψεις, 35 ακριβώς χρόνια μετά το χαμό του και στην περίοδο που ο διεθνής μουσικός κόσμος ανακαλύπτει ξανά την τεράστια ερμηνευτική του αξία ( σε πάμπολλες, νέες δισκογραφικές εκδόσεις ζωντανών - κυρίως ηχογραφήσεων του.)
"Ο Ιερέας της μουσικής: Η ζωή του Δημήτρη Μητρόπουλου" είναι ο τίτλος της βιογραφίας του, που κυκλοφόρησε ήδη στην Αμερική και τη Βρετανία απο τις εκδόσεις " Αιιΐδάβυδ Ρκδ^'ί με έδρα στο Όρεγκον των Η.Π.Α.) Και με την υπογραφή Γουίλιαμ Ρ. Τρότερ, του συγγραφέα και μουσικοκριτικού από τη Β. Καρολίνα.
Η πιο άγνωστη πτυχή του δράματος του Δημήτρη Μητρόπουλου ήταν η συνεργασία του με την περίφημη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, που κατά τον Τρότερ "με ίντριγκες και προδοσίες έκαμψε την υγεία του και το γενναιόδωρο πνεύμα του". "Η ιστορία του ξεσκεπάζει το σαθρό παρασκήνιο της Χρυσής Εποχής των Μεγάλων Μαέστρων και φέρνει στο φως τους κρυφούς πολέμου ς μέχρις εσχάτων". Στενοχωρημένος και απογοητευμένος όσο ποτέ άλλοτε, ο Έλληνας μαέστρος έγραφε στην καλή του φίλη Καίτη Κατσογιάννη: 'Τί άλλο κάνουμε στη ζωή από το ν’ αντλούμε διαρκώς από το απόθεμα κουράγιου, για να φτάσουμε εξανλημένοι πια,στον τάφο που μας περιμένει;"...

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2009

glenn gould - Εικόνες Google

glenn gould - Εικόνες Google


.......ένας ιδιόρυθμος πιανίστας που δεν μπορείς να αγνοήσεις ακόμη και αν διαφωνείς με τις ιδιοτροπείες του,το ότι σιγομουρμούριζε τη μουσική όση ώρα έπαιζε η οτι επέμενε να κάθεται σε ένα μικρό χαμηλό καρεκλάκι που είχε φτιάξει ο πατέρας του είναι μερικές μόνο από αυτές...ψάξτε και ακούστε τον (YOUTUBE),ιδιαίτερα στις εκτελέσεις έργων ΒΑCH.

Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2009

"I Got Rhythm" by George Gerswhin performed by Leon Bates - NMETV Latest Music Videos and Clips

"I Got Rhythm" by George Gerswhin performed by Leon Bates - NMETV Latest Music Videos and Clips

............ένας "μάγος" του αυτοσχεδιασμού,από τους πρώτους πιανίστες που με επηρέασαν εδώ και πολλά χρόνια,αφου τον "γνώρισα" σε κάποιο ταξίδι στη Γερμανία,ψάχνοντας-τότε-εντελώς στη τύχη για νέα ακούσματα,στα ράφια κάποιου δισκάδικου της Κολωνίας.........αγαπημένος και μοναδικός....!!!

Arthur Moreira Lima (16 Ιουλίου 1940 – 30 Οκτωβρίου 2024)

  Ο Arthur Moreira Lima (16 Ιουλίου 1940 – 30 Οκτωβρίου 2024) ήταν Βραζιλιάνος κλασικός πιανίστας. Βιογραφία Η Moreira Lima άρχισε να μαθαί...